اي وطن
8/4/83
خاكــــــم به سر به حال پريشانت اي وطن
روزم سيه ز ديده ي گريـــــــانت اي وطن
اي خاك پـــــاك و فره ي يزدان به روزگار
اي داغدارسوگ عزيــــــــــزانت اي وطن
كوروش كجاست جــامه به تن بردرد ز خشم
كو عزّت و جلال فراوانــــــــــت اي وطن
كو اردوان كــــــه دولت روم گريه سر دهد
از هيبت و صلابـت مردانــــــت اي وطن
ويران شدي چنين زچــــه اي خاك پر گهر
آرش كجـــــا و رستـم دستـانت اي وطن
چونان طلاست خون زن ومـــرد و پير وخرد
در خاك و خــون نشسته شهيدانت اي وطن
از مصر تا به چين و يمان بسفـــــــر وآرال
اين گونه بــود پهنه ي ميــــدانت اي وطن
مظلوم وبــــي كسي وخودي هم چو اهرمن
دزدد ز كيـنه گنج فراوانــــــــــت اي وطن
ويـــــــــرانه است كوه ودر دشتت از ستم
هــرجا رسيده ناله وافغــــــــــانت اي وطن
نادركجاست شوكت افزون بيـــــــــــاورد
مــام وطن به سوگ جوانـــــــانت اي وطن
در دام اعتياد همه شرزه شيـــــــــر و گرد
جــولان كنند جمله شغـــــــالانت اي وطن
تاريك و تيره وهمه غم روزگار مــــــــــا
پــوشانده ابر، مهر فــــــــــرزانت اي وطن
مردار گشته اي كه ز هر سو درنـــــــدگان
اين ســـان فتاده بـر تن بي جانــت اي وطن
آتش فتد به خرمن عمر ستمـــــــــگران
گردي رهــــــــا ز سلطه ي نادانت اي وطن
تازي دوباره وق وق مستــــــــانه مي كند
بحــرين رفت و مسقط و عمــــانت اي وطن
ايوان وكاخ داد ستانان هنـــــــــوز هست
كـــو مرو و بلخ غزنه داغستـــــانت اي وطن
گواز جلال تخت سليــــمان وجم چه ماند
كاخ اميـــد قبله ي خوبـــــــــانت اي وطن
خوارزم و خطه ي افغان عجين به خــــون
چشم اميـــد ماست به عجمـــــانت اي وطن
آموي وسند ودجله بود تار وپود مــــــــــا
چـــون گنج پر بهــاست سمنگانت اي وطن
قفقاز همچو تاج سرت هست و بــوده است
كـــو نخجوان وگنجه و شروانــــت اي وطن
تازي چرا زغفلت ما دم تكــــــــــان دهد
خسرو كجــاست فره ي يزدانـــــت اي وطن
از كتفشان گذر بدهد بند وريسمــــــــان
لچــــك نموده بر سر عدوانــــــت اي وطن
هر درد ما ز خائن و بي ريشه هــــــــا بود
آه وفغـــان زپست و پليـــــــدانت اي وطن
ما داغ و زخم خفت خواري و ننـــــــگ را
بسيار ديده ايم بر تن نـــــــالانت اي وطن
خون گريه مي كنند چركس و باكو ز دوريت
اي جــــان فداي گريه ي پنهـــانت اي وطن
فرغانه و شماخي و كوكند، فراه و مــــــرو
بوده چو خــــون به پيكر بي جـانت اي وطن
ايلام و ايروان ومهاباد زنده بـــــــــــــاد
هـــــر جا شود چو خطـه ي گرگانت اي وطن
تفليس و كابل و دوشنبه بخارا هنوز هــــم
چشم انتظار نـــــــــــــادر دورانت اي وطن
برتر ز جان ماست سمر قند وتاشكنـــــــد
كي مي رسد وصـــــــــال عزيزانت اي وطن
كو ساليان و ترمذ و كندوز و لنكــــــــران
