برادری و برابری

25/8/92

ای کرد دلیر باشهامت              

ایرانی پاک وبا کرامت

ای یاورو ای پناه میهن

تاریخ دهد خودش شهادت

ای زاده ی پاک مام میهن

ماندی به هویت و اصالت

فرزند هوخشتره ای تو

پیشگام حکومت و ولایت

تاریخ شما نوشته با خون

فرهنگ وطن تو را امانت

نازم به قامت ستبرت

از بهر وطن تویی سعادت

ایران به شما سرفراز است

فرزند نمونه در رشادت

در پوشش و گویشی نمونه

اثبات نموده ای لیاقت

پرهیز نما ز نام تازی

بر مام وطن چرا خیانت

بی فارس و آذری وطن نیست

در راه سعادت و سلامت

یک دست بدان صدا ندارد

زنجیر ز جمع در استقامت

زنجیر ز حلقه حلقه بر پاست

بین قدرت و زور در جماعت

پیوند و برادری نیاز است

هم آدم پخته در سیاست

ای کرد تویی دو چشم ایران

بی چشم به ذلت است قامت

دشمن شب و روز در تلاش است

بیند همه را در حقارت

باشد ز پی فریب و نیرنگ

هشدار، مکن به خود خیانت

گر ما همه با هم و به پیوند

باشیم قوی و در سلامت

ماییم همه برادر و برابر

قانون اگر کند زعامت

مشتی لجن و کثیف و نامرد

سرمایه ما نموده غارت

از مردی و از شرف به دورند

باید به که برد،این شکایت

دارند شرف به دزد فواحش

دزدان کثیف در نجاست

امید شود بلای جان ها

اموال فقیر در فلاکت

باید که گرفت مال مردم

از این همه دزد بی شرافت

بسیار گرسنه اند و بیکار

تا کی به ذلت و حقارت

کشتند به عمد غیرت ما

فریاد و فغان ازین فلاکت

عمر همگی گذشت پی نان

بر دوش که بود این رسالت

ایمان من و تو را گرفتند

وارونه حدیث با روایت

در باور ما هنوز هم هست

تیر اجلی پی جنایت

جای همه غصه خورد (مانی)

ایران وطنم بمان سلامت

 

