نیایشگاه مهر

تقدیم به همه ی آن ها که مهر ایران و ایرانی را در دل دارند

       qرستاخيز                                                                                                         6/11/72

اي كه از اموال بيت المال خوردي بي حسـاب                       روز رستاخيز با ايزد چه  مي گويي جــــــــواب

خوردن اموال مردم را چنين آسان مگيــــــر                       هيچ مي داني كه باشد  خون دل هاي كبــــاب

بس كه بي شام و گرسنه سر به بستر مي روند                       بس يتيمان بي پناه و  ناتوان در اضطــــــراب

بس كه بيماران ز فقر و بينوايي مرده انـــــد                        بس كه  مادر از  غم بيچارگي در التهـــــــاب

بس كه رنجوران در اين ويران ســرا آواره اند                         بس كه از چشمان  مظلومان روان شد جوي آب

عيش و نوش چون تو از دزدي فراهم مي شود                       جامت از خون ضعيفان  پر شده جاي شـــــراب

از خدا ترسي نداري ورنه اين سان رسم نيست                    تا شود كاخي مهيا خانه ها  سازد خـــــــــراب

نعمت خالق براي دسته هاي خــــاص نيست                      مي رسد  روزي كه  افتي از بلا در پيچ  و تـــاب

گر نداري دين و ايمان لااقل آزاده بــــــاش                   پاك زي تا  مي تواني  زندگي  باشد  ســـــراب

چوب ايزد مرگبار و بي صدا باشد بـــــــدان                    زندگي پايان پذيرد همچو عمر يك  حبــــــاب

مال دنيـــــــــا گرد نايد جز كه از راه حرام                    اي كه داري در  جهان اموال بي حد و حســـاب

       qخبري نيست                                                                                               10/5/70

از درد خبر هست و ز درمــان  خبري نيست               از مذهب و آئين و ز ايمـــان خبري نيست

از رنگ وريا هر چه  بخواهي خبـري  هست                از ديو خبرهست و ز انســـان خبري نيست

ازحرف وسخن هر چه بخواهي خبري هست                از كار و عمل اي دل  نــادان خبري نيست

ازعشق به هركوي وبه هر جا خبـري هست                  از آنكه در اين ره  بدهد جان خبري نيست

از دلبـــــــر و دل داده  يقيناً خبري هست                ازآنكه وفا كرد به پيمـــــان خبري نيست

از مهر و محبت به زبـــــانها  خبري هست                ازياري درمــــــانده و نالان خبري نيست

ازظالم و غارتگر و جاني   خبـــــري هست                 از آدم و از شمع فـــــروزان خبري نيست

ازمستي خوكان و پليدان خبـــــري هسـت                 ازآنكه كند  سجده ي پنهـان خبري نيست

ازناله و فريـــــــاد به هر سو خبري هست                 هيهـات كه ازچهره ي خندان خبري نيست

• سخن حق                            14/6/70

تا تلخ شناسيم سخن  حق  و  حقيقت                                ايران نبرد راه به دنياي سعــــادت

تا رانده نشد انگل و مداح و   ريــاكار                               مشكل بشود رست ز چنگال حقارت

تا دست چپاول نشود قطع  ازين خاك                                زنهاركه كوته نشود بند اســـــارت

تا شمع  نگرديم به راه وطــن و ملك                                آبادي ايران نبود جز به حكــــايت

تادل به  ره عشق نبازيـــم دمي چند                                بيهوده كنيم از ستم  يار شكـــايت

تاهمدل و هم صحبت و انباز  نگرديم                                ويرانه بود هر چه بسازيم   عمــارت

تاچشم ببنديم به ظلم و ستم و شرك                                 اميد چه داريم  به پايان  جنــــايت

تاعدل وعدالت به عمل نيست نمايان                                  گرم است براين خانهء ويران خيانت

تاخادم وخاطي نكند فرق  درين ملك                                گسترده بود سفرهء خواري و فلاكت

(ماني)تو مكن ناله و فرياد كه شــايد                                 ويرانه شود كنگرهء كاخ  قســـاوت

       qيادمان

درد من بسيـــار و درمانش جهان ديگر است                                                             

        آه جان سوز مرا آتشفشــان  ديــــــگراست

آفتاب جان گذار عمـــر من سرگشتــه است                                                                   

        خانه  ي ويران دل را سازمـان  ديـــگر است

اشك مي شويد اگر گاهي غبـــار سينـــه را    

        شورش و غوغاي پنهـان را  زبان ديـگر است

چيست اين آشفتگي هاي تن و جـــانم مدام    

        ناله هاي سينه را آه و فغـان  ديـــــگر است

من كيم آواره اي دركـــــوره راه زنــــدگي                                                                

        در بهارم جلوه هائي از خزان  ديـــــگر است

سوختم در شعله هاي سركش امّـــا  بي صدا                                                                  

        درد و رنج بي حسابم را  نشان ديــــگر است

نيست  گر  بال  و  پر  پرواز من  زندانيـــــم                                                                 

        در عزاي بودن من  يادمان ديـــــــگر است

گر شكست از تير صياد زمان  بال و  پــــرم    

        بال و پر بشكستگان را آسمان ديــــگر است

تار و پـودم ريش ريش  و  آرزو  گم  كرده ام                                                                 

        دردل توفاني من آرمــان ديـــــــگر است

راز هستـي كس نداند  آمدن  بهر  چه  بــود                                                                 

        درد (ماني) را طبيبي در زمان ديـــــگر است

وارهي گر  از  تعلق  مرگ شيــرين  مي شود                                                                 

        روز رستاخيز ما را ميزبان ديـــــگر اســــت

اشك خونينــــي  نمي بارد  اگر  از  ديده ام                                                                  

        چشمه ي خشك دلم را ديـدگان  ديگر است

       qراز                                                                                            30/3/73

گرگناه هر كسي مي شد  عيـــان                            واي  بر احوال زار ناكســـــــــان

گر خدا مي ريخت بيرو ن   رازهـا                           بس  دو رنگي ها كه ميرفت ازميان

گر يكي بودند دلها با زبـــــــان                             بر مراد ما جهان بود و زمــــــان

گرهمه بوديم غمخواران هـــــم                             بودكمتر زين همه ماتم نشــــــان

گرنبودي حاكمان دنبال جـــــاه                             بوديكسردشت وصحرا بوستـــــان

گرنمي دادند به مداحان بهــــــا                            تخته مي شدكارآنها در  جهـــــان

گرنبوديم با شيــــاطين هم صدا                             كي جهان مي شد به كام ظالمــان

گرچپـــاولگر خجالت مي كشيـد                             مي شدند كـــم در وطن بيچارگان

• خودرو ملي                                                5/10/74

هاي و هوي خودرو ملي چرا بـــــــادش نشست                                                        

                                                   قيل و قــــــال وكوس كرنا ناگهان درهم شكست

گوش مردم كر شد از گفت و شنـــــود اين مقال    

                                                   گوييــــــا شيرازه اش  از بيخ و بن از هم گسسـت

شرق و غرب جشني گرفتند و شدند مسرور بـــاز   

                                                   صنعت مونتاژ و غــــــارت ازدم جــــــلاد رست

آن همه فريادهـــــا بر لغو مونتاژ رنگ بـــاخت                                                         

                                                   باز هم  ديــــــو  فلاكت از بلاي مــرگ جســت

ژرمن و ژاپان فرانسه با كره گو زنده بـــــــــاد                                                         

                                                  پاترول و نيســـــــان دوو بنز و پــژو بسيار هست

مرد عاقل ! كي  به خود تحميل سازد رنـــج كار  

                                                   تاكه در زير وطن نفت و هــــــــزاران گنج هست

پول نفت حقاً حلال كافـــــــران است گوييــا

                                                  شرق وغرب زين خواب غفلت كوله باري نيك بست

خودرو ملي يكي از صد هــــــزاران درد ماست   

                                                   اي خدا ديـــــــوانه ام كن  يا بميران  يا كه مست

گريه بايدكرد و خون بر ديدگان جــــاري نمود    

                          فكرمــــا  را غول استعمـــــار بـــــا زنجير بست

آن كه در تاراج ميهن دست دارد خــــائن است    

                                                   قامت (ماني) ازين درد وطـــــــــن درهم شكست

       qخوشا                                                     10/8/66

خوشا روزي كه بينم خاك  ميـــــــهن           رها از حيله ها و مكرو نيرنــــــــــگ

خوشا روزي كه خـــــــا ئن در فلاكت            حناي چاپلوسان گشته بيـــــرنـــــگ

خوشا روزي كه ميهــــــــن گردد آباد             شود ملّت به ســـــان آب يـــك رنگ

خوشا روزي كه بينم دشت و هــــامون             پر از سبزي پر از گلهـــا پر از رنــــگ

خوشا روزي كه در پيكــــــــار دشمن            كنيـم از خون خود اين خـــاك گلرنگ

       qخواب گران                                14/7/73

مظلوم تــر از مردم بيچاره ي ايـــران به جهان نيست

                          گويي كه در اين كشور ويرانه بجز آه و فغــــان نيست

عمري است كه غــــــارتگر و جاني سر ما شيره بمالد

                          فرياد خدايا كه غم و درد جگر سوزعيــــــــان نيست

آخر به كجا شكوه و فريـــــــــاد توان برد ازين ظلم

                          اين ظلم كه برهستي ما ريشه دوانده است نهان نيست 

زالو صفتان بي وطنان خون وطن  را بمكيـــــــــدند 

                           يارب چه نشستي توكه دركار  ستمكار امــــان  نيست 

گرخاك به سرگيــرم ازين درد و بلا هيچ عجب نيست

                           اي ديده ي خونبار من آگاه كه ايـن خواب گران نيست

       qپرستار(2)                                         14/5/79

كنار تخت بيماران شب و روزم پرستـــــاري است

به كار خويش مي بالم كه درمـان و نگهداري است

هماره بوده ام همدم براي جمله  بيمـــــــــاران                                                                                      

 دلم مي جــوشد ازمهري كه ايثار و  فداكاري است

شفا مي خواهم از بهر مريضـــــان از  خداي خود                                             

 كه او درمـــان هر درد و كليد  هر گرفتـاري است

دلم از درد مي گيرد ز آه وناله هـــــــــــا هردم

 كنار تخت بيماران شبــــانگاهم به بيــداري است

چو شمعي مي كنم روشن  سرا و  خـانه ي  دل را                                                           پرستارم مريضان را همه كارم به غمخــواري است

اميدم هست بهروزي براي هر كه بيمـــــــاراست                                         

  رضاي خلق مي خواهم ز رفع هر چه دشواري است 

خوشا روزي كه بيمـــــــاري ز گيتي رخت بربندد 

 خدا ياري كند او را كه اعمـــــالش فداكاري است 

بيا تا خنده بنشانيم به  لبهايي كـــــه پژمرده است 

 بهشت آن جا شود پيدا كه كــار مردش ياري است 

ثواب خدمت مردم كم از حج  و زيـــــارت  نيست 

  درون  سينه ي (ماني) ازيــن مهر خدا جاري است

qجواني                                                     12/11/81

فرياد و صد فغان كه جواني گذشت و رفت         آمد بهـــار و ليك نهاني گذشت  و رفت

آن روزگار شادي و شور  و  شعف  چه شد         شد قامت كشيــده كماني گذشت و رفت

آن جنب و جــوش و آن همه اميد زندگي         افسوس از نهيب خــزاني  گذشت و رفت

آن قدرت و توان فزون بدن كجـــــاست         دردا كـه بي خبر به زماني گذشت و رفت

تن نــاتوان و بي رمق و سست و پر ز درد        چون برق و بــــاد جواني گذشت و رفت

پژمرده شد بســــان گلي چهره ي لطيف         زيبايــــي و طراوت فاني گذشت و رفت

آمد عصا و عينك و دندان عــــــــاريت         گويي كه  روزگار  به آنـي گذشت و رفت    

درخاك مي كشد همه را چرخ بد سـرشت         دردا شباب ازكف (مــاني) گذشت و رفت

       qمنزل آخر                                  13/10/83

اي گور تـــــار و منزل آخر فغــــــــان و آه 

  بس خفته در ميان تو بي جان فقير و شــــــاه

داري به سينه خاطره ها بس چــــه  نيك و بد 

  بس در ميان گرفته حور و پريهــا چو قرص ماه

شكر خدا كه  آخـــــر كـــــار همه يكيـست 

  تنها دراين يكي كه نكرد چرخ  اشتبـــــــــاه

اي آن كه آمدي سر گورم ز روي مهــــــــر 

  مي خواهم از براي تو شـــــادي به راست راه

گرخفته با هزار حسرت مدفــــــون درون گور 

  در سر نمرده شوكت ايـــــــــران به هيچگاه

سوگند مي دهم به ايزد يكتـا جوان و پيـــــر 

  با كوشش و تلاش رســــــــانيد وطن به جاه

اي خاك سرد جاي سينه ي مادر نشســته اي 

  دستي بكش به جاي پدر بـــــــر سرم تو گاه

اي گور عاشقان ميهن و مردم عزيـــــــز دار 

  آتش ببار بر سر حكـــــام رو سيــــــــــاه

اي دزد و ظالم و جاني به هـــــــوش  باش

  از آه خلق بتـــــرس مكن بيش ازيــن  گنـاه

(ماني) دعــــــــــــــاي خيركند بهر ملتش 

  اميد روزگار خائـــــن و ظالم شود تبـــــــاه

       qاراك                                        15/11/81

اراك اي شهر  علم و دانش و فـــــــن     عروس شهــــــــــر هاي خوب ميهن

تويي گهواره ي دانـــــــــش به دوران     ز تو روشن همــــــــــاره  چشم ايران

عــــــــــــلمدار شعور و فهم و ادراك    اميــــــــر آن  اسوه ي مردان بي باك

چراغـــــــــي شد فروزان تر ز خورشيد    به بام خــــــاك  ميهن خوش درخشيد

براي ملك و ميهن جــــــــان فدا كرد     به خــــــــون آغشته  ايران از وفا كرد

نمود او راه مـــــــــــــردي را نمايان     هزاران لـعــــــــــــن  بر حكام نادان

ببال اي نــــــــوجوان بر اصل و ريشه     كه داري خــــــون از اين  شيران بيشه

همي گويـــــم من ازمردي به حق مرد      مصدق جان ما درمـــــــــان   هر درد

شود زايد چو او مــــــــــــام وطن باز    خــــــدا داند كه اين باشد  چو  يك راز

به گيتي كــــــــار او شد كار يك شير     كه شد با غــــــــــول  استعمار درگير

چو رستم قــــــد علم كرد او به ميدان      جهاني شد زكــــــارش   مات و حيران

ستد حق وطــــــــــــن از ديو دوران     نگر اي همــــــوطن اين سان به ايران

مصدق شد به عـــــــــــالم رهبر راه      نماياند معني بـــــــــــودن  به گمراه

به مظلومان نمـــــــــــاياند راه پيكار     به هنـــــــــد و مصر و دنياي  گرفتار

به دلها حكم رانــــــــدن جاودانيست      كه دل جاي خـــــــدا و  بي  زبانيست

اراك اي شهر مظاــــــوم و پر از دود       فدا گشتي تو بهر صنعت  و  ســـــــود

ز باغ و جنگل و سبزي خبـــــر نيست      نه جاي گردشي جـــــاي  سفر  نيست

نسوزانده كسي دل برتو از جــــــــان      نبودت هيچگاه دانـــــــــــا   نگهبان

تو هم مثل همه  ايـــــــــران خرابي       بزرگ و بي قــــــــــــواره  در شبابي

دو صــــــــد  سالت گذشته عمر دردا      دريغا كس نبــــــــــــودت  فكر فردا

همه حرف و همه حرف و  همه حــرف      شد از كف عمر و موها گشت  چون برف

جوانــــــــان جملگي در كوي و بازار      بسان سيل  ســــــــــرگردان  و بيكار

فساد و اعتيـــــــــــاد و جرم فحشا       فزون گرديده  يــــــــــارب راه  بگشا

نه دلسوزي نه غمخـــــواري نه راهي       پريشان  دردمند زنـــــــدان به  چاهي

سفيـــــــــر آدمي در كهكشان است       هنوزم درد ميهن درد نــــــــان  است

اراك اي شهـــــر من درد است بسيار       مطب ها جمله پر از سيــــــــل  بيمار

دگر بوي خـــــوش گل در هوا نيست       صفا و پـــــــاكي و لطف  فضا  نيست

تو آرايش شدي با دود و آهـــــــــن       هزاران درد و غم  شد عــــــــايد  تن

دريغا هر كه اين جا  فكـر خويش است       بهشت گرگ  و  قربـــانگاه  ميش است

اساس و پايه ي هر درد  جهـــل است       فريب اين جمـاعت   هم كه سهل است

تو دانش پروري اي خــــاك چون زر        حسابي و عراقي هر  دو  گوهـــــــــر

وكيــــل و هم قريب، پروين، خزائـل        فزون از صد اديبان جملـــــــه  فاضل

تو خوبي مردمـــــانت هم همه خوب        ز حكام است كه ايران مي  خورد  چوب

اراك من به چيـــــــن بايد سفر كرد       شكوه و قدرتش مـــــــــد   نظر كرد

بياموزيم وطــــــــــن داري ز آنان        جهاني  گشته زان  قــــــدرت هراسان

ز عقل و درك و هوش كامل عيـاريم         بگو  با من چــــــرا  پس خوار و زاريم

بسي مـــردند ز درد و درد رنج ميهن        شياطين  هم ببردند  گنــــــــج ميهن

اراك من همـــــــــه بايد بكوشيم         لبــــــــاس   غيرت  و خدمت بپوشيم

وطن را ره نماييم سوي عمــــــران         بسوزيم  همچـــو   شمعي از دل و جان

مكن (ماني) شكايت چون خدا هست          فزون در اين  وطن  مشكل  گشا هست

  qاي وطن                                                                                                       8/4/83