جــــانم فداي خطه ي گيـــــلانت اي وطن
تبريز كازرون و نشابور و ري چـــــــــودر
جــــاويد پايدار سپاهــــــــــانت اي وطن
شيراز و شهر كرد و بروجـــــــرد ســرفراز
اي جــــان فداي زابل و كرمـــانت اي وطن
كركوك و موسل و اربيل، قارس ديــار بكر
شيرند و چون پلنگ همه كــــردانت اي وطن
بغداد وخانقين و سنندج خليج فــــــــارس
هــــرگز نرفته از دل و چشمـــانت اي و طن
حلاج و روزبه، سورنا ، گيو و ســـــــام يل
بــــوده هماره گوهر تابــــــــانت اي وطن
فردوسي آن عزيز خراسان نامــــــــــــور
گرمي نشانده بر دل طفـــــــلانت اي وطن
نام آوران به خاك و به خون بين وجب وجب
ملت فــــداي نام شهيـــــــدانت اي وطن
ما راهمان ز بي وطن و بي هويتـــــــــان
بــــوده جدا به صفحه ي دورانــت اي وطن
مردي و غيرت وشرف ما نمونه بـــــــــود
دشمن چه كــــرد با تو وايمـــانت اي وطن
ما بنده و رهين شهيـــــدان سر فـــــراز
قــــربان لاله هاي بيابــــــــانت اي وطن
گريان شده به خواري خود در جهان علـــم
خــــاموش گشته، مرده اديبـــانت اي وطن
چين مي رود كه پيش فتد در همه جهـــان
شيون نما
به خنده ي ديــــــوانت اي وطن
آزادگي وغيرت ومردانگي چو مــــــــــرد
بــــاران خون ببار به دامــــــانت اي وطن
رنگين به خون خاك تو اي سرزمين پــاك
من شرمسار غرقه به خونـــــــانت اي وطن
بازار اهرمن چو شده گرم اي دريــــــــغ
ويـــــرانه تر ببين تو بيـــــــابانت اي وطن
ما ناله مي كنيم بهر فلسطين و تازيـــــان
از يـــــاد برده ايم شام غريبــــانت اي وطن
كفتار وروبهان بنگر جان گرفته انــــــــد
از خواب مـــــرگ و غفلت شيـرانت اي وطن
سيلاب هرز گشته جوانان كار ســــــــاز
دل بسته ايم به نفت فـــــــــراوانت اي وطن
ما از شعار ووعده بسي رنج مي بريــــــم
با كـــــار زنده باغ و گلستــــــانت اي وطن
دندان تيز گرگ چو خونين شده بـــــدان
بس ابـــــله اند جمله ي ميشــانت اي وطن
چون گاو وچون خران نه سزاوار آدمي است
مشغول غـــــارتند همه دزدانــــت اي وطن
غارتگران به جشن و سرورند زيـــن سبب
راحـــــت بود چپاول آســـــــانت اي وطن
جولان نموده هر چه بخواهند مـــي كنند
هـــــر جاني وستمگر و شيطـــانت اي وطن
اينجا نشان رحم ومروت دگر مبيـــــــن
در رنج ودر عــــــذاب ضعيفــــانت اي وطن
كالاي حيله و فريب وريا گشته پر بهــــا
هـــــرگز مباد سر به گريبـــــانت اي وطن
تا كار ها به بي هويت و جـاهل سپرده ايم
حسرت به
گور برلب خنـــــــــدانت اي وطن
منفور پيش ما همـــــه ي بي هويتـــان
جـــــاويد و پايدار ياد عزيزانـــــت اي وطن
دارم اميد سرور و ســــــــالاريت به دل
بينم دوبـــــــــــاره قدرت دورانت اي وطن
تا خون ومهر تو در تار و پود مــــــاست
هستيم و بـــــوده گوش به فرمـانت اي وطن
(ماني) به حال زار تو خون گريه مي كنــد