مانی آریانا

وطن4

                                        10/6/83

وطن اي بي كس و بـــي يار و ياور                               

وطن اي از همه خوبان  تــــــــو برتر

گل گلـــزار هستي خاك ميهــــن                                

خوش آن روزي كـــه بودي برهمه سر

وطن رنگين به خون هر زن و مــرد                             

  تويــــــــــي از خون پاكان لاله پرور

وطن اي برتر از فـردوس مــــوعود                               

هوايت جـــــــــــان فزا خاكت معطر

وطن اي بيشه ي شيـــــران دوران                               

ز آرش رستـــــــــــــم و سام دلاور

زكورش سورنا آريـــــــو  بـــرزن                               

ز فردوسي و نـــــــــادر بر همه سر

دريغا خوار و مظلومي و  تنهـــــــا                               

زدست اهرمن ديــــــــــــو ستمگر

همه در فكــر غارت فكـــر  دزدي                               

هزاران آه و فريــــــــــــاد حي داور

خدايا زندگي كـــردن نـــه اينست                                

همه در رنج و ماتــــــــم  ديدگان تر

چرادرياي خشمت گشته خـــاموش                               

ابابيلت چـــــــــــــرا گرديده بي پر

چرا آتش نمي بــــاري شب  و روز                               

به كــــــــاخ ظالمان دزدان تو يكسر

دگر رنگي زدين ايمـــان نمـــانده                                

شرف مردي و غيــــــرت  جملگي پر

چه سودي مي بري از زجــر مظلوم                               

چرا در هـــــــــم نمي پيچي ستمگر

غم و درد و بلا شد سهـــم  مظلوم                                

همه لذات هم سهـــــــم تـــــوانگر

چو كـرم  لوليدن مــا زندگي نيست                               

ندارد مرگ تدريجي يقين بــــــــــر

خوشي وعيش وشادي جملگي جمع                                

به پيش ظالم و دزدان برتـــــــــــر

همه غــــارتگران درعيش ومستي                                 

به روي درد و غمهــــــا  بسته اند در

بهشت اين جهــــان دارند در پيش                               

زبس دزديده اند از پــــــــول و از زر

خريداري نموده عمــــــــر  افزون                               

به زور حيلـــــــه و رنگ گشته سرور

خدايــــــــــا صبر هم اندازه دارد                               

نهاده ظلم و جور پــــــــا را ز حد در

گناه ما مشخص كـــن خدا چيست                               

همه غمهاي عــــــــالم در دل و سر

خدايــــا چون كه عدل و داد مرده                                 

بكش نابود كن مظلوم يكســــــــــر

همه  بازيچه  بوديم  دست  شاهان                                 

عروس خيمه شب بــــــــازي و منتر

زدست ناكسان در رنــــج و درديم                               

سواري  ها كشند از مردم خـــــــــر

بناكردي جهان گربرجنــــــــايت                                

بيا كاري بكن گشتيم  كـــــــــــافر

فقيرا ن مستمندانند زيــــــــادي                                

بينديش چاره اي  الله اكبــــــــــــر

فردوسي

   21/2/84

باژ امشب از جمالش نــــــور باران مي شود                                                      

توس چونان آسمان اومـــــاه تابان مي شود

كودكي پاك از تبارخســـــــــروان سرفراز                                                      

باني آزادگي درخاك ايـــــــــران مي شود

مام ميهن سخت مي بالد به خود از آن سبب                                                 

  فر يزدان در  وجود مرد دهقـــــان مي شود

او سري پرشور  دارد مملو از مهــــــر وطن                                                      

سلطه ي تازي چوبيند خشم وتوفان مي شود

شوكت ديرينه را  با كار خود جــان مي دهد                                                       

درجدال تازيان اوگـــــــرد ميدان مي شود

ترك وتازي پيش اوچون ديووچون اهريمنند                                                 

منجي ايران زمين در اوج بحــــران مي شود

دردلش جز مهر ايراني و ايـــران هيچ نيست                                                    

  شوكت ايران زمين را او نگهبــــان مي شود

درد و رنج شــوكت بگذشته رنجش مي دهد                                                 

   خالق شهنامه اين گنج فــــــراوان مي شود

فر و فرهنگ كهـــن را زنده مي سازد به جد                                                  

   از غم ايران و ايراني پـــــــريشان مي شود

در خراسان كهن  فرهنگ  ايران  زنده شـــد                                             

    اقتدار  از  همت  ملت  نمايــــــان مي شود

روزگار  سرفـــــرازي   اقتـدار  نــــــادري                                                

باز هم سر منشأ اش خاك  خراسان مي شود

گر بود مهر وطن در تار و پود وخــــــون ما                                                      

  مرد بي همتاي توس خرسندو شادان مي شود

گرهويت مانده و فرهنگ ما راكــــــاراوست                                                    

همتي اي هموطن اينجا گلستــــان مي شود

اهر من تاريك مي خواهد وطن راپس بكوش                                                

  از تلاش ما همه آبـــــــــاد ايران مي شود

دامها گسترده اند اهريمنان هشيــــــارباش                                                

خواب ذلت بـاعث جـــولان شيطان مي شود

آرزوي دشمن است ، بـي بند و باري و فساد                                                   

  آنكه ايراني بـود زين وضـــع گريان مي شود

درد خواب تو عــزاي روز و شب هاي منست                                                  

آدم ناپخته چـون گـــويي به چوگان مي شود داد

فردوسي بلند است زين همه ميهن فروش                                                

بي وطن سـر منشأ هر درد و حـرمان مي شود

شرم بـــــــايد از شهيدان ، از فقيران اندكي                                                

  اي كه در جامت شراب از خون انسان مي شود

تا متـــــــاع مدح گويان مشتري دارد بدان                  

حيله و رنگ و ريا بــــــازار ودكان مي شود