خاكــــــم به سر به حال پريشانت اي وطن

                                                                                 روزم سيه ز ديده ي گريـــــــانت اي وطن

اي خاك پـــــاك و فره ي يزدان به روزگار

                                                                                 اي داغدارسوگ عزيــــــــــزانت اي وطن

كوروش كجاست جــامه به تن بردرد ز خشم

                                                                                كو عزّت و جلال فراوانــــــــــت اي وطن

كو اردوان كــــــه دولت روم گريه سر دهد          

                                                                                از هيبت و  صلابـت  مردانــــــت اي وطن

ويران شدي چنين زچــــه اي خاك پر گهر  

                                                                                آرش  كجـــــا و  رستـم  دستـانت اي وطن چونان طلاست خون زن ومـــرد و پير وخرد         

                                                                               در خاك و خــون نشسته   شهيدانت اي وطن

از مصر تا به چين و يمان بسفـــــــر وآرال         

                                                                               اين گونه بــود پهنه ي   ميــــدانت اي وطن

مظلوم وبــــي كسي وخودي هم چو اهرمن         

                                                                                   دزدد ز كيـنه گنج فراوانــــــــــت اي وطن

ويـــــــــرانه است كوه ودر دشتت از ستم                  

                                                                              هــرجا رسيده ناله وافغــــــــــانت اي وطن

نادركجاست شوكت افزون بيـــــــــــاورد                  

                                                                               مــام وطن به سوگ جوانـــــــانت اي وطن

در دام اعتياد همه شرزه شيـــــــــر و گرد                     

                                                                             جــولان كنند جمله شغـــــــالانت اي وطن

تاريك و تيره وهمه غم روزگار مــــــــــا                     

                                                                             پــوشانده ابر، مهر فــــــــــرزانت اي وطن

مردار گشته اي كه ز هر سو درنـــــــدگان         

                                                                         اين ســـان فتاده بـر تن بي جانــت اي وطن

آتش فتد به خرمن عمر  ستمـــــــــگران                   

                                                                         گردي رهــــــــا ز سلطه ي نادانت اي وطن

تازي دوباره وق وق مستــــــــانه مي كند                  

                                                                       بحــرين رفت و مسقط و عمــــانت اي وطن

ايوان وكاخ داد ستانان هنـــــــــوز هست                    

                كـــو مرو و بلخ غزنه داغستـــــانت اي وطن

 گواز  جلال تخت سليــــمان وجم چه ماند                   

                كاخ اميـــد قبله ي خوبـــــــــانت اي وطن

خوارزم و خطه ي افغان عجين به خــــون                    

                چشم اميـــد ماست به عجمـــــانت اي وطن

آموي وسند ودجله بود تار وپود مــــــــــا                   

                چـــون گنج پر بهــاست   سمنگانت اي وطن

قفقاز همچو تاج سرت هست و  بــوده است                    

                كـــو نخجوان وگنجه  و شروانــــت اي وطن

تازي چرا زغفلت ما دم تكــــــــــان دهد                   

                خسرو كجــاست فره ي يزدانـــــت اي وطن

از كتفشان گذر بدهد  بند وريسمــــــــان                    

                لچــــك نموده بر سر  عدوانــــــت اي وطن

هر درد ما ز خائن و بي ريشه هــــــــا بود                  

                 آه وفغـــان  زپست و پليـــــــدانت اي وطن

ما داغ و زخم خفت خواري و ننـــــــگ را                   

                       بسيار ديده ايم بر  تن  نـــــــالانت اي وطن

خون گريه مي كنند چركس و باكو ز دوريت                    

                      اي جــــان فداي گريه ي پنهـــانت اي وطن

فرغانه و شماخي و كوكند، فراه و مــــــرو                    

                      بوده چو خــــون به پيكر  بي جـانت اي وطن

ايلام و ايروان ومهاباد زنده بـــــــــــــاد                   

                      هـــــر جا شود چو خطـه ي گرگانت اي وطن

تفليس و كابل و دوشنبه بخارا هنوز هــــم                   

                      چشم انتظار نـــــــــــــادر دورانت اي وطن

برتر ز جان ماست سمر قند وتاشكنـــــــد                    

                    كي مي رسد وصـــــــــال  عزيزانت  اي وطن

كو ساليان و ترمذ و كندوز و لنكــــــــران                   

                     جــــانم فداي خطه ي  گيـــــلانت  اي وطن

تبريز كازرون و نشابور و ري چـــــــــودر                   

                     جــــاويد پايدار   سپاهــــــــــانت  اي وطن

شيراز و شهر كرد و بروجـــــــرد ســرفراز                    

                    اي جــــان فداي  زابل و كرمـــانت اي وطن

كركوك و موسل و اربيل، قارس ديــار بكر                     

                 شيرند و چون پلنگ  همه كــــردانت اي وطن

بغداد وخانقين و سنندج خليج فــــــــارس                    

                 هــــرگز نرفته از دل و چشمـــانت اي و طن     

حلاج و روزبه، سورنا ، گيو و ســـــــام يل                    

                    بــــوده هماره گوهر تابــــــــانت اي  وطن

فردوسي آن عزيز خراسان نامــــــــــــور              

                     گرمي نشانده بر دل طفـــــــلانت اي وطن

نام آوران به خاك و به خون بين وجب وجب        

                      ملت فــــداي نام شهيـــــــدانت اي وطن

ما راهمان ز بي وطن و بي هويتـــــــــان                    

                     بــــوده جدا به صفحه ي دورانــت اي وطن

مردي و غيرت وشرف ما نمونه بـــــــــود                    

                     دشمن چه كــــرد با تو وايمـــانت اي وطن

ما بنده و رهين  شهيـــــدان سر فـــــراز                    

                     قــــربان لاله هاي بيابــــــــانت اي وطن

گريان شده به خواري خود در جهان علـــم                     

                     خــــاموش گشته، مرده اديبـــانت اي وطن

چين مي رود كه پيش فتد در همه جهـــان                    

                      شيون نما به خنده ي ديــــــوانت اي وطن

آزادگي وغيرت ومردانگي چو مــــــــــرد                      

                     بــــاران خون ببار به دامــــــانت  اي وطن

رنگين به خون خاك تو اي سرزمين پــاك                     

                     من شرمسار غرقه به خونـــــــانت اي وطن

بازار اهرمن چو شده گرم اي دريــــــــغ                      

                    ويـــــرانه تر ببين تو بيـــــــابانت اي وطن

ما ناله مي كنيم بهر فلسطين و تازيـــــان                     

                    از يـــــاد برده ايم شام غريبــــانت اي وطن

كفتار وروبهان بنگر جان گرفته انــــــــد                     

                    از خواب مـــــرگ و غفلت شيـرانت اي وطن

سيلاب هرز گشته جوانان كار ســــــــاز                      

                   دل بسته ايم به نفت فـــــــــراوانت اي وطن

ما از شعار ووعده بسي رنج مي بريــــــم                      

                    با كـــــار زنده باغ و گلستــــــانت اي وطن

دندان تيز گرگ چو خونين شده بـــــدان                       

                    بس ابـــــله اند جمله ي  ميشــانت اي وطن

چون گاو وچون خران نه سزاوار آدمي است                       

                    مشغول غـــــارتند همه دزدانــــت اي وطن

غارتگران به جشن و سرورند زيـــن سبب                       

                    راحـــــت بود چپاول آســـــــانت اي وطن

جولان نموده هر چه بخواهند مـــي كنند                       

                    هـــــر جاني وستمگر و شيطـــانت اي وطن

اينجا نشان رحم ومروت دگر مبيـــــــن                       

                   در رنج ودر عــــــذاب ضعيفــــانت اي وطن

كالاي حيله و فريب وريا گشته پر بهــــا                       

                   هـــــرگز مباد  سر به گريبـــــانت اي وطن

تا كار ها به بي هويت و جـاهل سپرده ايم                       

                  حسرت به گور برلب خنـــــــــدانت اي وطن

منفور پيش ما همـــــه ي بي هويتـــان                     

                   جـــــاويد و پايدار ياد عزيزانـــــت اي وطن

دارم اميد سرور و ســــــــالاريت به دل                      

                   بينم دوبـــــــــــاره قدرت دورانت اي وطن

تا خون ومهر تو در تار و پود مــــــاست                      

                   هستيم و بـــــوده گوش به فرمـانت اي وطن

(ماني) به حال زار تو خون گريه مي كنــد                     

                   خـــــاكم به سر به حال پريشــانت اي وطن

       qخون وطن                                 2/10/82

وطن اي خاك پاك ومهــــر يزدان                       وطن  اي سرزميــــن عشق و ايمان

عجين گـــرديده اي با  تـار و پودم                           تو را  من مي پرستـــم اي همه جان

همه فكرم تويـي اي جلوه ي عشق                   اميـــــدم   آرزويــــم مهر جوشـان

تو هستي سرزميـــــــن راد مردان                   اميـــر  پهــــلوانان پـــور  دستـان

همان رستــم همان  غيرت شهامت                   كه از   نامش  سپـــاه  خصم  لـرزان

وطن اي مأمن و مـــأواي خوبـــم                           بلند آوازه در   فـــــرهنگ و عرفان

بلند  آوازه در اقطـــــار عــــــالم                           گل گلــــزار  هستــي خـاك ايران

بهشت من تـــويي  تا زنده هستـم                            فروغ  روشــــــن  اي الماس تابان

نباشــــــد  بي تو  جاني بر تن من                           تواي مرهــم تو اي  دارو  تو درمان

سراسر خاكـــــت  از خون  عزيزي                            بهشتي بــــي مثال و  عطر افشان

وجب انــــدر وجب   نام آوري گرد                            به خاك و خون خويش افتاده غلتان

چه سرها رفته تـــا   باشي تو سرور                            چه تن ها  نيمه جان پوشيده  ميدان

خدا داند چه ها بر  تــــــو  گذشته                            وطن اي خــانه ي  مظلوم و  ويران

هنوزم  مي رســـــــد از  هر كرانه                            به گوشـــــم  ناله ي سر باز  نالان

هنوزم سينه  مي ســـازد   سپر مرد                            براي حفظ  نـــــــاموس تو  آسان

هنوزم آذري ها  در صــــــف رزم                            بسازنــد چالــــدران هـاي  فراوان

هنوزم هست كرد  و لـــر به دوران                             چو ســـد محكمي ز  ايران  نگهبان

هنوزم  مرد و  زن پيـــر و جوان ها                            به راهت جـــان فدا  سازند و قربان

هنوزم  چركسي  گويد كــــه ايران                              سمرقند وبخــــــــارا  مرو گريان

هنوز ،كشميــــر  را ايران  كوچك                              بگويند و بنـــــــــامند  مردم آن

هنوزم بلخ  مــــــي گريد ز دوري                              خجند و گنجه مــي نالند   پريشان

هنوز،تفليس  و بحرين چون  يتيمند                             عزا دارند تيــــــسفون و  بدخشان

هنوزم چشم  به ره فاراب و  خوارزم                             كه از ره نــــــادري  گردد نمايان

هنوز افغان و گرجي  ايــــــرواني                              غميـــــن و  دردمند از هجر ايران

هنوزم قارس و كركوك و  مـوسل                              نشسته در هواي  وصـــــل   ياران

هنوز،تاجيك وازبك شهر  بــــاكو                              زهجرت ديده خون افشان  و نـالان

هنوزم صف شكن هــــاي  دلاور                             كشنـد در خاك و خون  اعراب نادان

هنوزم نوجواني خـــــرد و كوچك                            براي حفظ تو  چونان   نيــــــا كان

حماسه آفريند گاه مـــــــــوعود                             به زير تـانك  دشمن او  دهــد جان

هنوزم نفرت مردم ز تــــــــازي                             نه كم افــزون ز حدّ است  و  فراوان

هنوز از يــــــــــاد ايراني نرفته                             جنايـــــات   فزون  روس و عثمان

هنوز و تـا ابــــد در درد  و رنجي                             ز دست پيـــــر كفتار،  انگلستــان

هنوز، مي جوشد از خاكت جوانمرد                               چه افزون پاك مردان  همچو توفان

هنوز ،بسفر شكـــــوه لشكرت را                               به خـــــاطر آورد در جنگ يونـان

هنوز، در تنگه سرگردان سكنــدر                                به دام آريـــــــــو برزن  پريشان

هنوز، دربنـد مي بينم  كـراسوس                                به پيش سورنــــا در جنگ  حـرّان

هنوز زانو زده وال  ريــانــــوس                               شه روم پيش شــــاپور  فرّ  يزدان

هنوزم سنــــد مي بالد  به روزي                               مغول  شد از جلال الدّين   هراسان

هنوز ، سند زان جـدال نا بـرابــر                                حمـاسه ديده ومـــــردي و ايمان

هنوز،امــواج سند بـالند به مـردي                               نمود عاصي تموچين را   به جولان

«به فرزندان ويـاران گفت  چنگيز                                   كه  گر  فرزند بايد  بايــد اينسان»

هنوز ،  تركـــان  عثماني حقيـرند                                 بپيش  شرزه شيري چون  چقايخان

هنوز، بغــداد و  داغستـان و دهلي                              نديده همچو نــــــادر  شاه  انسان

هنوزم بايزيد  رازي و خيـــــــام                              چو خورشيدند و اخترهاي  تابـــان

هنوزم  سهـــروردي شيخ اشـراق                             به شرق وغرب بـاشد   گوهر افشان

هنوزم  روز بــــــه، حلاج بـردار                             درفش كاويــــــانند  نقش  دوران

هنوز، جوشد هنوزخواهدكه جوشيد                              به  رگ خون وطن خوا هان نمايان

هنوز ، فريــاد فردوسي  بلند است                              كه  دارد درد و رنج نــــــام ايران

هنوزم جغد  و خفــاشان  خونخوار                             به سر  دارند عبث چشمي به ايران

هنوز ، درخاك وخون بــايد ببيني                             بسي پيـر و جوان را  بي سـروجان

هنوز ، مــــام وطن دارد  اميـدي                            كه بيند خــاكت از سند تا به يونان

يقين (ماني) كه فرزنـــدان  ميهن                           حماسه  آفــــــــرينند  روز پيمان

به چنگال و به دندان گـاه پيــكار                            نگه دارند  ز آب و خـــــاك ايران

كه گفت فردوسي آن فخرومباهات                           مباديك تن ، چو نبـــود  نام ايـران

دريغ و  حيف از تو  خــاك  ميهن                          كه  دارند  اهرمن ها در تــــو بنيان

بگيرند گل به سر دزدان بـي شرم                                خيانت كرده  بر  تو  بر  شهيــــدان

اميدم آرزويم بـــــــــوده روزي                          بخشكد در   وطـن   بنيــان شيطان

       qسو گند                                              23/1/76

ســـــوگند به نــام ومهر يزدان                             ســـوگند به حرمت شهيــــدان

ســــــوگند به خاك پاك ايران                             اين بيشه ي سرفـــــراز  شيران

سـوگند به عيد وجشن نــــوروز                             اين فرّه ي ايزدي و  پيــــــروز

ســـوگند به رستم آن تهمتـــن                             آن عزّت و افتخــــــــار ميهن

ســــوگند به آرش كمانگيــــر                             بر نـــــــــادر نامدار چون شير

ســـوگند به شوكت دمـــــاوند                             اين جلوه گه  شكـــــوه و پيوند

ســــوگند به توس و مرد پاكش                             اين گوهر شب چــــراغ  خاكش

سوگند به شوكت ســـــــواران                              بر جــــــــام جم و به نامداران

سوگند به حافظ و به خيــــــام                             سوگند به زال و گيو و بر ســـام

ســــوگند به مادران ميــــهن                              اين شير زنان پــــــــاك دامن

سوگند به شوش و هگمتــــانه                               شيــــراز و بهار شـــــــاعرانه

سوگند به بلــخ و مرو و خوارزم                              بر غــــــرّش شرزه شير در رزم

سوگند به كـــاخ  تخت جمشيد                              اين پرتــــــــــو زندگي و اميّد

سوگند به خون لالـــــــه پرور                              سوگند به رزم هر دلـــــــــاور

سوگند به عــــــــاشقان ايران                              آن غرقه به خون خويــش ياران

آنان كه كفــن به خون سرشتند                              نامي ز وطـــــــن چنين نوشتد

جاويد بمان همـــــــاره ميهن                              ويـــــــرانه شود سراي دشمن

هركس كه نجوشد از تو جـانش                              كمتر زســـــــگان بود نشانش

اي ميهن خوب سرفـــــــرازم                              در راه تو جان و تن ببـــــــازم

اي قبـــــله ي آرزوي (مـاني)                              تا هست جهان تو نيـــــز ماني

       qعرش خدا                                           29/3/82

                                                                      هركس به كسي نــــــــازد  من بر وطنم نازم                                                                اميدكه جـــــان و تن سر در قدمش بـازم

اين گوهر بي همتــــــا  چون مهر و مه تابان                     پاينده تر از هر نـــــام تاج سر من  ايـران

اي مهر تو بر هر دل جوشنده و  توفـــــــاني                     از كوري چشم ديو جاويد تو مي مـــــاني

دردا كه جدا كردند از پيكره ات جانهـــــــــا                    اميد كه باز آيد هم جان  و هم عنوانهـــــا

شيرند جوانــــــــــانت در عرصه ي جانبازي                    اميد رسد  از ره دوران سرافــــــــــرازي

تــــــــــــــاريخ شود تكرار شاهنشه ما نادر                    چون شير خروشنده از  غيب شود ظاهــــر

از سند رود خوارزم، زان خاك به داغستــــــان                   از قارس و از موسل و ز مسقط وگرجستان

افتند همه در خاك از كابل و  از بغـــــــــداد                    سر  در  قدمش آرند شــاهان همگي از داد

او لـــــــــرزه بر اندازد بر پيـــكر هر دشمن                    آوازه  و  آرامش آرد  ز  بـــــــــــر ميهن

تـاريخ وطن دارد بسيار سياهي هــــــــــــا                    بردند  ز خودخواهي  ما  را به تباهي هـــــا

ماديده ي خود بسته بر حــال وگذشت خويش                      هيهات همه در خواب  دوران سيه در پيش

                                                                      رفتنــــــد جهانخواران تا عرش خدا در پيش                                                                     ما ملّت ايـــران هم از  درد و بلا  دلـريش

چون گله ي بي چوپان حيران همه در خاشاك                      يارب تو بكن ويران  كاشانه ي هر  ناپـاك

(ماني)  زخدا خواهد آبـــــــــــادي ايران را                     در مرگ وفنــــا بيند  اهريمن و شيطان را

عشق وطن و ايران دلها همه پــــــــر سازد                      خاك وطن از ايثـار  چون  گوهر و در سازد

در بستر مرگ افتد هـــــــــر دزد و رياكاري                    هم ظالم و هم جاني  هم خائن خونخواري

هر جاي وطن گنجي بنهـــــاده خدا در خاك                     دردا كه شود تـــــاراج از جانب هر ناپاك

اي دادگر دادار بنما نظــــــــــــــري بر ما                     دزدان همه آزادند در غـــــــارت ارزشها

اميد كه ايــــــــــــران  هم آباد شود روزي                     با كوشش و دلسوزي آيد گه بهــــروزي

        · مباهات                                    12/11/81

اي عشق عزيز و جــــــاوداني                                     اي مظهـــــــر پاك زندگاني

اي جوشش و گرمـــي دل  من                                     اي مهر تو مهر آسمـــــــاني

اي پرتو تو جمال  يـــــــزدان                                      اي مونس پيــــــري وجواني

اي بوي تو بوي باغ فـــردوس                                      اي نام تــــــو  آرزوي (ماني)

اي مايه ي گرمي دل و جـــان                                      اي رويش ذوق و شادمــــاني

اي قله ي عزت و مباهـــــات                                      اي نام تو بهترين معــــــاني

اي خاك تو توتياي هـــرچشم                                       اي ميهن من تمام جــــــاني

        · ارمغان يزدان

وطـــن اي ارمغان و مهـــر يزدان                            ستمديده ز اهـــــــريمن به دوران

قد سروت خميد از جــــــور ظالم                             برون شد ازكفــــــت ملك فراوان

دريغا سرنــــــوشتت بدرقم خورد                             زدست حاكمان پست و نــــــادان

به غيركورش و عباس و نــــــادر                          انوش دارا و شاهاني ز اشكــــــان

خشايار اردوان بهرام شاپــــــــور                          قباد و اردشير آن پور  ساســــــان

هم آنـــــاني كه بر اوجت نشاندند                            درود ايزد دانا بر ايشــــــــــــان

دريغا سروري ديري  نپايــــــــيد                            بزرگي رفت و آمد گاه  نقصـــــان

به روز تيره و تارت كشـــــــاندند                            شهان بي خرد حكـــــــام  نـادان

شدي ويرانه از دست پليـــــــدي                              گجستك  اهرمن ديـــوي ز يونـان

ستمها ظلمهــــــا ديـــدند مردم                             زدست ديو ناپاكي به  جــــــولان

ز بد بدتـــــــــر بلاي تازيان شد                            كه بوده گرگ خونخـــــوار بيـابان

نه اصل و ريشه و ني  فهم و دانش                            به عشق و وعده ي گنج فــــراوان

بنام دين چنـــــان كشتند و بردند                            كه تاريخ شرم دارد جمله ز آنــــان

گروهي مردم وحشــــــي و اشرار                             بدزديدند و بـــــــردند گنج ايـران

به بي شرمي نشان دادند كيـــانند                              ملخ سوسمار خواران   بيابــــــــان

به تيسفون وبه استخر ري خوارزم                              روان بنموده جوي خون انســــــان

سيه تر زين مصيبت مــــا نداريم                              زدست تازي اين كفتار حيـــــــوان

مغولها هم جنايتهــــــــا نمودند                              ولي كي بود بهر دين  يــــــــزدان

نبوده ظلم روس كمتر ز تــــازي                               خوش آن روزي كه گردندخوار دوران

بپاشد بگسلد ويــــــــرانه گردد                                كشيم بر نام روس ما خط بطلــــان

امان و سد فغان از پير كفتـــــار                                ز استاد شياطين  انگلستــــــــــان

هر آنچه مي كشيم زير سر اوست                               جدا بنمود بحرين خاك افغــــــــان

اميد آن كه به خواري  محو گردد                                   ز روي نقشه و از روي كيهـــــــان

دگر باره به اسم ديــــن علم شد                                   جنايات فزون از ترك  عثمــــــــان

خدا داند هـــــزاران مرد و زن را                                  به خاك وخون كشيدند  جمله تركـان

مسلمان با مسلمان باز هــم دين                                   بسي كشتند  و مردند    بهر عنـــوان

سيه رو پيش تاريخند و مــــردم                                  سران ترك عثمـــــــاني  به دوران

فداي نامت اي نـــادر  زن و مرد                                  شوند ملت به قربانت چقايخــــــان

درود بر شاه عباس  و سپـــاهش                                  همه شيران رو در روي تركـــــــان

ببالند ملت ايران همـــــــه عمر                                  به نادر شاه و يارانش ز  احســــــان

كفايت مي كند نــــادر به دوران                                  كه فخر كشوري باشد  چو ايـــــران

مراد و رهبر (ماني) يقيــن اوست                                   اميد يارب جوانان بوده اين ســـــان

كم است تنديس نادررابه هر شهر                                   بسازند از طلا الماس  تابـــــــــان

       qمعبد عشق                                28/3/80

اي ميهن مظلوم من اي كشور ايــــــران               اي خــــاك بلا ديـــده و ويرانه به دوران

خاكت همه خونين و معطّــر ز شهيــد ان             اي زادگه زال زر و رستــــــــــم  دستان

دردا كه ز ناپـــــاك شد  آلوده تو را خاك             از  دشمن بيــــــــگانه  و غارتگر شيطان

افسوس كه آلــــــــود  تو را قوم سكندر               آن ديــــــــو صفت مردك ديوانه زيونان  

فرهنگ اهـــــــورايي ما لطمه فزون ديد             بسيار كه آبادي عمــــــــران شده ويران

آلــــــوده شد آن فرّه ي يزدان به پلشتي              ازكار گجستك كه چه خون  ريخت فراوان

نفرين خدا باد برآن مردك خونخـــــــوار             آتش زد و سوزاند همه هستي ايـــــــران

فريـــــــــاد كه بار دگر ايران به بلا شد           از تــــــــــازي  وحشي و بياباني و نادان

گرگان گرسنه به اميــــــــــد رز و زيور             درفكر چپـــــــاولگري و كشتن و جولان

در پوشش دين آنچـــــه  نبايست نمودند             اين قوم ستمكاره و بي ريشه و حيـــــوان

بسيار زگنجينه ي دانش كه  همه  سوخت             بس تكه شد آن فرش گهر بار بهـــــاران

تحميل بلا گشت به مــــا هر چه بلا بود             ازخط و زبان سلطه ي اشـــــــرار  بيابان

طاعون و وبا بهتر از ايــن سلطه ي بي جا             بس ارزش و آئين كهن رفــــــت ز ايران

دردا كه دگر بـــار وطن غرقه به خون شد             از شرق بلا آمد و ويــــــــراني و  توفان

از جمله ي خونخــــوارترين  مردم وحشي             يعني مغولان ننگ بشر خفّــــــت انسان

تاريخ نديدست چو اين قـــــــوم ستمكار             عاري ز شرف گرگ صفت زاده ي شيطان

كاري كه مغول كرد زحيــــوان نتوان ديد             يك ذرّه نبد معرفت و مهـــــــر در آنان

حتّي به سگ وگربه ترّحــــــــم ننمودند             درپستي و رذلي مثلــــند، جمله در اذهان

كشتند بسي كودك و پيــــران و جوان را              هستند به حق لكّه ي نـــنگ همه دوران

تاريخ خجل گشته ز خونخــواري اين  قوم             بس شهر كه با خاك  بيابان  شده يكسان

يارب ز چه رو ملت ما ديـــــد چنين ظلم             ظلمي كه ز تازي و مغول گشت نمايـــان

اي ننگ به حكام و به شاهان  ستمــــگر             بودند به كردار و عمل ابله و نـــــــادان

عيّاشي و لهو و لعب و ظلم به  مــــــردم             پاشيد ز هم وحدت و شد ملــك پريشان

فرياد زخود خواهي حكّـــــــام وسلاطين             هر درد كه آمـــــــد سرما بود از ايشان

بسيار كه حكّـــــــام ستمكار و  جفاكيش            با غير يكي   بوده به خونخواري و جولان

گرخصم كند جرم و جنــــايت همه گويند             از گرگ  نديده ست كسي رأفت و احسان

از غير بجز جرم و جنـــــــايت نتوان ديد             ديويست كه پوشيده به تن جامه ي انسان

اي آنكه به غارت شب و روزت همه پر شد             شرمي وحيايي بكن از خون شهيـــــدان

بر هر وجب ازخـــــاك وطن قامت مردي             صد پاره بدن غرقه به خون، حافظ ايـران

هر لاله كه بركوه و در و دشت  بـــــرويد             از خون دليري است به پيكار و به ميـدان

آنها كه گذشتند ز امــــوال و ز فـــــرزند            درراه وطن مام وطن داده سر و  جــــان

خونين كفنان سرور و ســـــــالار گذشتند            هشدار كه نامت نشود ننگ در اذهــــان

اي آنكه تو را مهر وطن دردل و  جان است             اين جا نه وطن معبدعشق است ز  يزدان

اين خانه اگر از ستم ديو خــــــراب  است             (ماني)  به يقين باز شود نقش گلستـــان

       qمهر دوست                                19/2/79

به نام آنكه بــه دل عشق پـــــاك ايران داد 

                                                                            به تـــــــار و پود تنم مهر دوست  فرمان داد

به نام آنــــــــكه   دلم  مي تپد  به پيوندش    

                                                  شكـــــــــــــوه و فر اهوراييان  نمايان داد

به نام خـــاك  بهشتي  كه  هست  ميهن من    

                                                  چه نيك واله و شيـــــــدا نمودم و  جان داد

به نام شــــــوكت  اين  مرز  و بوم فردوسي    

                                                  جلال و عزت افزون به نــــــــام  ايران داد

به نـــــــام رستم دستــان  شكوه  جاويدان    

                                                  نشان غيرت و مــــــردي  به راد  مردان داد

به نـــــام آرش و مهرش به  ميهن  و  مردم   

                                                  زجان خويش گذشت و به كشورش جــان داد

به نام خــــــــون سياوش  نشاني  از  پاكي   

                                                  سرشت پــــاك همان شد كه او به انسان داد

به نام سينه ي جوشان  به  هر چه  زيباييست     

                                                  كه مهــــــــر كشور خوبم به من فراوان داد

       qدام فلاكت                                          9/4/80

بايدكه باز گشت ملت ايــران به اصل خويش

              يعني زبــــان و پوشش و آداب و رسم وكيـش

عقل و شعور و دانش و فن چيـــز ديگر است                                                             

                          دوري ز اصـــــل و ريشه زند همچو مار نيـش

پوشش فرنگي و قيافه فرنگي درون تهــــي                                                              

              درد و بلا و جهـــل و خرافــــه فزون و بيـش

گر عشق ما به كشور خود به شود چه نيــك

              هشدار نشسته گرگ جهــــــالت كمين  ميش

گسترده اهــــــرمن دام فلاكت به پيش ما                                                              

              اين طرح ز خواب و غفـلت ما مي رود به  پيش

پاكي و راستي وشرف تــار و پــــود ماست    

              پـــــوچي و هـرزگي بلاست كند ملتي پريش

دردا كه بي وطن نشود محـــــــــرم وطن                                                              

              ويـــــــــراني وطن دل (ماني) نموده  ريـش

       qتقديم به كردان                                    25/7/75

منم كـــرد دلاور زاده ي ايران كه چون شيــرم                                                                        

                                                  به خواري  افكنم  تركان  كه من فرزند شمشيرم

هراسم نيست ، از  توپ  تفنگ و لشــگر شيطان                                                                        

                                                  كه من ايراني پـــــــاكم   رها  از  بند و زنجيرم

منم در غيـــــرت و مردانگي سر فصل هر نامي                                                                       

                                                  به راه عشق جانبــــــازي  بود  همواره  تفسيرم

شهادت درس سرخ مكتب  مــــردان ايران است                                                                         

                                                  كه بوده لالــه زاران خود  گواه  مشق  و تحريرم

مزين كرده ام با خــــون همه دشت و  بيابان را                                                                         

                                                  كه مرگ سرخ در ميـــــدان بود  معنا  و تعبيرم

اگر رنگين زخون من شده  هر  صخره ي كوهي                                                                        

                                                  گرفتم خواب راحت را  ز خونخــواران به تكتيرم

بسان شير مي غرم كنامم  جبهه ي جنگ  است                                                                         

                                                  به خاك و خون كشانم ترك  عثماني  به تدبيرم

دعاي ملت ايران هماره يـــــــاورم  بوده است                                                                         

                                                  همي حسرت برد دشمن كند  يكدم  زمين گيرم

       qنگين                                      10/9/70

گفت با فرزند خود پيري چنين                                                          جان فرزند مرگ باشد در كمين

عمرشيرين را مده آسان زكف                                                            در ره دانش قــــدم نه با يقين

علم بوده رهگشـــا برتر ز نور                 ره نمايد بر تو تــا  عرش برين

همچوچشمانت نگه دار ازوطن                 باش چون انگشترو ميهن نگين

بهرآباداني ميــــــهن بكوش                 تا نباشي بهر قرصي نان، رهين

پيش نامردم منه پا را به پيش                 ورنه آخر مي شوي نقش زمين

حرمت آبـــــا و اجدادت بدار                 تانگردي در جهان خوارو حزين

       qهمسفر                                           21/11/70

خواهر من اي برادر بند هـــــــا را بـــاز كن                                همچو تنــــدر غرشي دشمن شكن آغاز كن

دل بسوزان هركجــــا هستي بـــراي ميهنت                                چون همــاي نيك بختي سوي آن پرواز كن

زشت باشد متكي بودن به غيـــــــر و اجنبي        با سلاح علم و دانش در جهان اعجــــازكن

اين كه از ما برنيايد فــــــــكر استعمــار بود        اين غل و زنجير را از دست و پايت بــاز كن

فكر ما با راه دانش در جهان بيـــــگانه نيست       علم از ما بهره ها دارد كنون  ابــــــراز كن

سهم ما در پيش برد اين جهـــــان ارزنده بود         باتلاش آن جايگاه رفته را احـــــــــرازكن

لنگ لنگان رفتن ازپس در خورو شايسته نيست         همچو  شاهين بر بلنداي جهان پــــروازكن

عـــــزّت دنيا اگر خواهـي مكن لختي درنگ          همسفر  با علم و دانش اين سفر  آغــاز كن

هست ( ماني) را اميد عـــــــزت ايران زمين         هموطن  همّـــت نما  درهاي غيرت باز كن

       qبوي يار                                            10/10/68

به باغ و دشت  و دمن  بوي يــــار مي آيد          دوباره سبزه و گل با بهــــــار مي آيد

هزار پونه  و سوسن ز خاك بيـــــرون شد          شكوفه بر سر شاخه هــــــزار مي آيد

نسيم روح نـوازش كه پركند  بستــــــان           به سوي دشت و  دمن لالـه زار مي آيد

به آسمان بنگر   مرغ رفته  از سرمـــــــا           به سوي لانه و موطن قطــــار مي آيد

به خاك خفته رسيد آن پيـــــام  نوروزي           هزار خرمن گل گلعــــــــذار  مي آيد

به روي شاخه ي گل بلبلان شورانگيــــز           به وجد چه چهه زن بيقـــــرار مي آيد

غبار غصه و غم ها كه بود پائيــــــــزي           به ژاله پاك شداينك كه يــــارمي آيد

سپاه ابر بهاري به مهــــــــــــر آبستن           به طرف كوه و چمن باوقــــار مي آيد

رسيد موسم نوروز شادمــــــــان (ماني)            كه گاه سوز گذشت و بهـــــار مي آيد

       qمهر ياران                                                      28/7/73

                                                                                                                      دل ايـــران و ايــراني جدا  از مهر ياران  نيست                                                           

                                               جدايــــي بين ما با  ازبك و تاجيك و افغــان نيست

تن مـــــام وطن خونين ز دست روس ويـرانگر                                                          

                                              كه بر اين زخم جان فرسا دوا جز عشق جانـان نيست

چو يعقوب از غم هجران يوسف سخت مي گريم                                                           

                                              كه اميدي بجز وصلش به شــام تـــار  كنعان نيست

بخــــارا چون چراغي  در شب  ايران بود روشن                                                          

                                      به روي عالم هستي بهشتي چون بدخشــــان نيست

چو مرواريد و چون گوهر يكي مرو ويكي هم بلخ                                                           

                                        سمر قنــــدش بنازم من  كه همتايش بدوران نيست

چو الماس درخشان است آموي و همه خـــوارزم                                                          

                                              دل مــــــام وطن خالي ز مهر و يـاد پــوران نيست

دوشنبه چون جواهر مي درخشد بر سر ايـــــران                                                          

                      بسان تــــاشكند زيبــــا و عطرآگين گلستان نيست

دل (ماني) گرفتار است بر عشق همه يــــــاران                                                         

                      گلي مانند عشق آبـــــــــاد اندر باغ و بستان نيست

فداي خاك مشك آگيـــــن و نـام برتر ميهــن                                                         

                      بسان قوم ايرانـــــــــــي به نيكويي بدوران نيست

براي ديدن يــــاران قـــرار و صبرم از كف شد                                                          

                      بر اين پيوند بين ما خــــــــدا داند كه پايان نيست

       qچهار شنبه سوري                         25/12/77

امشب وطن ز فـره ي يزدان منور است                                        شور و نشاط و شادي  ما  جشن اخگر است

روشن هـــزار خرمن آتش  به هر گذر              آئين ايزدي به وطن  مهر  برتــــــر است

جاويد ملتي كه بهـا مي دهد  به كيش             اين رسم باستان برسر مـا  همچو افسراست

فرهنگ نيك ملت ايــران يگانه است               زين جشن خاك پاك وطن ماه و اختر است

هرقوم زنده است به فرهنگ  خويشتن              پاينده آنكه عشق وطــــن دردل وسراست

(ماني) مباد مهر وطـن كم شود به دل              آيين و خاك پاك وطن در و گوهـــر است

       qنادرشاه                                    15/10/75

آنكه نـــــــــادر آمد وكمياب رفت                        آذرخشـــــــي درشب ايران زمين

همچو تنـدر غرشش دشمن شكست                          نامدار نـــــام آوري در پشت زين

عرصه را بر دشمنــــانش تنگ كرد                         پاسدار عزت  ايـــــــــران زمين

ترك عثماني به پيشش خـــوار  شد                         دشمنان در پيش او خـوار و  حزين

بود سرداري جهانگيــــــــر و دلير                         همچو او هرگز نمــــي بيند زمين

پاك شد از لوث اهريــــــمن وطن                          مهر ايران بود بـا جـــانش عجين

شرزه شيـــــــري  بود در اوج وقار                         پــــور رستم بود و در پيمان امين

افتخار آورد از بهر  وطـــــــــــن                        مــــام ميهن ســربلند  از او يقين

كرد تار و  مار  دشمن ها   و روس                           بود در جمع شهــــــان او بهترين

شد به گيتي  عزت  ايرانيــــــــان                         اي خدا دل ها به مهرش كن قرين

هست ايران  تا  ابد  مرهــــون وي                         ميهن است انگشتري نـــادر نگين

قلب (مـــــاني) مي تپد  از  مهر او                         اي  خوشا فرزند باشد ايـــن چنين

شــــاد باش و شاد زي  ايران  من                          اي كه هستي همچو فردوس برين

غمخوار                                     29/6/75

اي بــــــرادر خواهرم هشيار باش                          بهر  ميهن ياوري غمخـــوار باش

بر فريب دشمنــــــان راضي مشو                           خواب  غفلت بس بود بيــدار باش

ميهن ما زخم هـــــــا دارد به تن                          چون شهيدان اســوه ي ايثار باش

دشمنان غمخـــواري ما كي كنند                           پيش دشمن شير در پيكـــار باش

ننگ دارم از خيانت پيشــــــگان                           هموطن در چشم دشمن خار باش

در خط بيــــــگانگي با خود چـرا                          مـــــرد ميدان عمل، كردار باش

هست كمتر از سگان ميهن فروش                            همچو رستم  در جهان معيار باش

سرفــــــرازت خواهم اندر روزگار                           اي وطن همواره  چون گلزار باش

زندگي بي عشق ميهن مردن است                           با همه  ايرانيـــــان  هموار باش

دل بســـــــوزان بهر ايران عزيز                            از خيانت پيشگان بيـــــزار باش

       qزالوي دوران                               18/11/70

اي هزاران مرگ و نفرين و بـــلا                    باد بر زالوي دوران انگليــــــس

يك جهاني راچوگوئــي برده است                    با ريا هر سو به چوگان انگليــس

هركجا بر پا شده جنگ و جــدال                    بوده آن را كارگردان انگليــــس

در زمين جائي نبـــــوده در امان                   عالمي راكرده ويران انگليــــس

هرچه باشد از خرافات جهـــــان                    بوده و هست ارمغان انگليــــس

در جهان همتا ندارد در ريــــــا                    هرگز اين استاد شيطان انگليــس

كرد بلوچستان و افغان را  جـــدا                    همچو جان از خاك ايران انگليس

داغ بحرين بر دل ايران  نشـــاند                   كرد علم شيخي به ميدان انگليس

هركجا از  خاك ايران شد  جــدا                    بود پيدا يا كه پنهـــان انگليــس

در جدال روس و ايران   بـا يقين                    بود يكسرصحنه گردان انگليــس

كوه نور آن  گوهـــــر كمياب را                   برد سرقت شاه دزدان انگليـــس

موزه هـــايش مملواز آثار ماست                    برده عمري نفت ايران انگليـــس

خاك خوزستان و بوشهر و جنوب                    كرد خونين و  پريشان انگليـــس

شوروي نامش ز گيتي محــو شد                   محو كن  يارب نشان انگليــــس

مي شود آن روز (ماني) در نشـاط                   چون  رسد برخط پايان انگليــس

       qهيهات                                    

دردا نبود بهر وطن مونس و غمخــــــوار         هر كس زپي رنگ و ريـا جمله خطا كـار

شد قافله سالار  بشرجـــــــــانب افلاك        ما در پي نابودي هم سخت گرفتــــــار

تــــــاريخ وطن تيره و تار  است ز خـائن       كي  پاك شود ننگ خيــــانت ز پنــدار

يك گل نكند خاك وطن را  چو  گلستـان          بايد كه زجان مايــه  گذاريم به كــردار

دنيا شده جولانگه آن كس كه   قـوي شد         آن كس كه عمل بود شعارش نه گفتــار

بنهاده خدا گنج   فزون در دل اين خــاك         افسوس به غارت برود اندك و  بسيـــار

خود خواهي و كوته نظري مايه ي ننگست         بايد  كه از اين خواب فلاكت شده بيـدار

مداحي و نيرنگ و  ريا شهره شهـــر است        اين فعل خطا ريشه دوانده است به افكار

ازحرف وسخن گفتن بيــهوده چه حـاصل         بايد كه قوي بود و توانمند نه بيمـــــار

بس وعده سر خرمـن و بس قــول فراوان          چون ملت ايران به جهان  نيست فداكار

بايد كه بها داد به هـــر ايده و فكــــري          تا راه سعــــــادت بشود  كوته و هموار

بايد كه ره خير  نمائيــم و بخواهيــــــم         همپاي تمدن بـرويم  آگه  و هشيــــار

قانوني  اگر هست بـــــــراي همــه بايد         تا راه خطا بسته شود پيش  خطا  كـــار

با دست  من و تو بشود كار مهيـــــــــا         فريادكه خوابيم و خم كوچه  گرفتــــار

چون گله ي  بي راهبر اندرخس و خاشاك          چون قافله ي گم شده  بي قافله سالار

شيرين نشود كام به صد گفتــــــن حلوا          با رنج فزون خاك بيابان  بدهد بـــــار

كــالاي نكو را چه نيازي  است به تبليـغ          اين  دام فريبي است به چنگال سبكسار

غم مخور

اي كه داري در جهـــــــان درد فراوان غم مخور                 چون شود درد و غمت بـــا مرگ درمان غم مخور

گر نداري خانه و كاشانه اي يــــــــــــا سرپناه                 چون بود در مملكت  كـــــــاخ فراوان غم مخور

گر فشــــــــار زندگي پشت تو را درهم شكست                 ديگران از فرط  شــــادي گشته حيران غم مخور

گر نداري پـــــول كافي از براي لقمه نـــــــان                 سفره ي خوكان  پر است از بره بريــان غم مخور

گر كه دنيا تيره و تاريك بـــــــــــاشد پيش تو                 شام كفتاران بود  چون مهر تابــــــان غم مخور

گر كه درحسرت گذشت عمرت نديدي روز خـوش                 سهم تو باشد  به گيتي چشم گريـــان غم مخور

گر هميشه سفره ات خالي بود از هـــــــــر غذا                  در عوض داري  غمي چون كوه  تفتان غم مخور    

گر به حسرت مــانده اي بهر دو چرخي در جهان                  ديگران دارند  چندين بنز و نيســــان غم مخور

گر نديدي گردش و تفريح به عمر خود چه  بـاك                   دزدها هر  جمعه اند در انگلستـــــان غم مخور

گر كه عمري ظلم ديدي از كس و  نا كس مـدام                  چون كه قانون بهر ظالم گشته  آسان غم مخور

گر دلت آتشفشان گرديده از نيرنگ هــــــــــا                   چون كه در ميهن بود شيطان  فراوان غم مخور

گر كه مي نالي ز فقر و بينوايــــــي روز و شب                  مي رسد اين مرگ تدريجي  به پايان غم مخور

گر كه عدل و داد مرده بهر مظلومي چو تــــــو                   ناله كن  فرياد كن با آه و افغـــــان غم مخور

        · وطن(4)                                              10/6/83

وطن اي بي كس و بـــي يار و ياور                                وطن اي از همه خوبان  تــــــــو برتر

گل گلـــزار هستي خاك ميهــــن                                 خوش آن روزي كـــه بودي برهمه سر

وطن رنگين به خون هر زن و مــرد                                تويــــــــــي از خون پاكان لاله پرور

وطن اي برتر از فـردوس مــــوعود                                هوايت جـــــــــــان فزا خاكت معطر

وطن اي بيشه ي شيـــــران دوران                                ز آرش رستـــــــــــــم و سام دلاور

زكورش سورنا آريـــــــو  بـــرزن                                ز فردوسي و نـــــــــادر بر همه سر

دريغا خوار و مظلومي و  تنهـــــــا                                زدست اهرمن ديــــــــــــو ستمگر

همه در فكــر غارت فكـــر  دزدي                                 هزاران آه و فريــــــــــــاد حي داور

خدايا زندگي كـــردن نـــه اينست                                 همه در رنج و ماتــــــــم  ديدگان تر

چرادرياي خشمت گشته خـــاموش                                 ابابيلت چـــــــــــــرا گرديده بي پر

چرا آتش نمي بــــاري شب  و روز                                به كــــــــاخ ظالمان دزدان تو يكسر

دگر رنگي زدين ايمـــان نمـــانده                                 شرف مردي و غيــــــرت  جملگي پر

چه سودي مي بري از زجــر مظلوم                                 چرا در هـــــــــم نمي پيچي ستمگر

غم و درد و بلا شد سهـــم  مظلوم                                 همه لذات هم سهـــــــم تـــــوانگر

چو كـرم  لوليدن مــا زندگي نيست                                 ندارد مرگ تدريجي يقين بــــــــــر

خوشي وعيش وشادي جملگي جمع                                 به پيش ظالم و دزدان برتـــــــــــر

همه غــــارتگران درعيش ومستي                                  به روي درد و غمهــــــا  بسته اند در

بهشت اين جهــــان دارند در پيش                                 زبس دزديده اند از پــــــــول و از زر

خريداري نموده عمــــــــر  افزون                                به زور حيلـــــــه و رنگ گشته سرور

خدايــــــــــا صبر هم اندازه دارد                                 نهاده ظلم و جور پــــــــا را ز حد در

گناه ما مشخص كـــن خدا چيست                                 همه غمهاي عــــــــالم در دل و سر

خدايــــا چون كه عدل و داد مرده                                  بكش نابود كن مظلوم يكســــــــــر

همه  بازيچه  بوديم  دست  شاهان                                  عروس خيمه شب بــــــــازي و منتر

زدست ناكسان در رنــــج و درديم                                 سواري  ها كشند از مردم خـــــــــر

بناكردي جهان گربرجنــــــــايت                                  بيا كاري بكن گشتيم  كـــــــــــافر

فقيرا ن مستمندانند زيــــــــادي                                  بينديش چاره اي  الله اكبــــــــــــر   