 شرق وغرب، دركهكشان دارندجولان مي كنند     

عمر ما مصروف خـــرج نان ودرمان مي شود

پيش مردم پيش تاريخ ،روسيــــاهند خائنين     

گرگ اينك در لبـاس ميش پنهــان مي شود

درجهان چون ملت ايران به نيكي هيچ نيست     

زين سبب غارتگر و ظالم به جـولان مي شود

 غيرت و مردي شرف آزادگي در خـون ماست    

آن كه شد اهريمني روزي پشيمــان مي شود

خوبي ما، پستي ناپا ك را دامــــن زده است   

يأس مـا در كام دشمن شادي و جان مي شود

كورشي ، نوشيرواني، نــــادري بر پشت زين   

  آذرخشي، تندري، سيل خــــروشان مي شود

مي رسد روزي كه(ماني) وسعـت ايران زمين     

باز از سند و ختن تـا مصر و يــونان مي شود       

گلستـــان

       q                               19/2/79

به نام آنكه بــه دل عشق پـــــاك ايران داد         

به تـــــــار و پود تنم مهر دوست  فرمان داد

به نام آنــــــــكه   دلم  مي تپد  به پيوندش                                                      

شكـــــــــــــوه و فر اهوراييان  نمايان داد

به نام خـــاك  بهشتي  كه  هست  ميهن من                                                     

چه نيك واله و شيـــــــدا نمودم و  جان داد

به نام شــــــوكت  اين  مرز  و بوم فردوسي                                                      

جلال و عزت افزون به نــــــــام  ايران داد

به نـــــــام رستم دستــان  شكوه  جاويدان                                                     

نشان غيرت و مــــــردي  به راد  مردان داد

به نـــــام آرش و مهرش به  ميهن  و  مردم                                                   

  زجان خويش گذشت و به كشورش جــان داد

به نام خــــــــون سياوش  نشاني  از  پاكي                                                     

سرشت پــــاك همان شد كه او به انسان داد

به نام سينه ي جوشان  به  هر چه  زيباييست                                                    

   كه مهــــــــر كشور خوبم به من فراوان داد       

ارمغان يزدان

وطـــن اي ارمغان و مهـــر يزدان

ستمديده ز اهـــــــريمن به دوران

قد سروت خميد از جــــــور ظالم                            

برون شد ازكفــــــت ملك فراوان

دريغا سرنــــــوشتت بدرقم خورد                            

زدست حاكمان پست و نــــــادان

به غيركورش و عباس و نــــــادر                         

انوش دارا و شاهاني ز اشكــــــان

خشايار اردوان بهرام شاپــــــــور                         

قباد و اردشير آن پور  ساســــــان

هم آنـــــاني كه بر اوجت نشاندند                           

درود ايزد دانا بر ايشــــــــــــان

دريغا سروري ديري  نپايــــــــيد                           

بزرگي رفت و آمد گاه  نقصـــــان

به روز تيره و تارت كشـــــــاندند                          

 شهان بي خرد حكـــــــام  نـادان

شدي ويرانه از دست پليـــــــدي                             

گجستك  اهرمن ديـــوي ز يونـان

ستمها ظلمهــــــا ديـــدند مردم                            

زدست ديو ناپاكي به  جــــــولان

ز بد بدتـــــــــر بلاي تازيان شد                           

كه بوده گرگ خونخـــــوار بيـابان

نه اصل و ريشه و ني  فهم و دانش                           

به عشق و وعده ي گنج فــــراوان

بنام دين چنـــــان كشتند و بردند                          

 كه تاريخ شرم دارد جمله ز آنــــان

گروهي مردم وحشــــــي و اشرار                          

 بدزديدند و بـــــــردند گنج ايـران

به بي شرمي نشان دادند كيـــانند                             

ملخ سوسمار خواران   بيابــــــــان

به تيسفون وبه استخر ري خوارزم                             

روان بنموده جوي خون انســــــان

سيه تر زين مصيبت مــــا نداريم                             

زدست تازي اين كفتار حيـــــــوان

مغولها هم جنايتهــــــــا نمودند                             

ولي كي بود بهر دين  يــــــــزدان

نبوده ظلم روس كمتر ز تــــازي                              

خوش آن روزي كه گردندخوار دوران

بپاشد بگسلد ويــــــــرانه گردد                               

كشيم بر نام روس ما خط بطلــــان

امان و سد فغان از پير كفتـــــار                              

ز استاد شياطين  انگلستــــــــــان

هر آنچه مي كشيم زير سر اوست                              

جدا بنمود بحرين خاك افغــــــــان

اميد آن كه به خواري  محو گردد                                 

ز روي نقشه و از روي كيهـــــــان

دگر باره به اسم ديــــن علم شد                                  

جنايات فزون از ترك  عثمــــــــان

خدا داند هـــــزاران مرد و زن را                                

به خاك وخون كشيدند  جمله تركـان

مسلمان با مسلمان باز هــم دين                                 

بسي كشتند  و مردند    بهر عنـــوان

سيه رو پيش تاريخند و مــــردم                                 

سران ترك عثمـــــــاني  به دوران

فداي نامت اي نـــادر  زن و مرد                                

شوند ملت به قربانت چقايخــــــان

درود بر شاه عباس  و سپـــاهش                                 

همه شيران رو در روي تركـــــــان

ببالند ملت ايران همـــــــه عمر                                 

به نادر شاه و يارانش ز  احســــــان

كفايت مي كند نــــادر به دوران                                 

كه فخر كشوري باشد  چو ايـــــران

مراد و رهبر (ماني) يقيــن اوست                                  

اميد يارب جوانان بوده اين ســـــان

كم است تنديس نادررابه هر شهر                                  

بسازند از طلا الماس  تابـــــــــان

مباهات

                               12/11/81

 اي عشق عزيز و جــــــاوداني                                   

اي مظهـــــــر پاك زندگاني

اي جوشش و گرمـــي دل  من                                   

اي مهر تو مهر آسمـــــــاني

اي پرتو تو جمال  يـــــــزدان                                     

اي مونس پيــــــري وجواني

اي بوي تو بوي باغ فـــردوس                                    

اي نام تــــــو  آرزوي (ماني)