• فردوسي                                                               21/2/84

باژ امشب از جمالش نــــــور باران مي شود      

                                                 توس چونان آسمان اومـــــاه تابان مي شود

كودكي پاك از تبارخســـــــــروان سرفراز      

                                                 باني آزادگي درخاك ايـــــــــران مي شود

مام ميهن سخت مي بالد به خود از آن سبب  

                                                 فر يزدان در  وجود مرد دهقـــــان مي شود

او سري پرشور  دارد مملو از مهــــــر وطن     

                                                 سلطه ي تازي چوبيند خشم وتوفان مي شود

شوكت ديرينه را  با كار خود جــان مي دهد       

                                                 درجدال تازيان اوگـــــــرد ميدان مي شود

ترك وتازي پيش اوچون ديووچون اهريمنند 

                                                 منجي ايران زمين در اوج بحــــران مي شود

دردلش جز مهر ايراني و ايـــران هيچ نيست     

                                                 شوكت ايران زمين را او نگهبــــان مي شود

درد و رنج شــوكت بگذشته رنجش مي دهد   

                                                 خالق شهنامه اين گنج فــــــراوان مي شود

فر و فرهنگ كهـــن را زنده مي سازد به جد    

                                                 از غم ايران و ايراني پـــــــريشان مي شود

در خراسان كهن  فرهنگ  ايران  زنده شـــد

                                                 اقتدار  از  همت  ملت  نمايــــــان مي شود

روزگار  سرفـــــرازي   اقتـدار  نــــــادري

                                                 باز هم سر منشأ اش خاك  خراسان مي شود

گر بود مهر وطن در تار و پود وخــــــون ما       

                                                 مرد بي همتاي توس خرسندو شادان مي شود

گرهويت مانده و فرهنگ ما راكــــــاراوست   

                                                 همتي اي هموطن اينجا گلستــــان مي شود

اهر من تاريك مي خواهد وطن راپس بكوش 

                                                 از تلاش ما همه آبـــــــــاد ايران مي شود

دامها گسترده اند اهريمنان هشيــــــارباش

                                                 خواب ذلت بـاعث جـــولان شيطان مي شود

آرزوي دشمن است ، بـي بند و باري و فساد    

                                                 آنكه ايراني بـود زين وضـــع گريان مي شود

درد خواب تو عــزاي روز و شب هاي منست  

                                                 آدم ناپخته چـون گـــويي به چوگان مي شود

داد فردوسي بلند است زين همه ميهن فروش

                                                 بي وطن سـر منشأ هر درد و حـرمان مي شود

شرم بـــــــايد از شهيدان ، از فقيران اندكي 

                                                 اي كه در جامت شراب از خون انسان مي شود

تا متـــــــاع مدح گويان مشتري دارد بدان              

     حيله و رنگ و ريا بــــــازار ودكان مي شود

 شرق وغرب، دركهكشان دارندجولان مي كنند

     عمر ما مصروف خـــرج نان ودرمان مي شود

پيش مردم پيش تاريخ ،روسيــــاهند خائنين

     گرگ اينك در لبـاس ميش پنهــان مي شود

درجهان چون ملت ايران به نيكي هيچ نيست

      زين سبب غارتگر و ظالم به جـولان مي شود

 غيرت و مردي شرف آزادگي در خـون ماست

     آن كه شد اهريمني روزي پشيمــان مي شود

خوبي ما، پستي ناپا ك را دامــــن زده است

    يأس مـا در كام دشمن شادي و جان مي شود

كورشي ، نوشيرواني، نــــادري بر پشت زين

     آذرخشي، تندري، سيل خــــروشان مي شود

مي رسد روزي كه(ماني) وسعـت ايران زمين

     باز از سند و ختن تـا مصر و يــونان مي شود

       qگفت                                                4/11/71

دوش يار مهربان آمد به بالينـم به   خــواب    

                                                 گفت حـال و روزگارت چون  بود  گفتم خراب

گفت برتو زندگاني چون بود بي روي  مـــن    

                                                  گفتمش افتاده ام از هجــر  رويت در عــذاب

گفت چون مجنون چه مي جويي به گردكوي   

                                                  گفتمش اندر طواف كعبه ام  بهر  ثـــــــواب

گفت بر ايوان و بام ما چرا داري نظــــــــر    

                                                  گفتمش آن جاگلي گم  كرده ام  چون آفتـاب

گفت خاك كوي ما را از چه مي بويـي  مدام    

                                                  گفتمش آن جاگلستان  است  مي جويم گلاب

گفت در دريــاي چشم ما چــرا سرگشته اي    

                                                  گفتمش من زايري هستم وضو  سازم  به  آب

گفت در پيچ و خم گيسوي ماچـون مي كني    

                                                  گفتم آن جاخانه اي دارم  كنــــــار  ماهتاب

گفت چون مستان چرا افتاده اي در پيچ وتاب   

                                                  گفتمش چون از لبت  نوشيده ام  جـام شراب

گفت ديدي در پگاهان چهره ي خورشيـد را    

                                                  گفتمش رخساره ات ديدن  به  از صـد آفتاب

گفت با چشم خمار و مست ما چون مي كنـي   

                                                  گفتمش من تشنه  را  مانم كه مي بيندسراب

گفت درباغ وگلستـــان همچومن بسيارهست   

                                                  گفتمش هرگز  نخواهم كرد چون تو  انتخاب

گفت اگر تركت بگويم حال تو  چون مي شود  

                                                  گفتمش عمرم به پايان ميرسدهمچون حباب

گفت در راه وصال ما خطــــر بسيــار هست   

                                                  گفتمش بــــا سر بپيمايم چنين ره باشتـاب

گفت (ماني) را به  حال خود گذارم عاقبــــت                                                                                

                                                  گفتمش اي مـاه تابان نيست ترسم از عذاب

       qخانه ي  بخت                            31/3/72

كـــاش با من زندگاني راه ديـــگر مي گرفت

                                                  عمر رفته باز مي گشت كارش از سر مي گرفت

جلوه مي كردي  تو  از  روز  نخست در ديده ام   

                                                  خانه ي بخت من  از روي تو زيـــور مي گرفت

مرغ شادي آشيان  مي كرد در  جان  و  دلــم    

                                                  قلب  من گرم از محبت تا  فلك پــرمي گرفت

زندگي مي شد بسان  جلوه ي صبــح  بهـــار    

                                                  تك  درخت عشق  ما از مهر تو بــر مي گرفت

 نو بهار عمر من  مي شد جمـال و  روي تــو    

                                                        آسمــان قلبم از تـو مـاه  و  اختــر مي گرفت

       qآرزوي گمشده                                                                     12/12/72

اي آرزوي گم شده مهمـــــان كيستي                             اي دردسينه سوز تو درمــــــان كيستي

آواره ام به كوه و بيابــــــــان زدوريت                           بامن بگو كه كبك خـرامـــــان كيستي

گرخون دل زديده ببــارم عجيب نيست                             اي شمع پرفروغ فــــــــروزان كيستي

رفتي و روزگار به كامم خــــــراب شد                            اي جلوهء بهارتو بستـــــــــان كيستي

آتش زدي به هستي ام اي بي خبرزدل                              گرمي و زندگي به زمستــــــان كيستي

ويرانه گشت خانهء دل بي جمـــال تو                              معمار فتنه در پي عمــــــــران كيستي

رفته است رنگ وبوي نشاط ازسراي دل                             اي آشناي دل تو به دامــــــان كيستي

ماندم به عهدخويش اگرخورده ام فريب                              گفتي كه با توام دريغـــــــا  كه نيستي

       qگنج                                                                                      21/7/72

بود ما را نو گلي در باغ جـــــان                       بلبلي رنگين پر و زيبا بيـــــــان

رنگ بو يش بود  بر تر از بهـــار                       با نگاهش  مي ربود از كف قــرار

تير مژگان و كمان ابـــــــروان                        مي گرفت از آدمي جان و تـــوان

قامتش سرو و لبانش چون شراب                        گردنش  روشن تر از  صـد آفتـاب

گيسوانش دلربا وچون كمنـــــد                        مي فكند بر دست وپايم همچو بند

ازبرو دوشش چه گويم نور بـــود                        چهره اش مهتـــابي و پر شور بود

دستهايش پرنياني بودو نـــــرم                         مست از شورجواني بــــود وگرم

گونه هايش باغ گلهارنگ رنــگ                        برتر از طاووس  پرنقش و قشنگ

همچوكبك كوهساران باوقــــار                        كرد دلم را او به گلخنــدي شكار

در دهانش نوش گل بود و گلاب                        جلوه ي رخساره اش چون آفتـاب

من چـه گويم او بسان گنج  بود                         قلب من با او جــدا از رنــج  بود

اي خدا بي او اميدم كــــور شد                        بخت از پيشم شتــــابان دور شد

مي كنم فرياد بــا اشك و  فغان                        اين چه قسمت بودمارا ازين جهان

مي برم از او  شكايت با خــــدا                        كي توانم بود از مهـــــرش جدا

روز و شب گريانم از هجــران او                        مي كنم با خود ز غم هــا گفتگو

نيست ما را جز سرشك ديـده يار                        گشته ام از هجــر او نالان و زار

اي خوشا حال دل ديــــوانه اي                         من چه سازم با دل ويـــرانه اي

بسته بوديم  عهد و پيمان با  وفا                         تا نبــــــــاشد بين مارسم جفا

از چه رو رسم  وفـاداري شكست                        تاروپود عشق را آســان گسست

بي گل رويش خزان آيــد  يقين                        مرگ در راهـم كنـد ناگه كمين

كاش ديوار جدايــي مي شكست                        رشته هاي بيـوفائي مي گسست

اي گل گلزار شادي هاي مــــن                        شورشي افتـاده  اندر جان و  تن

بي تو پيشم زندگي بي رنگ شـد                          بين دل باديده هـر دم جنگ شد

آه اي شور و نشاط عمــــــرمن                       بي تو(ماني)شد جـدا ازخويشتن

بود زيبـــــا زندگي بـــا روي او                       بوي گل مي آمـد از گيسوي او

رفت و دنياي قشنگم تـــــارشد                        ديده ام  از غيـــــر او بيزارشد

نوشته شده توسط مانی آریانا در 15:59 |  لینک ثابت   • 

 ** ایران**

تو   برام   خیلی     عزیزی     حتی    از  جونم      عزیزتر                                 

اسمتو   تو   دل    نوشتم   تا   تپشهاش     بشه       بهتر

شادیام     همش     همینه  که   تو   هر جا  رو  به  رومی                           

 آخه   من   سراغ   ندارم   نامی   از    نام   تو          برتر

آرزوهام     همه      اینه     که     بشی     سرور        دنیا                                   

 مثله   اون  قدیم   قدیما   که   بودی   بزرگ   و   سرور

 نمی دونی  که   چه   خوبه     همه  جا    نام  تو   مونده                            

 به   شکوه و  به   بزرگی   که   شدی   بر    همگان   سر

مردمانت   همگی  پاک  هر  چه  داشتند    همگی نیک                     

 گفتار  و  پندار  و   کردار   همشون    یه    دنیا   گوهر

میترا   و   زروان  و  زردشت   مانی  و  مزدک  و   بابک                          

 راهشون تو   خون  ماهاست  مثله  جون  تا  دم  آخر

ایلامی    کاسی    لولوبی     میتانی     گوتی    سکائی                           

ماد  و  پارس  پارتی و  سومر   همشون     شیر  دلاور

کورورش و  داریوش   سورنا     آریو برزن   و    شاپور                             

 اردشیر ها      انوشیروان        نادر    گرد       توانگر

فر   و    فرهنگی   که    داری  توی   گیتی    بی نظیره                               

شب یلدا        جشن آتش     مهرگان   و    سده    برتر

نوروزت    آنقدر     قشنگه     که نداره     مثل و  مانند                              

برای  همین   قشنگی    جهانی      گشته   و      سرور

زبـــــــــون پــــــارسیتو قربـــــون لنگر هــــویت ماست

گفته حافظ مثله قنده بــــــی نظیره برتر از زر

دشمنا    خیلی   رسوندن    خسارت   به آب و خاکت                        

ولی  تو   با   همه    زخمات     هنوزم   هستی  توانگر

درسته   از   تو   جدا   شد   بلوچ  و  افغان و  تاجیک                           

 آذری    ارمن    و    گرجی   کرد    و    قزاق     دلاور

قرقیز   و  ازبک  و   چرکس   ترکمن ها  و   داغستان                         

تیسفون  و   موسل  و   انبار  بحرین و عمان چون زر

دریای     مازندران  و     خلیج       فارستو      قربون                                  

پس   می گیریم   رفته  ها  را با   دلیرا    توی لشگر

برا   ما   خیلی    عزیزند   اقوامت  هرجا   که باشند                          

داده ا ند شیر و پلنگات     برا تو جان       برا تو سر

بیخودی نیست خاک دشتات همه سرخ و لاله زاره                 

خفته شیری غرقه در خون تا بشه   دشتات معطر

حالا هم پیر و جوونت همگی   شیرند   تو میدون                    

خاک تو ناموس  ماهاست   سینه هامون   همه سنگر

جوونا   گاه    تلاشه   یا  که  دانش    یا    که   صنعت                            

شب و روز   باید  بجنبیم  تا   بشیم    هرجا   توانگر

نکنه   خدا    نکرده   عمرمون   پوچ  بره    از دست                            

گر بخوایم ما کم  نظیریم  نیستیم از   آلمانی کمتر

سهم   ما    خیلی  زیاده   تو    تمدن    توی  دانش                             

حیفه  گر   کوتاه    بیائیم    نشیمون    قدرت برتر

بیرونی  و   ابن سینا   رازی   و   خوارزمی    خیام                         

پور داوود هشترودی جوز جانی و حسابی همچو اختر

برزویه    ابن مقفع     دهخدا      دکتر      مصدق                                  

نظامی  و  مولوی ها   حافظ  و    فردوسی  سرور

راه  پاکی    راه راستی     راه تو   بوده   به دوران                             

دروغ  و  دزدی  و  نیرنگ  راه  انگل های   بی بر

پاشو  ای فرزند  جمشید  گاه کاره    گاه کوشش                        

پاشو  ای  فرزند کوروش  تا   بشیم   قدرت برتر

راه   (مانی)   راه   خیره   راه   دلسوزان میهن                         

اونایی که  خوب  و  پاکن چه برادر یا که خواهر

                                                       16/1/1392 

 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 20:57 |  لینک ثابت   • 

گناه عشق                                                                                             21/9/89

هماره  دوست  میدارم  وطن را همچو جان درتار و پود تن         سر و جانم فدای نام ایران این گل   زیبای هرگلشن

بود برتر ز هر فردوس  بی مانند  به رنگ و بوی و    زیبائی         امید انکه بخشکد در وطن بنیان  ناپاکان  و   اهریمن

بود میراث و گنج کورش  و  دارا  و   نادرشاه  و    نوشروان        خدا داند که می جوشد دلم از مهر و عشق  مادر میهن

هنوزم  بر  بلندای  دماوند عطر و  بوی   ارشت     پیداست         پیام تیر او این بود بمان ای خاک پاک ای میهنم ایمن

خدا داند چه  ارش ها  که در راهت به میدانها سپردند جان        فقط  با یاد  و  با نام تو و مهرت به دل زیبا  بود   بودن

چه  سر  ها داده  افسرها و سربازان  به میدان  جوانمردی         هماره  مهر تو  تابیده چون خورشید بر دلها ز هر روزن

بریدند روزبه را دست و پاد تنها به جرم عشقت  ای ایران         فکند  ان  پیکر  بی دست و پا را  در تنور  داغ  اهریمن

برای   اعتلای   شوکت  دیرینه ات   بابک   به   پا    خیزد          هزاران همچو  بابک ها که پروردی به نیکوئی  بر دامن

سراسر  غیرت  و  مردیست  تاریخ    گهر بار   وطن یاران        زن ومردپیروکودک جمله جنگیدندهمچون شیر با دشمن

وطن   پاینده  و جاوید باشی  چون  نگین  بر تارک   گیتی         هماره خاک پاکت   باد  از مهر  اهورای   بزرگ   روشن

دریغا دیو و دد ها همچو  انگل  لانه  بنمودند   در   خاکت            که  الودند  فرهنگ گهربارت به هر کوی و  به هر برزن

 

فروفرهنگ                                   7/6/91                                                                                                                                                                   

شکوه وجلوه های فروفرهنگت به هرسوئی نمایان است      چراغ  دانشت  ای گوهر رخشنده  بر دلها     فروزان است

تورا خاکی بود انسان که بی همتا بود در پهنه ی گیتی        که گلهائی دران روید که هرگل خود به تنهائی گلستان است

چنان دلبسته گشتم برتو و مهرت چو اب و زندگی  باهم      که  از باغ  و گلستان و بهشت  بهتر برایم  خاک ایران است

نمی د انم پی وبنیان نامت راچه کس  زیبا چنین  بنهاد          چه   زردشت  یا  که  جمشید یا  کیومرث    فریزدان است

سپاس بی کران برتک تک مردوزن تاریخ پربارت            که گرنامی زانان نیست به هرجائی نشانش بس فراوان است

سومر ایلام  و ماد و پارس باختر  پارت مکرانی وکرمانی     سکائی  و  تپوری  ایبری ها و  اران  هر    جا    نمایان است

کاسی ها و  الان ها کوردوان مکران و سغدی ها و البانی      ز  پیشدادی   کیانی  یا  که   میتانی   نماد  قوم  ایران است

به جان ودیده جاداردهرانکو خون پاکش خون ایرانیست       هر انکو ازختن  تا سند و تا لیبی  ارال  تا خاک یونان است

ستایش می کنم  او  را  که  پور  نامدار    مام  میهن  بود        نمادش  اریوبرزن  سورنا  سام  و رستم  پوردستان است

سروجانم  فدای مرد و زن هائی  که  در راه   وطن   مردند      زهرقومی به هردینی دراین کشورچوخورشیدفروزان است

هوخشتره  فرورتیش  و کورش  افتخار ما و   تاریخ ساز          زکمبوجیه و داریوش خشایار اردشیر هرجادرخشان است

امید انکه بسازیم  میهن خود را  همه  با هم   به نیکوئی          برای  هر که  ایرانیست  نماد زندگانی  مهر    ایران است

 

بتگر                                                 5/3/89

خوش انروزی که بوی گل گرفت کاشانه ام ازبوی افسانه

ندیدم   من   به  زیبائی گلی را  هم  طراز  روی   افسانه

میان  صد هزاران گل یکی از هر  نظر    شایسته میگردد

بسان خرمن   پر  بار  و  زیبا  بود  کمند   موی     افسانه

زمرد بودیا برتر دو چشمانش ولی سوزنده چون خورشید

بیاور ای نسیم ان عطر و  بوی جان فزا  از  سوی افسانه

هزاران بتگر و صورتگر  ماهر  چنین  شاهکار  می سازند

خداوندا  نسیبم  کن که  بینم  بار  دیگر   روی    افسانه

بود الکن زبان از وصف رخسار و قدوبالای چون سروش

امیدم هست  باشم خاک  زیر پا به  راه  و   کوی افسانه

هماره خاطر و  یادش چوخون (مانی) به تار وپودمی ماند

خوشاان چشم و ان مژگان  و ان زیباکمان ابروی افسانه  

                                                          پژواک صدا                                   20/8/91

کویری شد سپیده  باغ د ل  بی جلوه ی      رویت                      هنوزم  مانده ام  اواره   چون  مجنون درکویت

خوش انروزی که پژواک صدایت بود هستی بخش                     هماره   ارزویم  بود که  بویم   عطر   گیسویت

چه زیبابوده هرروزش چه جانبخش بوده شبهایش                    دلم    همواره    می لرزید  برای  طاق   ابرویت

میان  دیده  و دل   بر  سر تو    جنگ و   دعوا  بود                       که   ایا  می شود   پیدا گل  رخسار   دلجویت

هنوزم  گفته های  دلنشینت   زندگی    ساز  است                      خوشا  ارد  نسیمی  بر مشامم   بوئی از سویت

نمی  چرخد  چرا  بر میل کس    چرخ   جفا  پیشه                      بریدی  رشته ی  پیوند ولی دل مانده درکویت

نشسته  بر سر و  رویم   غبار  و   رنگ    پائیزی                        بیا و  خانه ی  دل  را  بهاری  کن    با    رویت

هنوزم  حسرت   دیدار    مانده   بر  دل    (مانی)                         هنوزم  چشم  می دوزم پی  رخسارد  لجویت

 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 2:2 |  لینک ثابت   • 

                                                 ابر سپید                         27/10/91

ای   ابر   سپید   نیک       کردار                     بنمای به تشنه لب تورخسار

پژمرد   گل   و  گیاه   و  خشکید                    دشت  و دمن و صفای گلزار

آوای خوش   پرنده  ای   نیست                    در شاخ  گلی   کنار   جوبار

افتاد  از  نشاط   دشت و  هامون                   دهقان  فقیر    شد   گرفتار

کاهریز  و  رود  و چشمه خشکید                   شد گردش  روزگار  دشوار

ای   ابر  ببار  یک     دمی    چند                    تا دانه  شود ز خواب  بیدار

بر باغ  و  چمن   دل     بسوزان                     برسبزه  و گل  شو پرستار

آلوده  شده   هوا  به       هر  جا                     مردم  همه در فغان وبیمار

مشکل شده است نفس کشیدن                    در دام  بلا  به  غم  گرفتار

آلود  بشر       خود  و     طبیعت                     بوده  ثمرش  بلای  بسیار

بردار   تو      توشه ی   فراوان                      بردشت و دمن توباربگذار

زنگار و  غبار    بشوی   با  مهر                     تاخنده شود به لب  پدیدار

برخیز و شتاب   کن  به    پرواز                     (مانی)   و  تو  ، گاه   دیدار

نوشته شده توسط مانی آریانا در 1:57 |  لینک ثابت   • 

مسلمــاني  گر اين  باشد دريغا بر مسلمانـــــــان

خداجويـان همه رفتند و بر جا مانده است شيطـــان

نه مؤمن را مسلمـــــــــاني نه خلقي درغم مردم

همه در فكر جيبند و نماند كس بر سر پيمـــــــان

وطن ويـــــــــــــرانه و تنها شده ميدان غارتگر  

سرهم شيـره مي مالند در اين ويرانه ي ويــــــران

فريب و حيــــــله مي بارد ز رخسار و همه خرسند 

خدايا اينكه مي بينم  مسلمان است يا شيطــــــان

همه مداحي  و نيرنگ خداوندا تــــــــو مي داني

نه  دلسوزي نه  غمخواري كجـا شد  واژه ي وجدان

خورند از مال  بيت المال همچون شير مادرهـــــا  

همه دل هــــا شده  سنگي نمي بينم  در آن ايمان

چنين آشفته  بـــــازاري الحق نوبر دنيــــــاست       

نه قانوني نه وجداني همــه چون كـــرم در جولان

زدل بيرون  رود  ايمان چو فقـــري مي رسد از ره 

تو را هشــــــدار كشتيبان نياسايي ازيــــن توفان

يكي محتاج  نان شب دگر در اوج شادي هــــــا    

تفاوت را ببين ازخـــــــاك باشد تا سر كيهــــان

كجاي كارمي لنگد كه دزدان جمله  آزادنـــــــد 

شگفتا مجري قانون شده بي مصرف و حيــــــران

مرو از مرز خود بيرون تو باوركــــــــن مردن را         

گناهي بس عظيم است بـال و پر دادن  به مداحـان

خطاي خويشتن بر غيـــــر بستن نيست شايسته   

ز پرحرفي نشد هرگزخراب  آبـــــــــــــاد آبادان

چو مزدي مي ستاند كس كه كاري را دهد سامان  

دگر تعريف و تمجيدش بـــراي چيست اي  انسـان

اگر قـــــانون نبندد  مرز خاطي  را براي  چيست

به جنگل نيست قانوني كه مظلومند مظلومــــــان

خوشابرحال آن حاكم  كه بر دل هـا حكومت كرد 

خوش آن حاكم كه هرگز ازسرش بيرون نشد پيمان

سگان بر مدح گويان حكومت هـــــا شرف دارند

كه با مدح و  ريــاكاري به گمـــــراهي كشند آنان

به حال و روز دنيا كن نگاهي از ســـــــر عبرت

ببين آباد كشورهــــاي  كافـر  يكدل و يكجــــان

كجا فرهنگ تازي بوده اصل و پــــايه ي اسلام

كه فرهنگ اصيل  مــــــا شده بازيچــه اي آسان

ز خاطر برده ايم گويا كه مـــــا در خاك ايرانيم

رها بنموده  ارزش هاي ميهــــن را چرا اين ســان

چو شير از پرچم ما رفت مشكل هـا همه حل شد

وگرنه  شيـر هم در  طول دوران بــوده است گريان

يقيناً ما مسلمانيم و ايران هم ســــــراي ماست

مكن بـازي تو بــا قومي كه مشكل مي شود تـاوان

بروي گنج ها ي گونه گون جولان كنيم امّـــــا

عذابش از بــراي ما  و سودش بهر خفاشـــــــان

به ميل دشمنان بودن تو مي گويي خيانت نيست

فغــان از اين همه  خائن كجا ئي رستم دستــــان

نشسته خائنان و بي وطن ها در صف نـــــوبت

كه بخت آخــر كند  ياري براي غارت ايـــــــران

شگفتا غيرت و مردي زماني ارج و قربــي داشت

كنــون از بهـر عنواني فروشي گشته است آســـان

براي خويش مي گريم غريبم در ديــــــار خود

كجاييد اي سلحشـوران وطــن خواهان با ايمـــان

بيا باور كنيم اين را كه ايران خانه ي مــا نيست

چرا چون  پيش روي ما بـــود ايـن خانه بس ويران

وفاي سگ بنازم من كه پـــــاس لقمه اي دارد

بقدر سگ  نديدم من حيـــايي   در  ريــــــاكاران

خدا بردارد از گيتي نشان پير استعمـــــــــــار

كه هر چه  ارمغان آورد  بلايــــي   بود  بي درمـان

علي گر پيشواي ماست اينسان زندگي   مي كرد

تو هم گويي يقيناً   خيـــــــــر  علي بد آيت قرآن

بترس از آه مظلومــــان كه رو سوي خدا آرنـد

كه مرگ ناگهاني مي دهد بر هر مقام ومنصبي پايان

شهيدان غرقه در خونند هنوز اندر دل اين خـاك

بكن شرمي  تو  اي  حيوان مخفي در تن انســــان

نگاهي از سر عبرت به شرق آسيـــــا بد نيست

همه كافر ولي در كارخود  مؤمن  همه  انســــــان

سخن بسيار و غم بسيار وطن را جمله در يـــــابيد

تو بهدين و يهودي  و  مسيحي  با  مسلمانــــــان

عدالت شرط پيروزي بود در اين سفر مـــــــــا را

كليد و گنج  پيروزي  بود  در  سايه ي ايمـــــــان

حقارت بس بود ديگر ز زير ننگ بيــــــــرون آي

ز خواب مرگ برخيزيد  و  بشتـــابيد در عمـــــران

جدا از هر مرام و مسلكي اي هموطن مردانه برپاخيز

برادر وار و خواهـــر وار  پا بگذار در ميـــــــــدان

وطن ايثار مي خواهد همه يك سو همه يكـــــدل

هدف آبـــادي ميهن به پا اي ملت ايــــــــــران

به خون پاك سربازان گمنـــــــام وطــن سوگند

                  وطـــن جز با تلاش  مــــــا نخواهد گشت آبادان دردمند    

21/7/80

دردمند افغان

اي خدا اين ملك ويــــران كه ويران كرده است

     ملتــــــي را غرق ماتم جمله گريان كرده است

خانه اش ويرانه باد آن منشأ ويــــــــــرانگري

مردمي را بـــي سر و سامان پريشان كرده است

جاي نان بمب است وموشك بر سر ما بي كسان

 اين همه رنج و بلا  بـر  ما كه فرمان كرده است

كودكان در اضطـــراب و وحشت و ترسان مدام

 روزگار ملّت  ما را كه ايــــــن سان كرده است

گر بياني بود حيــــــوان را كه گويد شرح حال

نعره مي زد  شرم بايد زان  چه انسان كرده است

كار حيوان نيست خونخـــواري مگر از روي آز

كي چو انسـان اين همه جرم فـراوان كرده است

كي بود قانون جنگل اين چنين درهرج و مرج

كاش غول  غرب بيند چون به افغان كرده است

رهبران پرورده ي دست اجــــــانب بي وطن

گرگ  خود را در لباس ميش پنهـان كرده است

پا برهنه بي غذا آواره ايـــــــــــم و دردمند

اين بلا  دنياي ما را همچو زنـــدان كرده است

سرنوشت شوم مـــا جز مرگ و جز ذلّت نبود

از چه رو تقدير ما  را  خـــوار دوران كرده است

خون ببارد گر ز چشمــان بشر (ماني) رواست

بهر عنواني جهــــاني را  به چوگان كرده است

نوشته شده توسط مانی آریانا در 15:49 |  لینک ثابت   • 

نوای زندگی درتاروپودم مهرایرانیست                          

هرانچه درتن وجانم سرشته چرخ یزدانیست

شگفتامعنی عشق ومحبت با وطن زیباست                        

چراچون ارزوهای بلنددرسینه زندانیست

مجال ان نمی بخشم که ازسینه برون اید                       

خداهرگزنیاردبی وطن بودن که مرگ انیست

روزنو

ای روزنوشناسه ی ایران خوش امدی                       

شورش به کوه ودشت وبیابان خوش امدی

ای جلوه های خلقت و هستی به روزگار                    

ای برترین نشانه ی یزدان خوش امدی

گیتی ندیده چون توفریبا پدیده ای                                

ای روز سرفرازی ایران خوش امدی

نامت سرامد همه نیکان عالم است                           

ای یادگاردلنشین نیاکان خوش امدی

مهرت چو خون به دل و جان نشسته است                     

ای جنبش طبیعت بی جان خوش امدی

شورونشاط وشادی ایران زمین توئی                   

جان داده برشکوفه ی خندان خوش امدی

مهرت چوخون به دل وجان نشسته است             

پیوند بادوام مردم ایران خوش امدی

فرخنده وخجسته ومیمون ودلبری                      

جان و تنم فدای توجانان خوش امدی                                                                                                           -2/1/90

گلبانگ

نوروز ای شکوه جلوه ی هستی تودلبری                

برتارو پود مام وطن مهربرتری

سوغات تو شکوفه ی زیبای زندگیست                

برهرچه جشن وسوربودتاج وافسری

گلبانگ دلنشین باغ بهشتی به شوروشوق                      

همتای تو نزاده مادرهستی به دلبری

ای مردم بزرگ ونامی ایران زمین درود                      

برتارک زمین وزمان مهرانوری

برمیهنت ببال وبه نوروز برترت                        

مائیم و نام وخاک وطن دربرادری

ای روززندگی وخلقت هستی تونیک زی           

ای جلوه ی سترگ ملت ایران به سروری

                                                                                              9/1/89               

نوروزجمشیدی

چه باشد این بهشتین بو که جان بخشیده برایران         

مسیحائی بودگوئی که می بخشدبه هرسوجان

به دلهاداده شوری جان فزا شوراهورائی                        

نسیم باد نوروزی رسیدبافره ی یزدان

مبارک بادومیمون روزنو نوروزجمشیدی                         

درودبیکران همواره براوبادوبرایران

کم است گرسجده اریم برنیان بزرگ خود                                                                             

به میراث گرانبارش که بی همتاست دردوران

نباشدنیک ائینی به جائی اینچنین زیبا                          

که اغاز بهاران است وروزخلقت انسان

فدای هر کسی کو دوست می دارد تو را نوروز           

ز تاجیک و قزاق و ز ازبک ها تا افغان

ز پاکستانی و هندی، زترک و آذری قرقیز                  

ز آلبانی و کشمیری و داغستانی و توران

ز کرد و لر،بلوچ و چرکسی، قفقاز                            

بود همواره میمون روز نو بر مردم ایران

به شور و شوق می گویم که ما  فرزند جمشیدیم       

و یا کورش یا دارا،نادر شاه و نوشروان

سپاس بیکران (مانی) به ایران و اهورایش               

به سان قوم ایرانی ندیده بر خودش کیهان

امید آنکه بخشکد ریشه ی ناپاک و اهریمن              

فدای نام فردوسی، فدای رستم دستان

ز گنج عالمی برتر بود فرهنگ ایرانی                                   

بود پاینده این فرهنگ،بمان پیروز و جاویدان

15/12/89

گنجینه نیاکان

آمد ز غیب گویی، بوی خوش بهاران                                   

پیروز باد و میمون بر خاک پاک ایران

گویی که جان تازه بر جسم و جان دمیده                  

بادا هماره پیروز،نوروز فر یزدان

هرگز ندیده ایران، روزی چو روز نوروز                    

روزی به این بزرگی، حتی ندیده دوران

با تار و پود و جان ها، پیوند خورده چون خون                       

جاوید و جانفزا شد بر بام ملک ایران

الهام بوده این جشن از جانب خداوند                      

جمشید زنده بادا در تارو پود و در جان

خاکم به راه آن کس کو عاشق است به نوروز            

بر جشن و سور و شادی،گنجینه ی نیاکان

دارم گلایه بسیار از مردم اورارتو                            

از چه رها نمودند، فرهنگ ناب ایران

تغییر دین نباید گیرد هویت ما                                

برگرد به جشن نوروز ای اهل ارمنستان

پیوند بین ماها،بسیار هست و نیکو                          

بودید تا دو قرن پیش عضوی ز خاک ایران

از بهر حفظ قفقاز بسیار کشته دادیم                        

رنگین ز خون ما شد، اطراف شهر یروان

بر شوکت و شکوه نوروز دیده بگشا                        

با این همه قشنگی هرگز ندیده انسان

باید که آفرین گفت بر مردمی چنین پاک                  

هرگز ندیده جایی همپای خاک ایران

دارم هوای پرواز همراه باد نوروز                            

جانم فدای میهن ، جانم فدای جانان

صد آفرین به باکو، شاهکار آفریدند                        

در جشن و شور نوروز، ای مرحبا فراوان

ای آذری و تاجیک، امید ما شمایید                          

از بهر حفظ نوروز شایسته اید و شایان

امید آنکه مرزی در بین ما نباشد                             

گردد فلات ایران آقا و میر دوران

(مانی) همیشه گوید نیکو تر از شما نیست             

ای آذری و تاجیک قزاق و کرد و افغان

قرقیز و چرکس ازبک ،افغانی دلاور                         

ای ارمنی و گرجی، ای مردم داغستان

امید نسل ضحاک از خاک ما بر افتد                         

ایران شود چو خورشید تابنده و فروزان

28/12/89

 

                                                بوی نوروز

پیچیده بوی نوروز در جای جای ایران                      

مطرب بخوان ترانه از عشق روی جانان

آمد دوباره نوروز با عطر بوی گلها                           

نامش چه جان نواز است همراه نو بهاران

دشت و دمن به تن کرد تنپوش سبزه و گل               

آوای شور  و شادی می آید از گلستان

جشن عروسی گل با بلبلان چه زیباست                   

برخیز گاه شادی آمد ز سوی یزدان

جمشید زنده باشد با سور پر شکوهش                    

او آفریده این جشن همراه با نیاکان

جشن و سرور و شادی برپا نموده نوروز                   

فرخنده و خجسته بادا برای ایران

فرخنده باد برای ازبک قوم پشتون                          

قرقیز و ترکمن ها قزاق و خاک افغان

گرجی و قوم چرکس آلبانی و تاجیک ها                   

کشمیری و بلوچ ها لاهوری و پاکستان

بر فارس و کرد و لرها گیلانی سیستانی                   

بر آذری و شوشی بر مردم داغستان

امید جمله باشند در شادی  وسلامت                        

بادا هماره جاوید فرهنگ ما به دوران

1/1/91

                                بابک سرفراز                    5/10/91

زاده ی پاک مادرمیهن                  همچوخورشید زنده وروشن

مردغیرت شرف جوانمردی            همچوسدی مقابل دشمن

درتنش خون پاک ایرانی              دشمن تازیان اهریمن

زادگاهش بذ و بلال آباد                سرزمینی پرازگل وگلشن

بابک سرفراز خرمدین                   همچوجان شدبه پیکر میهن

افتخار آفرید و پیروزی                      لانه ی تازیان نمود ناامن

درسرش بود شوکت دیرین            ترسش ازمرگ نبودوازمردن

خواب راحت گرفته ازتازی            بودهمواره برتنش جوشن

رنج می برد زسلطه ی تازی          کرده بودندبه هرکجامسکن

بیست ویک سال پادشاهی کرد     شد امید دوباره ی میهن

ازخراسان اران وخوزستان           نام اوبودشورهربرزن

لرزه افکند به کاخ عباسی         معتصم چون سگان به هر روزن

گرنبوددست خائنی ناپاک            بودنزدیک مرگ اهریمن

بی وطن بی شرف پلیدی پست    گشت مانع زمردن دشمن

بودنام کثیف اوافشین                  برگ ننگی نوشته بردامن

سهل سنباد هم خیانت کرد          خائن دیگری چو اهریمن

بود مهمان به خانه اش بابک       بی کس وبی پناه وبی مامن

تازیان باسپاه وبا درهم                همچو مور و ملخ به لولیدن

عرصه راتنگ کرده بربابک          سخت گردید به هرکجاماندن

غرقه درخون شدند یارانش       گشت بابک اسیراهریمن

شدبه زنجیرپلنگ نام اور           ملتی شددوباه درشیون

دادفرمان خلیفه ی حیوان          دست وپایش بریده شد ازتن

مثله کردند و سربریدندش          شدخلیفه دیانتش روشن

شد تجاوز به دختر پاکش            مایه ی ننگ و خفت دشمن

باتوام ای جوان ایرانی              دیده بگشابرای فهمیدن

هروجب خاک پاک ایرانت         دیده مردی به گاه جان دادن

شو قوی همچو شیر در پیکار     تابگیریم تقاص ازدشمن

زنده گردان تونام بابک را        پاک گردان وطن زاهریمن

پندگیر ز آنچه دیده تاریخت     نیست هرگزشنیده چون دیدن

بوده تاریخ ماهمه اندرز            گه که تاریک بودوبس روشن

ازسیاهی چه گویمت ایدوست   مایه ی ننگ ملت ومیهن

روشنی هم فزون وبسیاراست   چون که کشوررسید به اهل فن

نادر و داریوش و نوشروان          کورش و اردشیر شیراوژن       

سورنا و به افرید روزبه               سهروردی و آریوبرزن

مازیار،هرمزان و فیروزها            صدهزاران دگرچنان گلشن

بوده فردوسی و مصدق ها         همچو شیری مقابل دشمن

بس که سرهابرای میهن رفت    زنده ماندیم زخون مردوزن

دست دردست هم ببایدداد         گاه کاراست نه گاه آسودن

درپس کاروان خوشایند نیست     شو جلوداروکن وطن گلشن

راه اینست وطن قوی سازیم       باتلاشی به سختی آهن

پیش تازیم به سوی پیروزی        بسپاریم وطن به اهل فن

پاس داریم زخون بابک ها          یاکه سربازسرجداازتن

کارهاپیش نمی رودباحرف         باتلاش سنگ می شودآهن

هرکه درخون تپیده درپیکار        یاکه پیروزگشت بر دشمن

هرچه داریم ازوبود بی شک        رهبرورهنمابود  برمن

گریه ی شوروشوق کند( مانی)       گرکنیم خاک پاک خودگلشن

 

 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:57 |  لینک ثابت   • 

بهشتی دلنشین وجان فزاچون خاک ایران نیست 

گلی زیباترازایران به گلزارو گلستان نیست

درون سینه ام چون جان شیرین می تپدمهرش    

چنان مهری که مانندش بجزدرخون پاکان نیست

همه دارونداروهستیم قربانت ای ایران                                                                                  

به پیش نامت ای جانان بهائی برسرجان نیست                                                                      

سپاس ای ایزدداناکه مهر میهنم دادی 

که چون ایران وایرانی به نیکوئی به دوران نیست

نوای زندگانی میرسد ازدشت وهامونش

چوفرهنگ گهرباروگهرائین ایران نیست

بود هرگوشه از این خاک پاک گنجینه ی دانش

چنین گنجینه در گیتی به جز فرمان یزدان نیست

خدا هرگز نیارد لحظه ای دوری ز میهن را

که مهرش با تن و جانم یکی گردید وپایان نیست

نوشته شده توسط مانی آریانا در 22:7 |  لینک ثابت   • 

       qفرياد

چنان آشفته بازار است گويـــــي نيست قانوني                 پرا كندند خلق آن سان كه گويـي  نيست كانوني

چنان فرياد و واويــــلا بلند است از دل مظلوم                    كه اشك و آه و افغان شد به هر ويرانه اي معلوم

چنان اموال مردم را به يغمــــا  مي برند آسان                     كه گويي نيست فردايــــي  و اين دنيا بود پايان

چنان مدح و ريا كاري شده  پر رونق و پركــار                     كه براين كار ناميمون نباشد ننگ و عيب و عــار

چنان زالو صفت سر مي كشد با نعره جام خون                     كه من مبهوتم از صبر فــــــزون خالق گردون

چنان گرم است بازار فريب  و حيله و نيــرنگ                  كه بازار جوانمردي شده بــــي رونق و بي رنگ

چنان بيچاره مي گريد به حال زار خود هر دم                 كه خون مي بارد از چشمان او از غصه و مــاتم

چنان (ماني) پريشان شد به حال كشور و ملت              كه سرگردان و بي سامان فتــاده جمله در ذلّت

 

       qخانه ي مظلوم

بجزاشك و غم و ماتم ز مظلـومان  نمي بينم                 بجز آه يتيم و ناله و افغـــــان نمي بينم

بسي اموال مردم مي شـود  غارت به  نيرنگي                  ستمگررادراين وادي بجزجولان نمي بينم

فلك را ظلم بنيـاداست وويران خانه ي مظلوم                  ضعيفان رابجزگوي خم چوگان نمي بينم

بسي ازعيش ونوش وشادماني مي كنندمستي                 بجزخون ستم در  بــاده مستان نمي بينم

شقاروپينه ي دست ستمكش را خود او دانــد                  براين دستان دواو مرهم ودرمان نمي بينم

وطن بيچـــاره و مضطر فتاده در غم و اندوه                 براين ويرانه جز زالو و خفاشـان نمي بينم

روان شد كــاروان علم سوي كهكشان اينك                   وليكن گرد خود غير از رياكاران نمي بينم

فغان و ناله مي آيدكه چون شـد روز بهروزي                  درين ماتمسرا جز رنج محرومان نمي بينم

همه ظالم همه خائــــــن همه دلال بيگانه                  خيانت بروطن، جز راه  نـاپاكان نمي بينم

وفاي سگ بنازم من كه پــاس لقمه اي دارد                 به قدر سگ وفائي در جفاكاران نمي بينم

مگو از ظلم و جور ناكسان و خائنان (مانــي)                 جهان دائم  به كام فتنه انگيزان نمي بينم

       qحريم                                      21/1/73

اي كه بادزدي و دزدان دوست گشتي بي ريــــــا

 كيسه ات را پـــــر كني از كيــسه ي خلق خدا

از خدا دوري گزيدن عاقبت درمـــــــــاندگيـست        

مي روي راهي كه شيطــــانش بود  فرمانـــروا

بينوايان را به ياد آور فقيـــران  را ببيـــــــــــن        

گر حريم خودشناسي نيست دنيا را وفــــــــــا

جملگي كوشيم اگر در راه بهبود وطـــــــــــــن        

 ميهن ما مي شود از رنج و از ذلَت رهــــــــــا

گركه قانوني نباشد از براي ظالمــــــــــــــــان        

ما مسلمانيم و باشد پيش رو روز جــــــــــــزا

خوش به حال ملتي كـــو در عدالت زيست نيــك    

يـا همه در ناز بودند يا كه جمله بيـــــــــــنوا

كاخ هر جا قد برافرازد نشــــــان از غــارت است         

يا كه آن جا ظلم و بيداد و ستم دارد  بقـــــــا

نيك بودي گر گدايي در ميـــــــــــــان ما نبود         

 يا چپاولگر دمي مي شد ز دزدي هــــــــا جدا

در كمين مرگ است و تو در خواب غفلت غوطه ور   

از خدا شرمي نداري از فقيران كن حيـــــــــا

نــاله مي زد در جدال مرگ با خود ظــــــــالمي                                 

اي  خدا رحمي نما من رفته ام راه خطــــــــا

حال مي دانم كــه حق ها خورده ام از بي كسـان   

نيست  هرگز  خوردن  اموال  مظلومــــان  روا

       qرستاخيز                                                                                                         6/11/72

اي كه از اموال بيت المال خوردي بي حسـاب                    روز رستاخيز با ايزد چه  مي گويي جــــــــواب

خوردن اموال مردم را چنين آسان مگيــــــر                       هيچ مي داني كه باشد  خون دل هاي كبــــاب

بس كه بي شام و گرسنه سر به بستر مي روند               بس يتيمان بي پناه و  ناتوان در اضطــــــراب

بس كه بيماران ز فقر و بينوايي مرده انـــــد                      بس كه  مادر از  غم بيچارگي در التهـــــــاب

بس كه رنجوران در اين ويران ســرا آواره اند                     بس كه از چشمان  مظلومان روان شد جوي آب

عيش و نوش چون تو از دزدي فراهم مي شود                  جامت از خون ضعيفان  پر شده جاي شـــــراب

از خدا ترسي نداري ورنه اين سان رسم نيست                 تا شود كاخي مهيا خانه ها  سازد خـــــــــراب

نعمت خالق براي دسته هاي خــــاص نيست                   مي رسد  روزي كه  افتي از بلا در پيچ  و تـــاب

گر نداري دين و ايمان لااقل آزاده بــــــاش                        پاك زي تا  مي تواني  زندگي  باشد  ســـــراب

چوب ايزد مرگبار و بي صدا باشد بـــــــدان                       زندگي پايان پذيرد همچو عمر يك  حبــــــاب

مال دنيـــــــــا گرد نايد جز كه از راه حرام                         اي كه داري در  جهان اموال بي حد و حســـاب

نوشته شده توسط مانی آریانا در 18:7 |  لینک ثابت   • 

       qغمنامه                                                                                                         18/3/73

خانه گر ويران بود تقصيــــــــر صاحبخانه است      كي بــود كارقضا اين ها همه افســـانه است

رهروان علم و دانش رفته تـــــــــــا اوج فلك       ميهن مظلوم ما آخر چرا ويـــــــــرانه است

ننگ و نفرين بر رياكاران تــــــــــــاريخ وطن       حال ميهن اي خدا تفسيــر يك غمنامه است

حال و روز شرق و غرب دردي به دامان من است        زين مصيبت ديده ام خونبار و دل ديوانه است

كيست تا گويد چرا ما در خـــــم يك كوچه ايم        كـار نيرنگ ريـــــــا كالاي هر كاشانه است

برده اند ما را به دامـــــــــان خرافات و فريب         گر مسلمـانيم چرا چشمـان سوي بتخانه است

مي دمد هر كس به ســازي جز  به ساز مملكت         رشـوه و  دزدي به هر جا تا عدالتخـــانه است

دشمنان غرق سرورند  زانچه بر مـــــا مي رود         از چه رو پــور وطن با مـــام خود بيگانه است

كاش مي مردم نمي ديدم چنيـــن رنج و عذاب         كــاخ بسيار است و ويران دركنارش لانه است

گر ببارد زآسمــــــــان درد و  بلا غافل مباش       با خدا هــم نقش دينداران ريــــا كارانه است

دوست گفتا شرح حال دل  ولي دشمـــن نگفت        اي بــرادر دل بسوزان خـــانه ات ويرانه است

                                       پاره هاي در خون                                                                     17/8/80