اي مايه ي گرمي دل و جـــان                                    

اي رويش ذوق و شادمــــاني

اي قله ي عزت و مباهـــــات                                    

اي نام تو بهترين معــــــاني

اي خاك تو توتياي هـــرچشم                                     

اي ميهن من تمام جــــــاني

راز

       30/3/73

گرگناه هر كسي مي شد  عيـــان                           

واي  بر احوال زار ناكســـــــــان

گر خدا مي ريخت بيرو ن   رازهـا                          

بس  دو رنگي ها كه ميرفت ازميان

گر يكي بودند دلها با زبـــــــان                            

بر مراد ما جهان بود و زمــــــان

گرهمه بوديم غمخواران هـــــم                            

بودكمتر زين همه ماتم نشــــــان

گرنبودي حاكمان دنبال جـــــاه                            

بوديكسردشت وصحرا بوستـــــان

گرنمي دادند به مداحان بهــــــا                           

تخته مي شدكارآنها در  جهـــــان

گرنبوديم با شيــــاطين هم صدا                           

كي جهان مي شد به كام ظالمــان

گرچپـــاولگر خجالت مي كشيـد                            

مي شدند كـــم در وطن بيچارگان

سخن حق

14/6/70

تا تلخ شناسيم سخن  حق  و  حقيقت                               

ايران نبرد راه به دنياي سعــــادت

تا رانده نشد انگل و مداح و   ريــاكار                             

مشكل بشود رست ز چنگال حقارت

تا دست چپاول نشود قطع  ازين خاك                               

زنهاركه كوته نشود بند اســـــارت

تا شمع  نگرديم به راه وطــن و ملك                              

آبادي ايران نبود جز به حكــــايت

تادل به  ره عشق نبازيـــم دمي چند                              

بيهوده كنيم از ستم  يار شكـــايت

تاهمدل و هم صحبت و انباز  نگرديم                              

 ويرانه بود هر چه بسازيم   عمــارت

تاچشم ببنديم به ظلم و ستم و شرك                               

اميد چه داريم  به پايان  جنــــايت

تاعدل وعدالت به عمل نيست نمايان                                

گرم است براين خانهء ويران خيانت

تاخادم وخاطي نكند فرق  درين ملك                             

گسترده بود سفرهء خواري و فلاكت

(ماني)تو مكن ناله و فرياد كه شــايد                                

ويرانه شود كنگرهء كاخ  قســـاوت

خبری نیست

10/5/70

از درد خبر هست و ز درمــان  خبري نيست              

از مذهب و آئين و ز ايمـــان خبري نيست

از رنگ وريا هر چه  بخواهي خبـري  هست              

از ديو خبرهست و ز انســـان خبري نيست

ازحرف وسخن هر چه بخواهي خبري هست              

 از كار و عمل اي دل  نــادان خبري نيست

ازعشق به هركوي وبه هر جا خبـري هست                

از آنكه در اين ره  بدهد جان خبري نيست

از دلبـــــــر و دل داده  يقيناً خبري هست              

ازآنكه وفا كرد به پيمـــــان خبري نيست

از مهر و محبت به زبـــــانها  خبري هست               

ازياري درمــــــانده و نالان خبري نيست

ازظالم و غارتگر و جاني   خبـــــري هست              

  از آدم و از شمع فـــــروزان خبري نيست

ازمستي خوكان و پليدان خبـــــري هسـت               

ازآنكه كند  سجده ي پنهـان خبري نيست

ازناله و فريـــــــاد به هر سو خبري هست                

هيهـات كه ازچهره ي خندان خبري نيست

رستاخيز

                                                                                                        6/11/72

 ای كه از اموال بيت المال خوردي بي حسـاب                     

روز رستاخيز با ايزد چه  مي گويي جــــــــواب

خوردن اموال مردم را چنين آسان مگيــــــر                      

هيچ مي داني كه باشد  خون دل هاي كبــــاب

بس كه بي شام و گرسنه سر به بستر مي روند                      

بس يتيمان بي پناه و  ناتوان در اضطــــــراب

بس كه بيماران ز فقر و بينوايي مرده انـــــد                       

بس كه  مادر از  غم بيچارگي در التهـــــــاب

بس كه رنجوران در اين ويران ســرا آواره اند                        

بس كه از چشمان  مظلومان روان شد جوي آب

عيش و نوش چون تو از دزدي فراهم مي شود                      

جامت از خون ضعيفان  پر شده جاي شـــــراب

از خدا ترسي نداري ورنه اين سان رسم نيست                   

تا شود كاخي مهيا خانه ها  سازد خـــــــــراب

نعمت خالق براي دسته هاي خــــاص نيست                    

مي رسد  روزي كه  افتي از بلا در پيچ  و تـــاب

گر نداري دين و ايمان لااقل آزاده بــــــاش                  

پاك زي تا  مي تواني  زندگي  باشد  ســـــراب

چوب ايزد مرگبار و بي صدا باشد بـــــــدان                   

زندگي پايان پذيرد همچو عمر يك  حبــــــاب

مال دنيـــــــــا گرد نايد جز كه از راه حرام                   

اي كه داري در  جهان اموال بي حد و حســـاب      
                                                                                           

عرش خدا

                                       29/3/82
هركس به كسي نــــــــازد  من بر وطنم نازم            
اميدكه جـــــان و تن سر در قدمش بـازم
اين گوهر بي همتــــــا  چون مهر و مه تابان                    
پاينده تر از هر نـــــام تاج سر من  ايـران
اي مهر تو بر هر دل جوشنده و  توفـــــــاني                    
از كوري چشم ديو جاويد تو مي مـــــاني
دردا كه جدا كردند از پيكره ات جانهـــــــــا                   
اميد كه باز آيد هم جان  و هم عنوانهـــــا
شيرند جوانــــــــــانت در عرصه ي جانبازي                   
اميد رسد  از ره دوران سرافــــــــــرازي
تــــــــــــــاريخ شود تكرار شاهنشه ما نادر                   
چون شير خروشنده از  غيب شود ظاهــــر
از سند رود خوارزم، زان خاك به داغستــــــان                  
از قارس و از موسل و ز مسقط وگرجستان
افتند همه در خاك از كابل و  از بغـــــــــداد                   
سر  در  قدمش آرند شــاهان همگي از داد
او لـــــــــرزه بر اندازد بر پيـــكر هر دشمن                   
آوازه  و  آرامش آرد  ز  بـــــــــــر ميهن
تـاريخ وطن دارد بسيار سياهي هــــــــــــا                   
بردند  ز خودخواهي  ما  را به تباهي هـــــا
ماديده ي خود بسته بر حــال وگذشت خويش                     
هيهات همه در خواب  دوران سيه در پيش
رفتنــــــد جهانخواران تا عرش خدا در پيش

ما ملّت ايـــران هم از  درد و بلا  دلـريش
چون گله ي بي چوپان حيران همه در خاشاك                     
يارب تو بكن ويران  كاشانه ي هر  ناپـاک

 (مانی) زخدا خواهد آبـــــــــــادي ايران را                    
در مرگ وفنــــا بيند  اهريمن و شيطان را
عشق وطن و ايران دلها همه پــــــــر سازد                     
خاك وطن از ايثـار  چون  گوهر و در سازد
در بستر مرگ افتد هـــــــــر دزد و رياكاري                   
هم ظالم و هم جاني  هم خائن خونخواري
هر جاي وطن گنجي بنهـــــاده خدا در خاك                    
دردا كه شود تـــــاراج از جانب هر ناپاك     
اي دادگر دادار بنما نظــــــــــــــري بر ما                    
دزدان همه آزادند در غـــــــارت ارزشها
اميد كه ايــــــــــــران  هم آباد شود روزي                    
با كوشش و دلسوزي آيد گه بهــــروزي    

اي وطن

 