من آن پاره هاي به خون خفته ي خاك ايران زمينم    كه از درد  هجران مام  وطن روز و شبهــا  غمينم                  

اگرتيغ ناپاك اهريمنــــــان كرد جـــدايم از ايران         هنوزم به جان و به دل عضو اين كشور و  سرزمينم                    

منم گنجه و ايروان و شوشي نخجوان  شهر بــاكو    شكي، شيـــــروان  لنكران خاك  با خون  عجينم

منم ساليان و موقان و داغستــــــــان و دربنــد        قراباغ و تفليس و قفقاز و تالــش  بهشت  بريـــنم

 منم رود جيحون بخارا و مرو و سمرقنــد و رودك       خجند و بدخشان  و  فرغانه  خوارزم  گرد آفرينـــم

منم بلخ وفاراب و غزنه سرافراز تيسفـون وبحرين      ز سند تا ختن تا به  يونان  و  مصر  چون  نگينـــم

به خاكم نظركن همه رنگ خـون است  امّا معطّر      بر اين خون و گردان  در خاك  خفته  هماره  رهينم

وجب دروجب خفته درخاك و خــون شرزه شيران      به رنگ خضاب است  ز خون عزيزان و ياران جبينم

اميدم همه اين بود قدرت و شوكــت رفته از كف       كجايي تواي كورش و نادر و اردشير عزّت  سرزمينم

كجايي تواي رادمرد بزرگ اي حكيــــم خراسان         كجايـــي تو اي رستم از داغ و هجران ياران حزينم

كجاييدشما اي به خـون خفتگان دلاور به دوران         دوچشمم به ره تا  ابد  بهر  ديدارتان  مي نشيــــنم

منم پاره هاي گرانبار و خونبـــار ايران به غربت          شود بار ديگر  وصالي  و  من  روي جانــــان ببينم

                           مصدّق                                                6/3/74 

مصدّق بود نور  و روشنـــــــــايي                براي  بنـدگان  در  اســــــــــارت

براي ملت ما يك  همـــــــــا بود              هماي  نيك بختي   و  سعــــــادت

صدايش بود  فرياد رهــــــــــايي              ز بند  تيـره روزي  و  فـــــــلاكت

زبانش مرهم و درمــــــان دل بود              كلامش مي دهد هـــر جا  شهـادت

كسي كو سينه ي خود را سپـــركرد        به پيش  غول  استعمــار و غـــارت

هم او شد يـــاور  و فرزند ميـــهن              جلودار رهايـــي از حقـــــــــارت

به سيري رهنما  شد بهر ميهـــــن              تو بين مردي و غيـــرت با شجاعت

نيامد تا به چنگ  آرد مقـــــــامي              كه دارد حال و روزش ايـــن اشارت

براي ملتش جان  را فدا كـــــــرد              چشيد از دست اهـــريمن مـــرارت

بود يادش  همـاره  بر دل و جـــان              به ايـران اين چنين نعمت بشـــارت

كسي كو جان به  راه دوست بـــازد              بود معنـــا و مصداق  شهــــــامت

اگر نامي ز ايران  هست  (مــــاني)              بود مرهـــون خون ها و  رشـــادت

                                                                  شب                                                     6/3/74

شب است اما چراغم نيست دردست                                  گرفتــــــار  سياهي راه بن بست

دراين شهري كه ازايمان خبرنيست                                  دلم از بودن بيـــــهوده بشكست

گنه آلوده ايم امّا به ناچــــــــــار                                 امان و صد  فغــــان از آدم پست

در اين آشفته بازار تبــــــــــاهي                                حرامي با شيـاطين دست در دست

اسيران درغل و زنجيــــــــر ذلّت                                 خوشا حال كسي كز  زندگي رست

يكي شب زنده دار است از فــلاكت                                 دگر ازعيش و نوش وباده سرمست

دريغــــــــا بودن ما زندگي نيست                                تو مي گويي به دنيا داد هم هست

يكي نــــابرده رنج در اوج شــادي                                  دگر با رنج افــزون  پينه در دست

شگفتا اين همه خائن به ميـــــهن                                  كسي  در كشـور ديگر  نديده است

دريغا غيرت مردان كجـــــــا رفت                                 كه اينسان گشته اند بيغيرت وپست

شرف دارند  فواحش بركســــــاني                                 كه با حكام ظـــالم بوده  همدست            

نوشته شده توسط مانی آریانا در 18:5 |  لینک ثابت   • 

qبهشت                                    4/10/                                                             

ايرانيــــــــــــــم كه جان منست نام  ميهنم                                                            

  من مرغ جــــــان گرفته ازين بـــاغ و گلشنـم

ايران بهشت و خـــــــــانه ي دل آرزوي  من                                                            

  بي نـــــام و ياد او نبود جـــــان بر  اين تنـم

قربان كوه و دشت و كويــــــــر و هــواي آن                                                             

  هرگز ز خــــاك پـــــاك وطن  دل نمي كنم

شيرين و پر بهــــاست همـــــــه شوره زار او                                                            

  من عاشقم به خار و  خس پاك ميهنـــــــــم

ايــران و مهر او همه از عالمـــــــي سر است                                                             

  شــادم در اين بهشت كه شد جـــــا و مسكنم

دنياي زرق و برق اجـانب  همه ريــــــــاست                                                            

  كوخش بهين ز قصـــــر جواهــــر ز   دشمنم

هر ذره ذره خــــاك عزيــــزش  مقدس است                                                            

  من زين غبـــار رفته به هــــر كوي  و  برزنم

هستم غلام پور وطـــن آن حكيـــم تـــوس                                                              

  دربند عشق رستـــــــــم  دستــــان تهمتنم

دارم هـــــــواي بلخ و بخـــارا و تيسفـــون                                                             

  من مفتخر به نــــــــادر و سورنا و بـــــرزنم

هستم رهيـــــــن خون شهيـــدان نامــــدار                                                            

  از خون پــــــاكشان شده اين خانه ايمنـــــم

نوشم ز چشمه سار وطــــن  آب زنـــــــدگي

 جاويد و پـــــــــايدار تا به ابد نام ميهنـــــم                                                                                                                                                                (مـــاني) دلش ز مهر وطن مي تپـــد مــــدام                                                           

 از شـــــــادي وطن چو گلي  در شكفتنـــــم

نوشته شده توسط مانی آریانا در 17:47 |  لینک ثابت   • 

گذرگاه

سردارسپــــــاه ملك ايــــران                           كو بود به  رزم همچو شيــــران

پوشيد لباس رزم بــــــر تـــن                          بر عهد وفــا  نمود و  پيمــــان

بنمود وداع  خانمــــــــــان را                          تا جان  بدهد به راه جانــــــان

بگذشت ز مال و جان و  فــرزند                          اين گونه بود مرام مـــــــردان

بر اسب نشست همچو تنـــــدر                           رو كــــرد به جانب ســــواران

                                         اينست نشـــــــان نامداران

بوييد به گريه خاك ميهــــــن                           شدعازم لاله زار و گلشـــــــن

آن جا كه مصاف بــايد و جنگ                           سرمايه جان به كف نهـــــادن

آن جا كه همه بسان كوهــــي                            بودند در انتظـــار   دشـــــمن

آمد به ميـــــــان شرزه شيران                           دل بست دمي به  صبـح روشـن

ياران همگي درانتظــــــــارش                          پوشيده به تــن سـلاح و جوشن

                                        براسب نشسته چــون تهمتن

در دشت سكوت مرگبــــــاري                              مي داد خبــر ز  كـــــــارزاري

ناگه ز افق چنــــــــان غباري                             آمد به شتـــــــــاب تكسواري

گفتا كه رسيــــــد دشمن دون                             چون سيــل به  سوي كشتزاري

فرمانده بگفت چــــــــاره بايد                             گاه شــرف است و رستـــگاري

اينجا كه وطن  رهين خون است                             بايد كه  كنيــم جمله كــــاري

                                        اينك كه رسيده وقت يــاري

در راه وطــن به جان نثــــــاري                        با خــون بكنيمش آبيــــــاري

يا دشمن دون ز پــا درآريــــــم                         يا عرصه شــود چــو لاله زار

بــركوه شويد و جــــــاي گيريد                         چون مي رسد اين زمان شكاري

دشمن چـــو رسد ميـان اين كوه                          روزش بكنيــــم شام تــــاري

بنـــــــديم بـــر او ره و گذر را                         تا كشته شوند يا  فــــــــراري

آن سان كه بيفتد او به خـواري

نـــاگه كه شد عدو نمــــــايان                          چون  غلغله اي در آن بيــــابان

در دشت صداي نيــزه پيچيـــد                          فريـــــاد و  نــــواي طبلداران

چون مور و ملخ ز هــر كـــرانه                           جوشيد نفر چو چشمه ســــاران

روكرده به جــــــــانب گذرگاه                               غافل زخيـــــــــال  رادمردان

چون جمله به  تنگه پـــا نهادند                           «بـــرزن» به  سپـاه داد  فرمان

                                               آماده شـــويد نامــــــــداران

اينك كه رسيــــد گاه پايــــان                               بايد كه ستـــاند از عدو جـــان

ناگاه صداي سنگ و فريــــــاد                                پيچيد ميــــــــان كوهسـاران

شد بارش تير و سنگ آغــــــاز                               اسكندر و لشگرش هراســـــان

انبوه سپاه خصم در خــــــــون                              مي كرد شنا و بود حيـــــــران

برزن ز فــــراز كوه مي ديــــد                               آشفته همه سپـــــاه  يونــــان

                                             از رزم و نبرد شيـــــــر مردان

اسكندر اوفتـــــــــــاده نالان                             مي ديــــد سپاه خود  پريشــان

درفكر فتاده چــــــاره مي كرد                             شايد كه به در برد  همي جـــان

دنبال ره گريـــــــز مي گشت                              با وعده و  خلعت  فــــــــراوان

آن گاه كه مرگ دركميـــن بود                              تا خانه ي خصم كرده  ويــــران

در لحظه مرگ دشمـــــن دون                             شد دست خيــــــانتي نمايــان

                                              فرياد ازيـن وطن فروشـــــان

يك اهرمن پلشت نــــــــادان                              بنمود به خصــم راه پنهـــــان

يك خائن پست ديو  سيــــرت                              بخشيدبه جسم مـــرده اي جان

اسكندر مرده باز  جنبيــــــــد                             بگريخت ز تنگه او شتــــــابان

زين معركه جان به در همي برد                              ره جست به جانب  دليــــــران

برزن  و سپـــــــــاه اندك او                              كردند  نبرد  همچو  شيـــــران                          

از بهر بقـــــاي ملك ايـــران                              مردانه ميان خيل ديــــــوان

كردند رشـــــــــادتي  فراوان                              در راه وطن ز جـــان گذشتند                     

                        شد دامن خاك لاله بــــــاران

روييد زخونشــــــان شقايـق                 شد كوه بســــان لالـــه زاران

امروزكه هست از وطن نـــام                 باشد ز تلاش جان نثـــــــاران

اينك كه زمان جان فشانيست                 غافـــل نشوي ز ملك ايـــران

                        جان مي طلبد وطن عزيــزان

اين سرو كهن كه هست ايران                  جاويد بود به خون و ايمـــــان

بر هر وجبي زخاك پــــاكش                 روييده گلي  به يــــاد يـــاران

اي خاك وطن تو  نور چشمي                 هستيم به جان تو را  نگهبـــان

تا مردي وغيرت وشرف هست                 محفوظ بــــود وطن به  دوران

تا عشق وطن بود به دل هـــا                جان در ره او كنند قربـــــــان

                     تاريخ گواه ماست يــــــاران

نوشته شده توسط مانی آریانا در 17:45 |  لینک ثابت   • 

به نام خدای ایران و ایرانی

تقدیم به همه ی آن هایی که در فلات ایران زندگی می کنند و دلی درگروی فرهنگ

پربار و غنی ایران زمین دارند و خود را ایرانی می شمارند اگر چه جدا از ایران زمینند.

 

روسياه                                     ماني آريانا 24/11/84

روسياه و شرمسارند پيش ايـــــــــران روسها                                                                    بوده همچـون گرگ خونخواري به دوران روسها

گاه بوده چـــون شغالي در پي هـــــر فرصتي                                                                      تا  ببيند ضعـف و بيمـــــــاري زشيران روسها        

پستي و نامردي اين قـــوم بوده كــــــم نظير                                                                      گه چـو كفتاري پي مردار و بــي جـــان روسها

بوده اين قــوم پليد اندر پي هـــــــر فـرصتي                                                                              تـا جدا سازد ز تن عضوي زايــــــــران روسها

بوده اند برتر فــــــــواحش از تـــزاران كثيف                                                                  بس به خاك وخـــون كشيد پيران نالان روسها

بوده و هستند انگل روسيه در پيش مـــــــــا                                                                       دولتين ننگ و نفــــــرت انگلستـــان،  روسها

كو سمرقند و بخـارا ، مرو،  فــــــاراب ،اورگنج                                                                        كرده چــون چشمي جــدا از  مهرتابان, روسها

شد جدا دست وطن خوارزم اي آه و فغـــــــان                                                                       يك طرف بردند يغمـــــــا  تاجيكستان روسها

من عزا دار توام  اي مــــــــام ميهن جان من                                                                      برد سرقت ازبكستــــــــان , ارمنستان روسها

سر بريده بي شرف ها از وطن قفقـــــــــاز را                                                                    نخجوان و چركس و شوشـــي و شروان روسها

ساليان , گنجه , شماخي , باد كـــــوبه, لنكران                                                                    برده تفليس و دغستان , آسترا خــــان روسها

روزو شب با عشق جانــــــان زندگاني كرده ام                                                                    اي چچن , ابخازيــــــــا در دام شيطان روسها

ازبك وتاجيك و گرجــــــــي , آذري و ارمني                                                                        اي فتاده در بلاي رو سيا هــــــــــان روسها

آرزو دارم بر افتد نــــــــــــام روس از روزگار                                                                         نادري كو تا براندازد ز بنيـــــــــــان, روسها

چشم بگشا هموطن , جانبازي جانــــــان ببين                                                                        خاك قفقاز كرد خونيـــــــن از دليران روسها

از اميــــــــــــــر يعقوب نام آور امير ساليان                                                                   كرد شهيد با حاكم گنجه جـــــواد خان روسها

در دفاع از گنجه بود ده تا دويست ميهن پرست                                                                       ده برابر بيشتر , وحشي و حيــــــــوان روسها

تنگه اي در گنجه را نامند مردم , قتــــــــلگاه                                                                        كشت دو فرزند و برادرها و يــــــــاران روسها

حاكم  شكّي سليم خان و دگر نــــــــام آوران                                                                           سر فرو ناورده , پيش غـــــــول دوران روسها

شد شهيد ياقيب پير چــــــــركسي با همرهان                                                                     سيل خون جـــــــاري نموده از دليران روسها

كي بود در نسل تـــــازي ها و چنگيـز , غيرتي                                                                       تا بگريند بروطن از ظلم شيطــــــــان روسها

جنگ قفقـــــــــــاز بود جنگ مرد با نامرد ها                                                                        ارتش ما اندك امّا صد هــــــــــزاران روسها

مصطفي خان ميــــــــانجي افسر غيرت شرف                                                                      ازدلاور مرديت گرديد حيـــــــــــران روسها

اي جهانشاه دلاور فخر ايــــــــــــراني درود                                                                      افسر دشمن ستودت, ديــــــــد توفان روسها

پاي خود ازدست دادي نام تو پـــــــــاينده باد                                                                     با دو چشم ديدند رستــــم را به ميدان روسها

غيرت و جانبازي و مردانگي در كــــــــــارزار                                                                     كرد نمايان شاهسون در پيش حيـــوان روسها

جانفشاني ها نمودند تيـــــــــره ي عبدالملك                                                                     جملگي اعجـــــــاز ديدند زين دليران روسها

ضعف سربازان ايــــــــران ترس از مردن نبود                                                                      غيرت و مردي فـــــــزون ديدند زانان روسها

بي لباس و بي غذا و بي سلاح جنگيــــــده اند                                                                       شرزه شيران وطن در پيش ديـــــوان روسها

يوزباشي و اينانلــــــــــــــو  سرفرازان وطن                                                                         از شما ديدند شجــــــــاعت را نمايان روسها

ريش چون دم خران شاه قاجــــــــار در لجن                                                                       كرده تحميل تركمنچـــــاي و گلستان روسها

آتش جاويد  بــــــــــــادا  بر مزارت شعله ور                                                                    چون نديدند همچـو  تو, حيوان و نادان ,روسها

آن كه خون پاك  ايران در وجودش مانده  است                                                                     نفـــــــــرتي دارد  زتازي , انگلستان , روسها

بوده  منفور  پيش ما, اسكنـــــــدر و چنگيزها                                                                    لعن و نفرين خــــــدا بر ترك عثمان , روسها

گر كه داري  عشق  ميهن  آگه  و هشيار   باش                                                                      سيل خون جاري  نمـــــوده از ضعيفان روسها

مــــــردم ايران  زمين  مانند چين  بايد شدن                                                                         پس بگيريد گنج و  گوهــــر را ز دزدان، روسها

باز مي نالم ز دست حاكمــــــــان خود پرست                                                            عــــــــزت  ايران گرفتند وه چه أسان روسها

بر جوانـــــــان غيور و شرزه شير دل بستـه ام                                                                        تا زنند مشتي  به پــــــــوز و بر دهان روسها

بر نمي دارد كسي از بهر مـــــــا گامي به خير                                                                      شو قوي اي   هم وطن، در پيش شيطان روسها

ترك عثماني فـــــــــــرا بنهاده پا را از گليم                                                                        غفلت ما كرده او را  همچو، نـــــــادان روسها

قبله ي آمــــــال ما فعلاً فلسطين است وبس                                                                        كرده هم كيش ، هم  زبـان ما به چوگان روسها

خواب مرگ وغفلت مــــــا آنچنان نا پخته بود                                                                                جاي مـا ،غرب آمد و  ترك،  جاي دزدان روسها

اي خدا تاريخ ايــــــــــــران، داغدار  ابلهان                                                                      مي كشند هم خــون  ما را ، در  دغستان روسها

گرجي و تاجيك و افغان آذري ايـــــــراني اند                                                                             كرده دنيا را به ايرانــــــــــي چو  زندان روسها

عمر ما در شاهـــــــراه خواب و ناداني گذشت                                                                         برده اند دار و نـــــــــدار ما ، چه  آسان روسها

موش و گربه مي كند بــــــازي با ما هر زمان                                                                         برتر ازهر فاحشه،  در كـــــــل  دوران روسها

هر وجب از خاك ميهن خون يك رزمنده ايست                                                                       در مصـــاف تازي  و چنگيز و  عثمان ، روسها

باعث ظلم اجانب ،بي وطـــــــــن ها بوده اند                                                                      نوكران اجنبي چــــــــــون  انگلستان،روسها

سر برون آور ز گور اي نـــــــادر و ايران ببين                                                                       خوارو مظلوميــــم پيش غرب  شيطان ،روسها

گر از اين خفت بميريم بـــــاز هم شرمنده ايم                                                                        باج ها بگرفته از مــــــــــا  انگلستان ،روسها

سرور و سالار مــــــن آن كس كه در روز نبرد                                                                        هم چو رستم بــــــوده پيش ديو  دوران روسها

آگه و هشيار باشيد اي اسيـــــــــــران وطن                                                                     مي ستانيم جانمـــــــــان را، از  پليدان روسها

ما شما را دوست مي داريم ، ز چشمـــان بيشتر                                                                        نيست منفوري  براي مــــــــــا،  بسان روسها

قبله آمال من با تو ، بود مـــــــــــــام وطن                                                                     اي كه بوديد  خـــــار در چشمان  دزدان روسها

در تلاش است غرب گيرد مهــــر ايران را ز ما                                                                       همره تــــــــــازي نادان ، ترك  عثمان ،روسها

من فداي مردم باكـــــــــــو كه در سال نود                                                                        گفته ها مام  وطــــــن بود ضد  شيطان روسها

مهر ايران وهويت از دلت بيـــــــــرون مكن                                                                      رو به خاموشي  بـــــود خورشيد  دزدان روسها

آذري و گرجي و تاجيــــــــك،  ازبك  ارمني                                                                          تر كمن، قزاق،  چركس، دشمنــــــــان روسها

بين ما هـــــــرگز جدايي نيست، دلها با همند                                                                        گر جدا بنموده ما را  از عزيــــــــــزان روسها

تخم كينه مي فشاند شرق و غرب در بيـــن ما                                                                     غافلند از مهــــــر  ايران، غرب  نادان ، روسها

شاعــــران باهويت ، مـــــــــردمان با شرف                                                                      پرچم وحدت شــــــويد بر ضد  شيطان روسها

از شيـــــــــاطين دگر غافل مباشيد، هيچ گاه                                                                        دشمني مي آفــــــــــرينند  انگلستان، روسها مهر ايران را مــــــــجوييد در سران بي وطن                                                                                   نــــــــادري  بايد بكوبد غرب تــركان، روسها   

آن كه از نام وطن، خـــــرسند نمي گردد بدان                                                                             روسپي زاده بود از نسل خوكـــــــــان روسها

شمع عشق ما به يكـــــــديگر فروزان تر شود                                                                    كوري چشم شيـــــــــــاطين و پليدان روسها

كوروش و دارا نوشــروان، نـــــــــادر ،اردوان                                                                    باز مي آيند ز غيب چون شيـــــر غران ،روسها

گر چه هر فرزند خاك پاك ايران نـــــادريست                                                                       از خدا خواهم بخشكــــــــاند، ز بنيان روسها

اي دريغ آلوده شد ايــــــــران ,به اقوام كثيف                                                                     تازي منفور ,مغــــــول, تاتار و يونان ,  روسها

گوشت وپوست و استخوان زين خاك ميايد پديد                                                                  سگ شرف دارد به خائن , حلقه گوشان , روسها

غيرت سگ بهتر از ميهـــــــن فروشان كثيف                                                                 پـــــــر بود زين ها به مشت انگلستان , روسها

گريه كن اي همـــــــوطن بر حال زار ميهنت                                                                      بهر مـــــا بس نقشه دارد غرب شيطان ،روسها

ره دراز و پيش روي مــــــاست تاريك و سياه                                                                       با همند چين و فرنگ بـــــــا روسياهان روسها

شكر رب العالمين بــــــــــالا تريم اندر شعار                                                                       از فرنس و از ژپن از چين و آلمــــــان ،روسها

گشته چون غولي كره در صنعت و  در  پيشرفت                                                                             اي خـــــــدا چون كرده با ما انگلستان، روسها