8/4/83
خاكــــــم به سر به حال پريشانت اي وطن
روزم سيه ز ديده ي گريـــــــانت اي وطن
اي خاك پـــــاك و فره ي يزدان به روزگار
اي داغدارسوگ عزيــــــــــزانت اي وطن
كوروش كجاست جــامه به تن بردرد ز خشم
كو عزّت و جلال فراوانــــــــــت اي وطن
كو اردوان كــــــه دولت روم گريه سر دهد          
از هيبت و  صلابـت  مردانــــــت اي وطن
ويران شدي چنين زچــــه اي خاك پر گهر  
آرش  كجـــــا و  رستـم  دستـانت اي وطن
چونان طلاست خون زن ومـــرد و پير وخرد         
در خاك و خــون نشسته   شهيدانت اي وطن
از مصر تا به چين و يمان بسفـــــــر وآرال         
اين گونه بــود پهنه ي   ميــــدانت اي وطن
مظلوم وبــــي كسي وخودي هم چو اهرمن         
دزدد ز كيـنه گنج فراوانــــــــــت اي وطن
ويـــــــــرانه است كوه ودر دشتت از ستم                  
هــرجا رسيده ناله وافغــــــــــانت اي وطن
نادركجاست شوكت افزون بيـــــــــــاورد                  
مــام وطن به سوگ جوانـــــــانت اي وطن
در دام اعتياد همه شرزه شيـــــــــر و گرد                            
جــولان كنند جمله شغـــــــالانت اي وطن
تاريك و تيره وهمه غم روزگار مــــــــــا                     
پــوشانده ابر، مهر فــــــــــرزانت اي وطن
مردار گشته اي كه ز هر سو درنـــــــدگان                
اين ســـان فتاده بـر تن بي جانــت اي وطن
آتش فتد به خرمن عمر  ستمـــــــــگران                                                   
گردي رهــــــــا ز سلطه ي نادانت اي وطن
تازي دوباره وق وق مستــــــــانه مي كند                                                  
بحــرين رفت و مسقط و عمــــانت اي وطن
ايوان وكاخ داد ستانان هنـــــــــوز هست
كـــو مرو و بلخ غزنه داغستـــــانت اي وطن 
گواز  جلال تخت سليــــمان وجم چه ماند                                   
كاخ اميـــد قبله ي خوبـــــــــانت اي وطن
خوارزم و خطه ي افغان عجين به خــــون                                    
چشم اميـــد ماست به عجمـــــانت اي وطن
آموي وسند ودجله بود تار وپود مــــــــــا                                   
چـــون گنج پر بهــاست   سمنگانت اي وطن
قفقاز همچو تاج سرت هست و  بــوده است                                    
كـــو نخجوان وگنجه  و شروانــــت اي وطن
تازي چرا زغفلت ما دم تكــــــــــان دهد                                   
خسرو كجــاست فره ي يزدانـــــت اي وطن
از كتفشان گذر بدهد  بند وريسمــــــــان                                    
لچــــك نموده بر سر  عدوانــــــت اي وطن
هر درد ما ز خائن و بي ريشه هــــــــا بود                                  
 آه وفغـــان  زپست و پليـــــــدانت اي وطن
ما داغ و زخم خفت خواري و ننـــــــگ را                                          
بسيار ديده ايم بر  تن  نـــــــالانت اي وطن
خون گريه مي كنند چركس و باكو ز دوريت                                          
اي جــــان فداي گريه ي پنهـــانت اي وطن
فرغانه و شماخي و كوكند، فراه و مــــــرو                                         
بوده چو خــــون به پيكر  بي جـانت اي وطن
ايلام و ايروان ومهاباد زنده بـــــــــــــاد                                         
هـــــر جا شود چو خطـه ي گرگانت اي وطن
تفليس و كابل و دوشنبه بخارا هنوز هــــم                                         
چشم انتظار نـــــــــــــادر دورانت اي وطن
برتر ز جان ماست سمر قند وتاشكنـــــــد                                        
كي مي رسد وصـــــــــال  عزيزانت  اي وطن
كو ساليان و ترمذ و كندوز و لنكــــــــران                                        
جــــانم فداي خطه ي  گيـــــلانت  اي وطن
تبريز كازرون و نشابور و ري چـــــــــودر                                        
جــــاويد پايدار   سپاهــــــــــانت  اي وطن
شيراز و شهر كرد و بروجـــــــرد ســرفراز                                        
اي جــــان فداي  زابل و كرمـــانت اي وطن
كركوك و موسل و اربيل، قارس ديــار بكر                                      
شيرند و چون پلنگ  همه كــــردانت اي وطن
بغداد وخانقين و سنندج خليج فــــــــارس                                     
هــــرگز نرفته از دل و چشمـــانت اي و طن     
حلاج و روزبه، سورنا ، گيو و ســـــــام يل                                        
بــــوده هماره گوهر تابــــــــانت اي  وطن
فردوسي آن عزيز خراسان نامــــــــــــور                                   
گرمي نشانده بر دل طفـــــــلانت اي وطن
نام آوران به خاك و به خون بين وجب وجب                              
ملت فــــداي نام شهيـــــــدانت اي وطن
ما راهمان ز بي وطن و بي هويتـــــــــان                                         
بــــوده جدا به صفحه ي دورانــت اي وطن
مردي و غيرت وشرف ما نمونه بـــــــــود                                         

دشمن چه كــــرد با تو وايمـــانت اي وطن
ما بنده و رهين  شهيـــــدان سر فـــــراز                                         

قــــربان لاله هاي بيابــــــــانت اي وطن
گريان شده به خواري خود در جهان علـــم                                          

خــــاموش گشته، مرده اديبـــانت اي وطن
چين مي رود كه پيش فتد در همه جهـــان

 شيون نما به خنده ي ديــــــوانت اي وطن
آزادگي وغيرت ومردانگي چو مــــــــــرد

بــــاران خون ببار به دامــــــانت  اي وطن
رنگين به خون خاك تو اي سرزمين پــاك                                          
من شرمسار غرقه به خونـــــــانت اي وطن
بازار اهرمن چو شده گرم اي دريــــــــغ

ويـــــرانه تر ببين تو بيـــــــابانت اي وطن
ما ناله مي كنيم بهر فلسطين و تازيـــــان                                         
از يـــــاد برده ايم شام غريبــــانت اي وطن
كفتار وروبهان بنگر جان گرفته انــــــــد                                         
از خواب مـــــرگ و غفلت شيـرانت اي وطن
سيلاب هرز گشته جوانان كار ســــــــاز                                         
دل بسته ايم به نفت فـــــــــراوانت اي وطن
ما از شعار ووعده بسي رنج مي بريــــــم                                          
با كـــــار زنده باغ و گلستــــــانت اي وطن
دندان تيز گرگ چو خونين شده بـــــدان                                           
بس ابـــــله اند جمله ي  ميشــانت اي وطن
چون گاو وچون خران نه سزاوار آدمي است                                           

مشغول غـــــارتند همه دزدانــــت اي وطن
غارتگران به جشن و سرورند زيـــن سبب

راحـــــت بود چپاول آســـــــانت اي وطن
جولان نموده هر چه بخواهند مـــي كنند                                           
هـــــر جاني وستمگر و شيطـــانت اي وطن
اينجا نشان رحم ومروت دگر مبيـــــــن                                          
در رنج ودر عــــــذاب ضعيفــــانت اي وطن
كالاي حيله و فريب وريا گشته پر بهــــا                                          
هـــــرگز مباد  سر به گريبـــــانت اي وطن
تا كار ها به بي هويت و جـاهل سپرده ايم 

 حسرت به گور برلب خنـــــــــدانت اي وطن
منفور پيش ما همـــــه ي بي هويتـــان                                        
جـــــاويد و پايدار ياد عزيزانـــــت اي وطن
دارم اميد سرور و ســــــــالاريت به دل                                         
بينم دوبـــــــــــاره قدرت دورانت اي وطن
تا خون ومهر تو در تار و پود مــــــاست                                         
هستيم و بـــــوده گوش به فرمـانت اي وطن
(ماني) به حال زار تو خون گريه مي كنــد                     

خـــــاكم به سر به حال پريشــانت اي وطن    

اراك

                                       15/11/81

اراك اي شهر  علم و دانش و فـــــــن    
عروس شهــــــــــر هاي خوب ميهن
تويي گهواره ي دانـــــــــش به دوران    
ز تو روشن همــــــــــاره  چشم ايران
عــــــــــــلمدار شعور و فهم و ادراك   
اميــــــــر آن  اسوه ي مردان بي باك
چراغـــــــــي شد فروزان تر ز خورشيد   
به بام خــــــاك  ميهن خوش درخشيد
براي ملك و ميهن جــــــــان فدا كرد    
به خــــــــون آغشته  ايران از وفا كرد
نمود او راه مـــــــــــــردي را نمايان    
هزاران لـعــــــــــــن  بر حكام نادان
ببال اي نــــــــوجوان بر اصل و ريشه    
كه داري خــــــون از اين  شيران بيشه
همي گويـــــم من ازمردي به حق مرد    
مصدق جان ما درمـــــــــان   هر درد
شود زايد چو او مــــــــــــام وطن باز   
خــــــدا داند كه اين باشد  چو  يك راز
به گيتي كــــــــار او شد كار يك شير    
كه شد با غــــــــــول  استعمار درگير
چو رستم قــــــد علم كرد او به ميدان     
جهاني شد زكــــــارش   مات و حيران
ستد حق وطــــــــــــن از ديو دوران    
نگر اي همــــــوطن اين سان به ايران
مصدق شد به عـــــــــــالم رهبر راه     
نماياند معني بـــــــــــودن  به گمراه
به مظلومان نمـــــــــــاياند راه پيكار    
به هنـــــــــد و مصر و دنياي  گرفتار
به دلها حكم رانــــــــدن جاودانيست     
كه دل جاي خـــــــدا و  بي  زبانيست
اراك اي شهر مظاــــــوم و پر از دود     
فدا گشتي تو بهر صنعت  و  ســـــــود
ز باغ و جنگل و سبزي خبـــــر نيست    
نه جاي گردشي جـــــاي  سفر  نيست
نسوزانده كسي دل برتو از جــــــــان     
نبودت هيچگاه دانـــــــــــا   نگهبان
تو هم مثل همه  ايـــــــــران خرابي      
بزرگ و بي قــــــــــــواره  در شبابي
دو صــــــــد  سالت گذشته عمر دردا     
دريغا كس نبــــــــــــودت  فكر فردا
همه حرف و همه حرف و  همه حــرف     
شد از كف عمر و موها گشت  چون برف
جوانــــــــان جملگي در كوي و بازار     
بسان سيل  ســــــــــرگردان  و بيكار
فساد و اعتيـــــــــــاد و جرم فحشا      
فزون گرديده  يــــــــــارب راه  بگشا
نه دلسوزي نه غمخـــــواري نه راهي      
پريشان  دردمند زنـــــــدان به  چاهي
سفيـــــــــر آدمي در كهكشان است      
هنوزم درد ميهن درد نــــــــان  است
اراك اي شهـــــر من درد است بسيار      
مطب ها جمله پر از سيــــــــل  بيمار
دگر بوي خـــــوش گل در هوا نيست      
صفا و پـــــــاكي و لطف  فضا  نيست
تو آرايش شدي با دود و آهـــــــــن      
هزاران درد و غم  شد عــــــــايد  تن
دريغا هر كه اين جا  فكـر خويش است      
بهشت گرگ  و  قربـــانگاه  ميش است
اساس و پايه ي هر درد  جهـــل است      
فريب اين جمـاعت   هم كه سهل است
تو دانش پروري اي خــــاك چون زر       
حسابي و عراقي هر  دو  گوهـــــــــر
وكيــــل و هم قريب، پروين، خزائـل       
فزون از صد اديبان جملـــــــه  فاضل
تو خوبي مردمـــــانت هم همه خوب       
ز حكام است كه ايران مي  خورد  چوب
اراك من به چيـــــــن بايد سفر كرد      
شكوه و قدرتش مـــــــــد   نظر كرد
بياموزيم وطــــــــــن داري ز آنان       
جهاني  گشته زان  قــــــدرت هراسان
ز عقل و درك و هوش كامل عيـاريم        
بگو  با من چــــــرا  پس خوار و زاريم
بسي مـــردند ز درد و درد رنج ميهن       
شياطين  هم ببردند  گنــــــــج ميهن
اراك من همـــــــــه بايد بكوشيم        
لبــــــــاس   غيرت  و خدمت بپوشيم
وطن را ره نماييم سوي عمــــــران        
بسوزيم  همچـــو   شمعي از دل و جان
مكن (ماني) شكايت چون خدا هست         
فزون در اين  وطن  مشكل  گشا هست

منزل آخر

                              13/10/83

اي گور تـــــار و منزل آخر فغــــــــان و آه   
بس خفته در ميان تو بي جان فقير و شــــــاه
داري به سينه خاطره ها بس چــــه  نيك و بد   
بس در ميان گرفته حور و پريهــا چو قرص ماه
شكر خدا كه  آخـــــر كـــــار همه يكيـست   
تنها دراين يكي كه نكرد چرخ  اشتبـــــــــاه
اي آن كه آمدي سر گورم ز روي مهــــــــر   
مي خواهم از براي تو شـــــادي به راست راه
گرخفته با هزار حسرت مدفــــــون درون گور   
در سر نمرده شوكت ايـــــــــران به هيچگاه
سوگند مي دهم به ايزد يكتـا جوان و پيـــــر   
با كوشش و تلاش رســــــــانيد وطن به جاه
اي خاك سرد جاي سينه ي مادر نشســته اي   
دستي بكش به جاي پدر بـــــــر سرم تو گاه
اي گور عاشقان ميهن و مردم عزيـــــــز دار   
آتش ببار بر سر حكـــــام رو سيــــــــــاه
اي دزد و ظالم و جاني به هـــــــوش  باش  
از آه خلق بتـــــرس مكن بيش ازيــن  گنـاه
(ماني) دعــــــــــــــاي خيركند بهر ملتش 
  اميد روزگار خائـــــن و ظالم شود تبـــــــاه