نوجوانان وطن محض خـــــــــدا كاري كنيد                                                                       مي برند هستي مــــــــا را جمله دزدان،روسها

مرد  (ماني)  از  غــــم  درد وطن اي بي وطن                                                                            از تو بهتر در جهـــــــانند خود فروشان روسها

                                                                         

                                                     آذري

من آذريم چو شيـــــــــــــــر غران      

دور از وطنـــــــــــم كه هست ايران

ماها همه از نـــــــــــــــــژاد پاكيم      

از كــــــــــــورش و اردوان و ساسان

از باكـــو و شيـــــروان و گنجـــــــه                           

تبريــــز و مراغـــه  يا كه زنجــــــان

باخون وسرشت مــــــــــــا يكي شد                             

ايـــــــــران عزيز و فــــــــر يزدان

فرزند دلير بـــــــــــــــــــابك گرد                           

تــــــــــــازي چو سگان ز او گريزان

در غيــــــرت و در شــــــرف سرآمد                              

از هيبت  او خليفه لـــــــــــــــرزان

اينجا همه مرد و زن چـــــــــو شيرند                              

 ستـــــار و نظـــــامي و بقرخــــــان

اينجا همه خاك غـــــــرق خون است                               

از فــارس و لـر و بلــوچ  و كـــــردان

اين خاك مقــــــــــدّس و عزيز است                          

چون خفته درآن شـــــــــــرزه شيران

اي مـــــــــرگ به انگليس و بر روس                             

صد چاك  نمـــــــــــوده خاك  ايران

اي لعـــــــــــــــن خدا به شاه قاجار                         

زن باره و بي شعور و حيــــــــــــوان

با زور جــــــــــــــــــدا نموده ما را                         

 اما به دل است  مهـــــــــــــر ايران

ما تـــــــــــــاج  سريم  براي  ميهن                            

از سنــــد و آرال تا به يــــــــــونان

پاشيد بســـــــــــــــاط  ظلم  ظالم                            

از روس پليــــد و تـرك  عثمــــــان

افسوس نبـــــــــود چون مصـــــدق                         

 يا ميــــــــــــر بزرگ چون تقي خان

تا پـــــــــــــاره كند به كينه و خشم                           

ننگ نـــــــــــامه ي تركمن گلستان

ماچشم به ره ، در انتظــــــــــــاريم                           

تا نــــــــــــــــــادر ما شود نمايان

ما آذري  و وطــــــــــــــن پرستيم                            

چون نادر شير و پـــــــــــــور دستان

اي كــرد و لــر و بلــوچ و هم  فـارس                             

ايــران وطنه هــاموسي قربـــــــــان

(ماني)  چه خوش است ز يــــار گفتن                              

سرمست وخوش از وصال يــــــــاران

 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 0:54 |  لینک ثابت   • 

گلبانگ نوروز ای شکوه جلوه ی هستی تودلبری                                                                    برتاروپودمام وخاک وطن مهربرتری

سوغات توشکوفه ی زیبای زندگیست                                                                                    برهرچه جشن وسوربودتاج وافسری

گلبانگ دلنشین باغ بهشتی به شوروشوق                                                                             همتای تو نزاده مادرهستی به دلبری

ای مردم بزرگ ونامی ایران زمین درود                                                                                 برتارک زمین وزمان مهرانوری

برمیهنت ببال وبه نوروز برترت                                                                                            مائیم و نام وخاک وطن دربرادری

ای روززندگی وخلقت هستی تونیک زی                                                                                 ای جلوه ی سترگ ملت ایران به سروری

                                            9/1/89                 نوروزجمشیدی

چه باشد این بهشتین بو که جان بخشیده برایران                                                               مسیحائی بودگوئی که می بخشدبه هرسوجان

به دلهاداده شوری جان فزا شوراهورائی                                                                               نسیم باد نوروزی رسیدبافره ی یزدان

مبارک بادومیمون روزنو نوروزجمشیدی                                                                             درودبیکران همواره براوبادوبرایران

کم است گرسجده اریم برنیان بزرگ خود                                                                                  که بنهادندمیراث گراباری که بی همتاست دردوران

نباشدنیک ائینی به جائی اینچنین زیبا                                                                                       که اغاز بهاران است وروزخلقت انسان

فدای هر کسی کو دوست می دارد تو را نوروز                                                                           ز تاجیک و قزاق و ز ازبک ها تا افغان

ز پاکستانی و هندی، زترک و آذری قرقیز                                                                                   ز آلبانی و کشمیری و داغستانی و توران

ز کرد و لر،بلوچ و چرکسی، قفقاز                                                                                         بود همواره میمون روز نو بر مردم ایران

به شور و شوق می گویم که ما  فرزند جمشیدیم                                                                            و یا کورش یا دارا،نادر شاه و نوشروان

سپاس بیکران (مانی) به ایران و اهورایش                                                                              به سان قوم ایرانی ندیده بر خودش کیهان

امید آنکه بخشکد ریشه ی ناپاک و اهریمن                                                                             فدای نام فردوسی، فدای رستم دستان

ز گنج عالمی برتر بود فرهنگ ایرانی                                                                                    بود پاینده این فرهنگ،بمان پیروز و جاویدان

15/12/89

نوشته شده توسط مانی آریانا در 0:7 |  لینک ثابت   • 

  گلزار    بهشتی دلنشین وجان فزاچون خاک ایران نیست                                                                    گلی زیباترازایران به گلزارو گلستان نیست                                                                         

درون سینه ام چون جان شیرین می تپدمهرش                                                                   

چنان مهری که مانندش بجزدرخون پاکان نیست

همه دارونداروهستیم قربانت ای ایران                                                                                  

به پیش نامت ای جانان بهائی برسرجان نیست

سپاس ای ایزدداناکه مهر میهنم دادی                                                                                  

که چون ایران وایرانی به نیکوئی به دوران نیست

نوای زندگانی میرسد ازدشت وهامونش                                                                        

چوفرهنگ گهرباروگهرائین ایران نیست                                                                            10/4/89

ادامه مطلب

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:58 |  لینک ثابت   • 

 

 

پیشکش به دانشمند فرزانه محمدجان شکوری و مردم بزرگ تاجیکستان

                                                                                                                                     مانی آریانا 26/6/1391

نوشته شده توسط مانی آریانا در 0:11 |  لینک ثابت   • 

زیرفشاراینهمه سختی بریده ام        

افتاده درشماره نفسها به سینه ام

یک نیمه جان واینهمه بار کمر شکن   

چون بمب ساعتی شده وپرزکینه ام

آخرچقدرگریه چقدراضطراب ودرد       

روئیده خوی اهرمنی درزمینهام

معنی نمیدهد واژه ی خنده برای من    

گوئی زهرچه خنده وشادی بریده ام

دیگرچراکسی به کسی سر نمیزند         

زل میزند مدام به درخانه دیده ام

ماشین اساس معرفت آدمی گرفت       

من سالهاست نگاه محبت ندیده ام

داریم چوکرم داخل هم لول می خوریم   

ازبی کسی به کنج خرابی خزیده ام

بادست خودبه هم زده ایم نبض زندگی   

ازیادبرده ام کلام وفاکی شنیده ام

مغزم دگرنمی کشداین کوهی از سوئال  

تلخی فزون ازنبودن پاسخ شنیدهام

تبدیل گشت بوی گل ودوستی به دود      

من گیج ومنگ وخسته به بن بست رسیده ام

غوغاوقیل وغال وترافیک کور شهر          

منهم سوار موج به اینسو پریده ام

داریم به دست خویش برای خود گور میکنیم   

بامرگ عشق به دفتردل خط کشیده ام

مردی وغیرت وشرف وهمدلی چه شد     

عمرم سیاه گذشت زغم ودرد سینه ام

دزدی دروغ حیله ونیرنگ بی حساب       

ازغصه ئ وطن چودالی خمیده ام

ازصبح تابه شام همه جاحرف مرگ وجنگ 

مردم زبس که درپی انسان دویده ام

بیزار گشته ام زحرف وحدیث ریاورنگ  

من جای دیگر اینهمه دزدی ندیده ام

گنداب گشت همه جایک تکان بس است   

ازبس که تاربه دست وبه پایم تنیده ام

عمرسیاه وتیره ی ماراچه کس نوشت         

من کی چنین متاع وبلائی خریده ام

تشدیدمیشودغم ودردم دراین دیار              

باران اشک بریده نفس رازدیده ام

بااینهمه مصیبت وغمهای بی شمار              

ای میهن عزیززتودل نابریده ام

نوشته شده توسط مانی آریانا در 0:9 |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 0:8 |  لینک ثابت   • 

بادرود ای که  میتپد دل تو

بهر ایران زمین و ایرانی

زاده ی مام میهنی به یقین

در دلت بوده فر یزدانی

گفته هایت ز دل برون آید

می نشیند به دل به آسانی

زنده باشی و پر توان ای مرد

به یقین از تبار دستانی

کاش بودند پیر و خرد و جوان

عاشق هرچه بوده ایرانی

بابکم آذری و اهل مرند

آریانا تو در دل و جانی

                                     (بابک) از مرند آذرستان        20/11/90 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:59 |  لینک ثابت   • 

آمد ز غیب گویی، بوی خوش بهاران                                   

پیروز باد و میمون بر خاک پاک ایران

گویی که جان تازه بر جسم و جان دمیده                  

بادا هماره پیروز،نوروز فر یزدان

هرگز ندیده ایران، روزی چو روز نوروز                    

روزی به این بزرگی، حتی ندیده دوران

با تار و پود و جان ها، پیوند خورده چون خون                       

جاوید و جانفزا شد بر بام ملک ایران

الهام بوده این جشن از جانب خداوند                      

جمشید زنده بادا در تارو پود و در جان

خاکم به راه آن کس کو عاشق است به نوروز            

بر جشن و سور و شادی،گنجینه ی نیاکان

دارم گلایه بسیار از مردم اورارتو                            

از چه رها نمودند، فرهنگ ناب ایران

تغییر دین نباید گیرد هویت ما                                

برگرد به جشن نوروز ای اهل ارمنستان

پیوند بین ماها،بسیار هست و نیکوست                    

بودید تا دو قرن پیش عضوی ز خاک ایران

از بهر حفظ قفقاز بسیار کشته دادیم                        

رنگین ز خون ما شد، اطراف شهر یروان

بر شوکت و شکوه نوروز دیده بگشا                        

با این همه قشنگی هرگز ندیده انسان

باید که آفرین گفت بر مردمی چنین پاک                  

هرگز ندیده جایی همپای خاک ایران

دارم هوای پرواز همراه باد نوروز                            

جانم فدای میهنم ، جانم فدای جانان

صد آفرین به باکو، شاهکار آفریدند                        

در جشن و شور نوروز، ای مرحبا فراوان

ای آذری و تاجیک، امید ما شمایید                          

از بهر حفظ نوروز شایسته اید و شایان

امید آنکه مرزی در بین ما نباشد                             

گردد فلات ایران آقا و میر دوران

مانی همیشه گوید نیکو تر از شما نیست            

ای آذری و تاجیک قزاق و کرد و افغان

قرقیز و چرکس ازبک ،افغانی دلاور                   

ای ارمنی و گرجی، ای مردم داغستان

امید نسل ضحاک از خاک ما بر افتد                         

ایران شود چو خورشید تابنده و فروزان

28/12/89

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:57 |  لینک ثابت   • 

 

پیچیده بوی نوروز در جای جای ایران                      

مطرب بخوان ترانه از عشق روی جانان

آمد دوباره نوروز با عطر بوی گلها                           

نامش چه جان نواز است همراه نو بهاران

دشت و دمن به تن کرد تنپوش سبزه و گل               

آوای شور  و شادی می آید از گلستان

جشن عروسی گل با بلبلان چه زیباست                   

برخیز گاه شادی آمد ز سوی یزدان

جمشید زنده باشد با سور پر شکوهش                    

او آفریده این جشن همراه با نیاکان

جشن و سرور و شادی برپا نموده نوروز                   

فرخنده و خجسته بادا برای ایران

فرخنده باد برای ازبک قوم پشتون                          

قرقیز و ترکمن ها قزاق و خاک افغان

گرجی و قوم چرکس آلبانی و تاجیک ها                   

کشمیری و بلوچ ها لاهوری و پاکستان

بر کرد و لر فارس ها گیلانی سیستانی                     

بر آذری و شوشی بر مردم داغستان

امید جمله باشند در شادی  وسلامت                        

بادا هماره جاوید فرهنگ ما به دوران

1/1/91

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:56 |  لینک ثابت   • 

                                         16/5/89

در خـــــاک و خون فتاده پیر وجوان و افغان                       

ای دیده خون بیفشــــان بر دیده های گریان

خاکم به سر برای همخون و هم زبـــــــانم                        

بی دست و پا و بی سر در خون خویش غلتان

گوئی بلا و طاعون از آسمــــــــــان ببارد                                                                

بر مردمی ستم کش بر مــــــــلتی پریشان

ای خواهرم،برادر جرم و گناهتان چیـــــست                      

بر جان هم فتاده چون دیو و دد بــــه میدان

از خواب مرگ برخیز ای طالبان دمــــی چند                         

در دام تازیان بین خود را  و جمله یـــــاران

سر می بری چو حیوان هم کیش بینــــوا  را                         

مگذار این جنایت بر نام پاک یـــــــــزدان

ما جمله منترانیم در دست شرق یا غـــــرب                         

کشتن به هر دلیلی باشد مرام حیــــــــوان

پیدا نما سر نخ افغــــــــــــــــانی دلاور                        

دین من و تو باشد در دست انگلستـــــــان

چنگیز هم نکشته این قدر که دین مـا کشت                            

از روز های اول کشتند به نام قـــــــــرآن

تاریخ خوان که دانی کشتار و غارت و ظــلم                             

از تازیان خونخوار از تــــــــــرکیه فراوان

کشتند و سر بریدند از اهل دین دریغـــــــا                                                                

بردند در اسارت ناموس اهل ایــــــــــمان

مهر خدا که دارد در دســـــــت بهر کشتن                          

ملا وشیخ ومفتی بگرفته جای یـــــــــزدان

گر دین و دین داری ، این است که ما داریم                            

ای خوش به حال کفار ای خوش به حال شیطان

سر می بری تو گویا در عهد ، دقـــــیانوس                        

چشمی گشا ببینی تا آنچه هست عـــــریان

از پیشرفت دنیا گویی خبر نـــــــــــداری                                                                

ای بوده خود سرآمد در دانش فـــــــراوان

در بلخ و در بخارا ، ری ، مرو ، سمــــرقند                            

خوارزمی و خیام رازی بسی فــــــــراوان

تیمور لنگ می خواند قرآن ز بر ز آخـــــر                              

اما به خونخواری چون اونبود انســـــــان

انسان و آدمیت معیار بودن مــــــــاست                            

آدم کشی به هر شکل منفور بوده ، انسـان

ما را جدا نمودند ، از هم به زور ای دوست                               

افغان جدا نباشد از سر نوشت ایـــــــران

داری خبر ز دامی کز دست تو بـــــر آید                               

ویران نموده تریاک یک عالمی ز بنیــــان

بنگر به حال  معتاد درموقع  ی فلاکـــت                                 

معتاد می فروشد ناموس خود چه آســــان

بسیار ز هم بپاشد کانون گرم ، همـــخون                            

سوغاتی ات نموده بس خانه ها ویـــــران

دلالی محبت بهتر که کشت تــــــریاک                              

از روسپی کثیف تر ، تریاک فروش حیـوان

مادستتان گرفتیم درروزهاب تــــــاریک                               

معتادنموده مارا ای حافظان قـــــــــران

هرروز می دهدجان معتاددر فلاکــــــت                                

کوغیرت وشرافت ای مرد خوب افغــان

بدبخت انکسی کو داردتعصب دیــــــن                                

باکار طالبان بین سیلاب خـــون فراوان

پرورده اند کفاراین صنعت و تمـــــــدن                               

بنگر به اهل دانش تسخیر کــرده کیهان

دین کرده اند دکان از بهرغـــــــارت ما                                

فقرو فلاکت ما باشدز انگلسـتـــــــــان

گرنان به سفره ات نیست ماهواره ای داری                                

محض خدا بیندیش ای اهــل دین وایمان

سنی هزار فرقه  شیعه هزار فــــــــــرقه                             

دین ساخته ی خودماست ان را مساز پنهان

درپشت پرده جنگ است ازبهرغـــارت وزور                             

مظلوم گشته است دیــــن ازپیروان نادان   

هرکس به مال وثروت دل بسته گشت جانی                                

خرسند انکه بـــی مزد دردی نموددرمان

پرسندزکشته برگو جرمت که کشته گشتی                                  

گفتا خـــــدای دانا این جمله را به قران

قران خدا محمد باشند هرسه یــــــــکتا                                 

صدفرقه ی مسلمان خودبین به خاک افغان

رندان سوار گشته برابلهان بی فـــــــــکر                              

صدسال عمر نمایند ملاو شــــــیخ اسان

تهمت به خرگناه است کوکودن است ونادان                                

تاهست روی عالم چون ما بشرفــــراوان

والله به گریه افتم از مرگتان به هرجــــــا                                 

باهرمرام وکیشی اندرفلات ایــــــــران

قفقاز چچن داغستان ای مردم اوستـــــی                                 

ای کرد ها وگرجی باشی به دل نمایــان

قرقیز تاجیک ازبک ای نامدار قــــــــزاق                                

هم ریشه ایم وهمخون اندر فلات ایران

بردیده ودل ما چون خون جان فــــــزائید                                 

ازسند تا به کاشغر تا مصر تابه یونـــان

دارم امید روزی یکپارچگی و پیـــــــــوند                               

تاچون گذشته گردیم   ماها بزرگ دوران

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:55 |  لینک ثابت   • 

                                                                        22/5/91

بلابارید زمین لرزید به خون آغشته شد بستر         

فروریخت سقف ودیواروهزاران کوخ ازپیکر

گرانی فقر بیکاری براین ماتمکده کافیست            

دریغا گوشه ای از خاک میهن گشت ویرانتر

فلک جرم وگناه کودک وپیروجوان برگوی              

که مظلومانه صدها گل به آنی گشته اند پرپر

طبس بم رودبار منجیل اهر باورزقان اینک              

فروریخت سقف ومردند زیرکوهی خاک وخاکستر

چه وقت بینندسرخودسرپناهی امن مظلومان         

طویله لانه ی سگ درفرنگ زین خانه ها بهتر

بگیرید پول غارت هاچپاول هاازدزدان                  

که ازآن همین هابودکه مردندجملگی یکسر

دل سنگ هم به حال مردم مظلوم ماسوزد            

که تهران کل ایران نیست ببایدگل گرفت برسر

بنازم غیرت ایرانیان پاک سیرت را                       

که غمخوارهم اندگاه مصیبت همچویک پیکر

عزاداریم ماهم چون شماازمرگ هم میهن             

که غمخوارهمیم وجان دهیم درراه یکدیگر

بریزخاک دوعالم برسرت ازدردوغم(مانی)             

که خواب ذلت وغفلت بودازهربلابدتر

شعاروحرف کافی نیست گمانم بس بوددیگر          

جهانخواران به کرداروتلاش گردیده اندسرور 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:51 |  لینک ثابت   • 

سرزمینی نام پنبک مرد خیز                                  

عاشق ایران زمین دشمن ستیز

مردمانش با شرف از پیرو خرد                                

پیش دشمن جمله غیرتمندو گرد

یاکشاورزبوده ویادامدار                                       

مردوزن نام آورودنبال کار

بازمین ازبهرروزی درجدال                                   

تابه دست آرند روزی  حلال

چرکسی بودندو نام آورچوشیر                                

هم جوانش هم زنانش یاکه پیر

پیرمردی سرفراز یاقیب نام                                   

سرور و مولا و رخ خورشیدفام

حرمتش رامردمانش داشتند                                   

مهرپیران رابه دل میکاشتند

ایشپخدرروسی نامردوپست                                   

راه برمهدی قلی سردار بست

بیست وشش اندر هزار یاران او                            

باتفنگ وتوپ درفرمان او

همره مهدی قلی خان  دوهزار                                 

شیرمردان وسواران نامدار

چون که یاقیب گشت آگه زین خبر                          

کرد آگه چرکسی ها زین خطر

بهریاری وطن برخاستند                                         

تخم غیرت تخم مردی کاشتند

همره مهدی قلی خان در نبرد                               

کرد اعجازی فزون از حد مرد

با سپاهی اندک اما پر توان                                   

حد مردیشان فزون،الکن بیان

پیر چرکس کار کارستان نمود                                

شد روان از خونشان در دشت رود

چهره اش با خون پاکش رنگ شد                         

خاک میهن لاله گون گلرنگ شد

مرگ و نفرین بر تزاران پلید                                

خاک قفقاز لاله گون شد از شهید

آفریدند افتخار ایرانیان                                         

شاهکاری بس بزرگ و بس عیان

چرکسی شد عزت مام وطن                                  

بود و در جان تنش نام وطن

ای خدا ما را به یک دیگر رسان                             

تا بماند نام ایران جاودان

چرکسی بر قلب و جانم سروری                              

از خوبان عالم برتری

جای خون عشق وطن داری به دل                           

رو سیاهند بی وطن ها و خجل

سر بسا بر چرخ گردون ای وطن                             

بوده اند اینسان هماره مرد و زن

هر که او مهری ندارد بر وطن                                 

از فواحش بوده او را جان و تن

چرکسی بر جان (مانی) سروری                              

عزت ایران زمین را زیوری

از خدا خواهم که مهرت زنده باد                             

نام ایران در دلت پاینده باد

7/8/1384                                  مانی آریانا

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:50 |  لینک ثابت   • 

از سمرقند و بخارا بوی یزدان بوی ایــــــــــــــران می رسد                        

بوی زردشت بوی گشتاسب از بهشت بلخ وافغان می رسد

ازبهــــــــــــــشت بسیار صحبت رفته از زیبائی وسرزندگی                        

صد هزاربیش از بهشت از سوی پردیس بدخشان می رسد

از خجند وخیوه می گویم که اشک جاری شود از نامــشان                          

بوی گل بوی گلاب از دشت زیبـــــای زرفشان می رسد

من به قربان تو ای فرغانه وکولاب ومرو ســــــــــــــــربلند                         

عشق توای سیف فرغانه به میـــــهن برتر از جان می رسد

ای عزیزان جدا افتاده از مام وطــــــــــــــــــن خوارزمیان                           

بوی عشق ویکدلی همبستگی از خـــاک توران می رسد

گرچه دورم از تو ای کولاب وترمذ پنج کنت سرفـــــــراز                           

بوی فـــــــــرهنگی یگانه بوی همخونی شتابان می رسد

رودک واوگنج وفاراب ودوشنبه چاچ ومرغاب جــــان من                          

بانگ مردی بانگ برگشت هویــت از دل وجان می رسد

پوشش وگفتار تان ای پاسداران هـــــــــــــویت زندگیست                         

این هویت برتر از هر گوهر وگنج از نیاکــــــان می رسد

می شود برچیده مرز بین مـــــــــــــــا اقوام هم فرهنگ زود                         

همـــــــدلی از تاجیک وقرقیز وقزاق ازبکستان می رسد

من فدای شاعرانی کوسرایند با زبـــــــــــــــــــــان رودکی                        

آگـــــــــــــــــه وهشیار باشید فتنه بیگانه پنهان می رسد

بی بخارا وسمرقند بلخ ومرو ایـــــــــــران زمین پژمرده است                      

مام میهن سر فرازی از فلات پاک ایــــــــــــران می رسد

ما نمی دانیم جدا ازخویـــــــــــش قفقازی وخوارزمی وکرد                     

خـــــاک مااز سند تاچین آستراخان مصر ویونان می رسد

بی ریاوراست میگویم شمارادوست میدارم بسان جان خویش                    

بس امید وآرزو آوای خوش ز اقوام ایــــــــــران می رسد

می رسد روزی که می آیند کوروش نادر وبهرام دارا اردوان                     

عزت اقوام ایرانی دگر باره به کیــــــــــــــــــوان می رسد

کس نمی داند چه در سرپرورم بهر وطــــــــــن ای هموطن                     

ای خوش آن روزی که ایران قدرت برتر به دوران می رسد

می توان فرهنگ نابش در تمام خاور نزدیک دیــــــــــــــد                     

این بزرگی ازدرون هند چون المـــــــــــاس تابان می رسد

بوی جوی مولیـــان وعشق بین جمله ایرانـــــــــــــــــــــیان                     

از بلوچستان وکشمیر آستانه بادکوبه تــابه سیروان می رسد

جای تفلیس گنجه وکرکوک واربیل در میان دیــــــده است                     

از شماخی وحلب دربند و موصل بـــــوی هجران می رسد

توتیای چشم (مانی) بوده هرجا خاک ایـــــــــــــــران کهن                      

کی زره نــــــــــــــــــــادر غرو مانی ، فر یزدان می رسد

کس نمی داند که مهرم بروطــــــن ، اقوام آن اندازه چیست                       

از شروع تا بی نهایت بی نهایت کـــــــی به پایان می رسد

داغــــــــــــــدارم بهر بحرینی وسوری کرد عراقی ها چچن                       

زآسمان خــــــــــاک افغان وداغستان آه وافغان می رسد

نفـــــــــرتی دارم زحد بیرون زتازی ها وروس وانگلیس                           

ای خوش آن روزی که روس وانگلیس بر خط پایان برسد

                                                                                                                                                        