پرستار(2)

14/5/79

كنار تخت بيماران شب و روزم پرستـــــاري است

به كار خويش مي بالم كه درمـان و نگهداري است

هماره بوده ام همدم براي جمله بيمـــــــــاران

دلم مي جــوشد ازمهري كه ايثار و فداكاري است

شفا مي خواهم از بهر مريضـــــان از خداي خود

كه او درمـــان هر درد و كليد هر گرفتـاري است

دلم از درد مي گيرد ز آه وناله هـــــــــــا هردم

كنار تخت بيماران شبــــانگاهم به بيــداري است

چو شمعي مي كنم روشن سرا و خـانه ي دل را

پرستارم مريضان را همه كارم به غمخــواري است

اميدم هست بهروزي براي هر كه بيمـــــــاراست

رضاي خلق مي خواهم ز رفع هر چه دشواري است

خوشا روزي كه بيمـــــــاري ز گيتي رخت بربندد

خدا ياري كند او را كه اعمـــــالش فداكاري است

بيا تا خنده بنشانيم به لبهايي كـــــه پژمرده است

بهشت آن جا شود پيدا كه كــار مردش ياري است

ثواب خدمت مردم كم از حج و زيـــــارت نيست

درون سينه ي (ماني) ازيــن مهر خدا جاري است

خواب گران

                               14/7/73
مظلوم تــر از مردم بيچاره ي ايـــران به جهان نيست                          
گويي كه در اين كشور ويرانه بجز آه و فغــــان نيست
عمري است كه غــــــارتگر و جاني سر ما شيره بمالد

فرياد خدايا كه غم و درد جگر سوزعيــــــــان نيست
آخر به كجا شكوه و فريـــــــــاد توان برد ازين ظلم                          
اين ظلم كه برهستي ما ريشه دوانده است نهان نيست 
زالو صفتان بي وطنان خون وطن  را بمكيـــــــــدند                           
 يارب چه نشستي توكه دركار  ستمكار امــــان  نيست 
گرخاك به سرگيــرم ازين درد و بلا هيچ عجب نيست                           
اي ديده ي خونبار من آگاه كه ايـن خواب گران نيست

خوشا

                                                    10/8/66
خوشا روزي كه بينم خاك  ميـــــــهن          
رها از حيله ها و مكرو نيرنــــــــــگ
خوشا روزي كه خـــــــا ئن در فلاكت           
حناي چاپلوسان گشته بيـــــرنـــــگ
خوشا روزي كه ميهــــــــن گردد آباد           
شود ملّت به ســـــان آب يـــك رنگ
خوشا روزي كه بينم دشت و هــــامون            
پر از سبزي پر از گلهـــا پر از رنــــگ
خوشا روزي كه در پيكــــــــار دشمن           
كنيـم از خون خود اين خـــاك گلرنگ       

خودرو ملي

                                              5/10/74

هاي و هوي خودرو ملي چرا بـــــــادش نشست
قيل و قــــــال وكوس كرنا ناگهان درهم شكست
گوش مردم كر شد از گفت و شنـــــود اين مقال    
گوييــــــا شيرازه اش  از بيخ و بن از هم گسسـت
شرق و غرب جشني گرفتند و شدند مسرور بـــاز    
صنعت مونتاژ و غــــــارت ازدم جــــــلاد رست
آن همه فريادهـــــا بر لغو مونتاژ رنگ بـــاخت
باز هم  ديــــــو  فلاكت از بلاي مــرگ جســت
ژرمن و ژاپان فرانسه با كره گو زنده بـــــــــاد   
پاترول و نيســـــــان دوو بنز و پــژو بسيار هست
مرد عاقل ! كي  به خود تحميل سازد رنـــج كار  
تاكه در زير وطن نفت و هــــــــزاران گنج هست
پول نفت حقاً حلال كافـــــــران است گوييــا
شرق وغرب زين خواب غفلت كوله باري نيك بست
خودرو ملي يكي از صد هــــــزاران درد ماست   
اي خدا ديـــــــوانه ام كن  يا بميران  يا كه مست
گريه بايدكرد و خون بر ديدگان جــــاري نمود    
فكرمــــا  را غول استعمـــــار بـــــا زنجير بست
آن كه در تاراج ميهن دست دارد خــــائن است    
قامت (ماني) ازين درد وطـــــــــن درهم شكست

يادمان

درد من بسيـــار و درمانش جهان ديگر است                    
آه جان سوز مرا آتشفشــان  ديــــــگراست
آفتاب جان گذار عمـــر من سرگشتــه است
خانه  ي ويران دل را سازمـان  ديـــگر است
اشك مي شويد اگر گاهي غبـــار سينـــه را            
شورش و غوغاي پنهـان را  زبان ديـگر است
چيست اين آشفتگي هاي تن و جـــانم مدام            
ناله هاي سينه را آه و فغـان  ديـــــگر است
من كيم آواره اي دركـــــوره راه زنــــدگي                                                 
در بهارم جلوه هائي از خزان  ديـــــگر است
سوختم در شعله هاي سركش امّـــا  بي صدا  
درد و رنج بي حسابم را  نشان ديــــگر است
نيست  گر  بال  و  پر  پرواز من  زندانيـــــم
در عزاي بودن من  يادمان ديـــــــگر است
گر شكست از تير صياد زمان  بال و  پــــرم            
بال و پر بشكستگان را آسمان ديــــگر است
تار و پـودم ريش ريش  و  آرزو  گم  كرده ام    
دردل توفاني من آرمــان ديـــــــگر است
راز هستـي كس نداند  آمدن  بهر  چه  بــود  
درد (ماني) را طبيبي در زمان ديـــــگر است
وارهي گر  از  تعلق  مرگ شيــرين  مي شود  
روز رستاخيز ما را ميزبان ديـــــگر اســــت
اشك خونينــــي  نمي بارد  اگر  از  ديده ام   
چشمه ي خشك دلم را ديـدگان  ديگر است      