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:48 |  لینک ثابت   • 

عاشقم بر مردمان پاك وغيرتمند آذربـــايگـــــــــــان                                    

مردماني سر فراز و خوب ونام آور چون شير ژيـــــــــــان

جملگي ميـــهن پرست وگرد وسرداران ميدان هــاي رزم                                    

اسوه در غيرت ،شرف ،مردانگي مهمان نواز و مهربـــــــان

زاده كوروش ، خشايار ،اردوان واردشير ونـــــــــــادرنـد                                    

ياكه زردشت بزرگ وگنجوي وبابك و ستــــــــارخــــان

پاسداران هويت هاي ملي بوده وفـــرهنگ نـــــــــــاب                                    

از شب يلدا ونوروز ،جشن آتش مهرگان باستــــــــــــان

من فداي دوستداران وطن ميهن پرستان دلــــــــــــير                                    

آنكه از مام وطن دارد درون سينه اش نام ونشـــــــــــان

مــرگ ونفرين خدا بر جمله حكامان وشاهان پليــــــــد                                   

شد جدا خوارزم وقفقاز جان ميهن مركز دانشــــــــــوران

مــــــــــرگ ونفرين بر  تزاران كثيف وروس ها وانگليس                                  

شد جدا چون پاره تن خاك گوهر خيز آذربايگـــــــــــان

دوست مي دارم تو را اي اهل باكوي دلير و گنـــــــجه اي                                 

ساليان وشكي وشمخور، شماخي ، لنكران ونخــــــــــوان

گـــر جدا بنمود مارا ناجوانمردانه دشمنها ليــــــــــــك                                

جمله همخونيم وهم فرهنگ وهمدل در دوسوي بوســــتان

در تلاشند اهرمن ها تا براندازند زبن فــــرهنگ مــــــــا                                 

كوري چشمان دشمن پاسداري ميكنيم آن را چوجـــــــان

آذري ها جشن نوروز شما زيبا ترين بــــود آفريـــــــــن                                 

از خدا خواهم هماره تا بماند پايدار وجــــــــــــــــاودان

مي زند(ماني) هزاران بوسه بر دستان و پــــاهاي شمــــــا                                 

آذرستاني توهستي كعبه آمال ما پير وجـــــــــــــــوان

من بلوچم ، مرويم ، ايلامي وتاجيك ، ازبك ، اصفهـــــــاني                               

كرد ولر، قرقيز وقزاق ازرومي گرجي وفرزند گيــــــــــلان

من دياربكري بغدادي بحريني وچـــــركس آذريـــــــــم                                

سيستاني يزدي وكركوكيم اوستي واهـــــــــل داغــستان

من بخارائي سمرقندي وابخازي بـــــلخي قــندهـــــــاري                               

توسي ام دزفولي فارابــــــــيم بيروني واهل بدخشـــــان

من خجندي رودكي تبريزيم فرغـــــانه اي وتاشكنـــــدي                               

سورنــايم آريــو برزن آرش رستــم وســـام نريـمـــــــان

نفرتي دارم از تازيان اقوام بي فرهــــــنگ و وحــــــــشي                              

نــــــفرتم بـــــي حد بود از ترك عثماني روسها وانگلستان

آتش سوزنده بارد هرزمــــــان بر گور چنگيز ومـــــــغولها                             

آتش پاينده بــــــــــــارد بر سكندراين گجستك ديو يونان

جاي جاي خاك ميهن مي دهد بوي معطر بوي غـــــــيرت                             

لاله زاران خود گواه خون سرباز خون افسر خون ايــــــــران

كي بود رخسار و روي ساكنان آذرستــان چون مــــــغولها                              

شرم بايد از دلاور مرد غيرت بابك آن فرزند دستـــــــــــان

كرده آلوده يوناني وتازي و مغول فـــــرهنگ مــــــــــارا                               

با هجوم ترك سلجوقي ، مغول تحميل شد تركي به ايــــران

كي عراق وشام ولبنان يا كه مصر بودند تازي اي بــــــرادر                               

بوده سوغات شكست مـــــــــا به عهد يزدگرد آن شاه نادان

چهره ورخساره ات گوياي آن باشد نژاد آريــــــــــــــائي                              

ترك نبودي ترك گشتي با فشار دشمنان پست ايـــــــــران

آنچنان فرهنگ ما ها هست يكسان همچو جاني در دو پيكر                               

هر چه مي بينيم در اينجا بهترش پيدا شود آذرســـــــــتان

ميكند اين فتنه كشت تركيه اين مادر تحريف تــــــــاريخ                              

جاي نفـــــرت مي كني تحريف تاريخ دم زني از ترك وتوران

خاك توران سهم توراست كو بدادش پادشاه پيشــــــدادي                             

سلم و تور و ايرج اند هر سه پسر هاي فريدون شاه ايـــــــران

هر وجب از خاك قفقاز شد مقدس از شهيد غرقه در خـون                              

روسها از بهر چه تحميل كردند تركمنچاي وگلستان را به ايران

حاكمان ساليان وگنجه يعقوب وجوادخان زنـده هستـــند                                

تا بگويند مابه مــردي جنگ كرديم بي سلاح با چنگ ودندان

من فداي شاعر آزاده صابر پور پاك وخوب ميـــــــــهن                                

كو نشان داد در وجودش مي تپد خوني زبابك پور ايـــــــران

هــــــركه گويد كه بود فرزند چنگيز مادرش ناپاك بوده                                 

آنهمه آتشــــــكده در شهر باكو خود گواهي از نيـــــــاكان

بابك وزردشـــــت وستار چشم دارند بر شما اي آذري ها                                  

تا نگهداريد پيوند هــــــويت بين خود با خاك ايـــــــران

مي رسيم آخر به هم ما وشما با همت وبا مهر ايـــــــزد                                  

زندگي زيبا وشيــــــرين كي بود بي خاك آذربــــــــايگان

لاله زاران را نگه كن لاله اي روئيده بر گور شهـــــــيدي                                 

كو بود كرد ولر وفارس وبلوچ وآذري چونان جواد خــــــــان

بي غذا وبي لباس وبي سلاح مردان ايــــران جنگ كردند                                  

همچو شيري در شكي وشمخور و باكو شماخي آذرســــتان

چالدران بر يـــــاد دارد پستي سلطان سليم  با آذري ها                                   

پستي حكام عثماني نبـــــــــــوده كمتر از روس انگلستان

 ماني آريانا  26/02/90

 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:46 |  لینک ثابت   • 

دوستت دارم از دل و از جان                            

ای بهشت جهان من ایران

جای جا ی تو لاله می روید                             

بر سر گور رستم دستان

خفته پیر و جوان و مرد و زن                             

بسته با خون خویشتن پیمان

همچو سدی مقابل دشمن                                

یا چو شیری به چنگ و با دندان

غرقه در خون خویش می گفتند                                  

هرچه داریم فدایت ای ایران

جای جای فلات رنگینت                                  

لاله زاری ز خون سربازان

آرش و سام و کورش و دارا                             

قوم ماد ی پارتی اشکان

سورنا گیو و  آریوبرزن                                     

از ارد خسرو بلاش ساسان

پیشدادی کیانی و کاسی                                  

کوردوان و تپوری و مکران

سومر و پارس و باختر و ایلام                          

از سکائی ارانی و آلان

ایبری آلبانی و چرکس                                     

سغد و خوارزم ارمن وحران

سند وپنجاب کابل و تیسفون                           

از بخارا و سارد خوزستان

مرو بلخ و خجند و پیشاور                                

قندهار هرات با توران

اکباتان ری شوش و نیشابور                           

پارسه و تیسفون و اسفاهان

یزد و اربیل و موسل و تبریز                             

قصرشیرین وشوشتر و قوچان

از نهاوند و ساوه و کرمانشاه                            

زابل و آمل و بلوچستان

از دیار بکر و قارس و گنجه                             

سالیان و شماخی و کرمان

از مهاباد و دژپل و استخر                                

از سمرقند و توس و تا زنگان

شهر و روستا و کوه و دشت همه                      

برتر از هر بهشت جاویدان

هرکه در خون تپیده در راهت                           

از شروع تا به حال و تا پایان

جای دارند به دیده و جانم                                

یادشان باد هماره جاویدان

مرگ و نفرین ما به اهریمن                             

خائن و دزد های هر دوران

چاپلوس  ومدیحه گو انگل                               

هرکسی میخورد چو زالو نان

ای بزرگ مرد پاک فردوسی                            

ای چو مهری به خاک ما تابان

هر چه داریم ز غیرت و مردی                         

یادگاریست از تو ای دهگان

ای امیر ای چراغ روشنگر                               

سرفرازی هماره در ایران

برتری ز آنچه گویمت ای مرد                         

ای مصدق فروغ جاویدان

ای درخت شکوه و آزادی                                 

رهبر و راهنمای مظلومان

چون دماوند سترگ میمانی                              

برتر از در و گوهر تابان

چون تو وچون امیر و فردوسی                                    

دیده مام وطن به هر دوران

خاکت ای سرزمین جمشیدی                          

بوده کشتزار دانش و انسان

هرچه گویم هرآنچه خواهم گفت                     

برتر از تو ندیده است کیهان

هرچه دارد فدای تو (مانی)                              

ای بهشت جهان من ایران

12/6/1391

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:41 |  لینک ثابت   • 

بابکم فرزند کورش زادگاهم، هست جای جای خاک ایران         

زاده ی مام  وطـــــن آنکو به دامان پروراند سام نریمان

بـــــــابکم فرزند دارا ، شـــاه شاهان آن ابر مرد زمانه                   

مایه ی فخر و مباهات بر همه اقـــــوام ایرانی به دوران  

نام من چون نام رستم، آریو برزن، آرش و نــادر سورنا 

بوده ازآن همه اقوام چون شیر، ساکنان پاک ایــــــران

دست بردارند از ما نوکر بیگانگان  کافی بودتحریف تاریخ        

مولوی، صائب  نظـــامی شعر سرودند با زبان روز ایران

بابکم افغانی و تاجیک و ازبــــــک سیستانی یا بلوچم             

گیله مردم یا بخارائی ، خراسانی و هستم اهل کــــرمان

اهل مروم یاکه چرکس تیسفونی یا دیاربکری و شوشی   

اهل تبریز یا که اربیل یاکه زنگان یانشابور یاداغستــان

اهل پارسم یا سپاهان یا که کردم یا لر و یا بختیـــاری        

توسی ام شاگرد فردوسی که می بالم به رستم، پور دستان

 اهل باکو اهل گنجه یا میانه یا مهــــــــاباد یا سنندج             

دشمنم با تازیان ابله و روس کثیف و انگلستــــــــــان

من نه ترکم نی تازی من همانم کو اشــــوزرتشت بوده  

نیست ترکی یادگاری ازنیـــــاکان بوده تحمیلی به دوران

بوده سلجوقی مغولها ترک امـــــــا آذری ها ترک گشته      

یا دگراقوام ایــــــــــرانی که با زور گشته ترک از ایلخانان

راست میگوید که ترک است هرکه باشد چهره اش چونان مغولها

شرم کن ای آنکه داری چهره ای چونان خشــــایار،شاه ایران

شرم باید منتسب سازیم خود را ما به وحشی های خونخوار

همچو تاتار و مغولها مردمی خونریز و وحشی جمله حیوان

لعن و نفرین باد هر دم برشهـــــان بی خرد ،حکام نادان

بود ایران از آرال، سند و ختن مصر و لیبی تا خاک یونــان

ترکیه خود بوده است جزئی زایران راه شـاهی، خودگواهش

رفت ازدست تا دیاربکر درنزاع  چــــــالدران،ازخاک ایران

 همچو تاجی تادوقرن پیش جزئی از ایران زمین بود خاک قفقاز

 بهرچه تحمیل کردند روسها ننگ نامه ، ترکمنچای وگلستان

اینهمه آتشکده در خاک قفقاز و باکو، بوده گواه دین زرتشت

جز زبان فــــــرهنگ وآداب و رسوم ما یکی بوده به دوران

نهضت من محو تازی بود و احیای شکوه کــــــاخ تیسفون

 من به دنبال هــــــویت بوده ام دین بهی با فر یــــزدان

همچو فردوسی بیندیش  نفرت از هر آنچه تحمیل گشته برما

ریشه ی مــــا آذری ها هرچه باشد نیست تاتار  یا ز ترکان

ظلم حکامان وشاهان برحساب مردم ایــــــــــران نباشد

نیست هرگز درنکوئی سرزمینی چون فـــــلات پاک ایران

پاک گردان هرچه تازی هرچه ترکی بوده درفـرهنگ نابت

می شود خاکت  دوباره خواهرمن ای برادر، آذرستــــــان

گرکند شیخ امارات جعل تاریخ ،جزشترتــــــاریخ او نیست

هم قطر، بحرین، عمان با امارات و یمن بوده زایـــــــران

نام و آئینم بود ایــــــــــرانی و جان داده ام درراه پاکش

فاش گویم پاس دارید پیوند هویت گرشده، باچنگ ودندان

سلب کردم خواب راحت ازخلیفه تــــــازی خونخوار بغداد

هیبت نامم به وحشت می فکند او را که تازی بود و حیوان

بافریب وحیله ی افشین ناپـــــــاک و پلید در دام گشتم

باشکنجه قطع دست و پا چو روزبه شد تنم ، قربان ایــران

راه مردان مرگ سرخ است دردفاع از  مردم وازخاک میهن

خون سربــــــــازان میهن را ببین هرجا میان لاله زاران

آذری ها ،کردها و ای بلوچ ها شوکت ایـــــــران شمائید

شوکت خود را ببینید درکنار دیگر اقــــــــــوام وبزرگان

مانده کشورهای بسیار زیر ننگ نام تـــــــازی در اسارت

زنده شد ازهمت فـــــــردوسی وسامانیان فرهنگ ایران

گاه مرگ شوروی حکام ایـــــران جملگی در خواب بودند

آذری ها نعره سر دادند ضد روس ها، ترکمنچای و گلستان

کرده اند ما را جدا با زور، روس های پلید از مــــام میهن

ما همه ایرانی و خواهان الحاقیم به ایران، از دل و جــان

ترکیه بیدار بود چون اژدها و سود برد زین خواب بیجا

هنگ کنگ را با ماکائو پس گرفت چین، در تلاش است بهر تایوان

بس چو (مانی) از غم و اندوه میهن سکته کرده یا که مردند

شرم کن ای دزد و جانی ای تهی از غیرت  و مردی و وجدان

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:38 |  لینک ثابت   • 

فتاده غرقه در خون پیکری بی سر به نام نامی قرآن          

زپیر و کودک و زن ها که سلاخی شوند آسان

بسان گوسفندان میبزند سرهای بسیاری ز آدم ها           

گروهی مردم درنده و وحشی به طالب افغان

فقیر و بی کس و بیچاره اند قربانیان بخت برگشته   

کجایید ای عزیزان گرانمایه که هستید حامی انسان

 چرا کور و کر و لالند دولت ها که این سان گشته اند خاموش        

گناه مردم مظلوم افغانی چه بوده ای خدا جویان

جهنم گشته افغان و امید زندگانی بهر مردم نیست                         

چه میخواهند ازاین ویرانه ی ویرانه ،تازی ها و پاکستان

مراجع ساکت و خاموش ، مفتی ها همه در ذلت و خوابند                       

دل سنگ و دل کفار میسوزد به حال مردم افغان

جنایت نیست ؟ کار بمب گذار و قتل نفس بیگناه،پس چیست                

گناه کودک و زن های اقغانی چه بوده ای جهان خواران

کمک بر جمله حیوان ها برای زندگانی یا دوامش کار نیکوئیست             

نبوده ارزش بیچارگان بینوا اندازه ی حیوان

خدا بردارد از گیتی نشان از انگلیس و روس و ظالم ها                     

که روز خوش نمیبیند جهان زینها که بوده زاده ی شیطان

چه بی شرم حیایند طالبان،این حلقه در گوشان بیگانه                       

مغول ها هم نمیکشتند هم خون هم زبان را این چنین آسان

اگر زور و توانت کم بود ، در جنگ و ماندی همچو خر در گل             

تلافی میکنی آن را سر هم خون خود ای بی حیا شیطان

نه دین داری، نه مردی ، نی شرافت نی حیا ، نی شرم                      

شگفتا از خداوندی که با نامش جنایت میکنند این سان

ندارید گر نشان از دین و ایمان ، لا اقل آزاده مرد باشید                   

بگیرید کشور خود از جهان خواران ، رودررو در میدان

چو منتر الت دستید و مزدوران ابله ، بس کنید دیگر                           

خدا شاهد که از کار شما در درد و رنج اند مردم افغان

همه در یک صف واحد کافرها،برای غارت دنیا                           

ز بهر چه مسلمان سربرد یا میکشد هم دین خود این سان

عزادارست (مانی) بهر هم خون هم زبان غرقه در خونش           

چه تاجیک یا که کرد یا در چچن یا در عراق یا آنکه در افغان

 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:36 |  لینک ثابت   • 

بجزاشك و غم و ماتم ز مظلـومان  نمي بينم                                                             

بجز آه يتيم و ناله و افغـــــان نمي بينم

بسي اموال مردم مي شـود  غارت به  نيرنگي                                                             

ستمگررادراين وادي بجزجولان نمي بينم

فلك را ظلم بنيـاداست وويران خانه ي مظلوم                                                               

ضعيفان رابجزگوي خم چوگان نمي بينم

بسي ازعيش ونوش وشادماني مي كنندمستي                                                                

بجزخون ستم در  بــاده مستان نمي بينم

شقاروپينه ي دست ستمكش را خود او دانــد                                                                

 براين دستان دواو مرهم ودرمان نمي بينم

وطن بيچـــاره و مضطر فتاده در غم و اندوه                                                             

براين ويرانه جز زالو و خفاشـان نمي بينم

روان شد كــاروان علم سوي كهكشان اينك                                                               

وليكن گرد خود غير از رياكاران نمي بينم

فغان و ناله مي آيدكه چون شـد روز بهروزي                                                              

 درين ماتمسرا جز رنج محرومان نمي بينم

همه ظالم همه خائــــــن همه دلال بيگانه                                                              

 خيانت بروطن، جز راه  نـاپاكان نمي بينم

وفاي سگ بنازم من كه پــاس لقمه اي دارد                                                                

 به قدر سگ وفائي در جفاكاران نمي بينم

مگو از ظلم و جور ناكسان و خائنان (مانــي)                                                                

 جهان دائم  به كام فتنه انگيزان نمي بينم

نوشته شده توسط مانی آریانا در 11:41 |  لینک ثابت   • 

چنان آشفته بازار است گويـــــي نيست قانوني                   

پرا كندند خلق آن سان كه گويـي  نيست كانوني

چنان فرياد و واويــــلا بلند است از دل مظلوم                   

كه اشك و آه و افغان شد به هر ويرانه اي معلوم

چنان اموال مردم را به يغمــــا  مي برند آسان                    

كه گويي نيست فردايــــي  و اين دنيا بود پايان

چنان مدح و ريا كاري شده  پر رونق و پركــار                    

كه براين كار ناميمون نباشد ننگ و عيب و عــار

چنان زالو صفت سر مي كشد با نعره جام خون                    

كه من مبهوتم از صبر فــــــزون خالق گردون

چنان گرم است بازار فريب  و حيله و نيــرنگ                    

كه بازار جوانمردي شده بــــي رونق و بي رنگ

چنان بيچاره مي گريد به حال زار خود هر دم                      

كه خون مي بارد از چشمان او از غصه و مــاتم

چنان (ماني) پريشان شد به حال كشور و ملت                     

كه سرگردان و بي سامان فتــاده جمله در ذلّت

نوشته شده توسط مانی آریانا در 11:40 |  لینک ثابت   •