 بابک سرفراز                    5/10/91

زاده ی پاک مادرمیهن                  همچوخورشید زنده وروشن

مردغیرت شرف جوانمردی            همچوسدی مقابل دشمن

درتنش خون پاک ایرانی              دشمن تازیان اهریمن

زادگاهش بذ و بلال آباد                سرزمینی پرازگل وگلشن

بابک سرفراز خرمدین                   همچوجان شدبه پیکر میهن

افتخار آفرید و پیروزی                      لانه ی تازیان نمود ناامن

درسرش بود شوکت دیرین            ترسش ازمرگ نبودوازمردن

خواب راحت گرفته ازتازی            بودهمواره برتنش جوشن

رنج می برد زسلطه ی تازی          کرده بودندبه هرکجامسکن

بیست ویک سال پادشاهی کرد     شد امید دوباره ی میهن

ازخراسان اران وخوزستان           نام اوبودشورهربرزن

لرزه افکند به کاخ عباسی         معتصم چون سگان به هر روزن

گرنبوددست خائنی ناپاک            بودنزدیک مرگ اهریمن

بی وطن بی شرف پلیدی پست    گشت مانع زمردن دشمن

بودنام کثیف اوافشین                  برگ ننگی نوشته بردامن

سهل سنباد هم خیانت کرد          خائن دیگری چو اهریمن

بود مهمان به خانه اش بابک       بی کس وبی پناه وبی مامن

تازیان باسپاه وبا درهم                همچو مور و ملخ به لولیدن

عرصه راتنگ کرده بربابک          سخت گردید به هرکجاماندن

غرقه درخون شدند یارانش       گشت بابک اسیراهریمن

شدبه زنجیرپلنگ نام اور           ملتی شددوباه درشیون

دادفرمان خلیفه ی حیوان          دست وپایش بریده شد ازتن

مثله کردند و سربریدندش          شدخلیفه دیانتش روشن

شد تجاوز به دختر پاکش            مایه ی ننگ و خفت دشمن

باتوام ای جوان ایرانی              دیده بگشابرای فهمیدن

هروجب خاک پاک ایرانت         دیده مردی به گاه جان دادن

شو قوی همچو شیر در پیکار     تابگیریم تقاص ازدشمن

زنده گردان تونام بابک را        پاک گردان وطن زاهریمن

پندگیر ز آنچه دیده تاریخت     نیست هرگزشنیده چون دیدن

بوده تاریخ ماهمه اندرز            گه که تاریک بودوبس روشن

ازسیاهی چه گویمت ایدوست   مایه ی ننگ ملت ومیهن

روشنی هم فزون وبسیاراست   چون که کشوررسید به اهل فن

نادر و داریوش و نوشروان          کورش و اردشیر شیراوژن       

سورنا و به افرید روزبه               سهروردی و آریوبرزن

مازیار،هرمزان و فیروزها            صدهزاران دگرچنان گلشن

بوده فردوسی و مصدق ها         همچو شیری مقابل دشمن

بس که سرهابرای میهن رفت    زنده ماندیم زخون مردوزن

دست دردست هم ببایدداد         گاه کاراست نه گاه آسودن

درپس کاروان خوشایند نیست     شو جلوداروکن وطن گلشن

راه اینست وطن قوی سازیم       باتلاشی به سختی آهن

پیش تازیم به سوی پیروزی        بسپاریم وطن به اهل فن

پاس داریم زخون بابک ها          یاکه سربازسرجداازتن

کارهاپیش نمی رودباحرف         باتلاش سنگ می شودآهن

هرکه درخون تپیده درپیکار        یاکه پیروزگشت بر دشمن

هرچه داریم ازوبود بی شک        رهبرورهنمابود  برمن

گریه ی شوروشوق کند( مانی)       گرکنیم خاک پاک خودگلشن

 

 

نوشته شده توسط مانی آریانا در 23:57 |  لینک ثابت   • یک نظر

پنجشنبه چهاردهم دی 1391

گلزار

بهشتی دلنشین وجان فزاچون خاک ایران نیست 

گلی زیباترازایران به گلزارو گلستان نیست

درون سینه ام چون جان شیرین می تپدمهرش    

چنان مهری که مانندش بجزدرخون پاکان نیست

همه دارونداروهستیم قربانت ای ایران                                                                                  

به پیش نامت ای جانان بهائی برسرجان نیست                                                                      

سپاس ای ایزدداناکه مهر میهنم دادی 

که چون ایران وایرانی به نیکوئی به دوران نیست

نوای زندگانی میرسد ازدشت وهامونش

چوفرهنگ گهرباروگهرائین ایران نیست

بود هرگوشه از این خاک پاک گنجینه ی دانش

چنین گنجینه در گیتی به جز فرمان یزدان نیست

خدا هرگز نیارد لحظه ای دوری ز میهن را

که مهرش با تن و جانم یکی گردید وپایان نیست

 

نماد و غیرت و همت(مصدق)

  نماد پاکی و مردی، نشان غیرت و همت، مصدق بود

برای مادر میهن که دادش، شوکت و عزت، مصدق بود

به دل ها و به دیده جای دارد، این بزرگ فرزند ایرانی

کسی کو نام ایران را جهانی ، کرد بی منت، مصدق بود

خداوند نافریده پهلوانی را به نیرو همچنان رستم

به هوش و علم و دانایی برای کشور و ملت، مصدق بود

اگر چون او کسی خود را فدای کشورش سازد بسی نیکوست

کسی کو جان فدای مردمش بنمود با قدرت، مصدق بود

بزرگ بود و بزرگزاده ،نبودش جز وطن در دل

کسی کو سینه خود را سپر بنمود پیش دیو، بی وحشت، مصدق بود

چراغی شد چو خورشید درخشان رهگشا در هند و مصر و چین

خط بطلان کشید بر خواب مرگ و خفت و ذلت مصدق بود

نه روسی بود نه آن که جیره خوار انگلستان یا که آمریکا

برای مردم مظلوم دنیا مایه ی رحمت مصدق بود

فریب و حیله و نیرنگ ،دروغگویی نبود، در ذاتش

ز بعد نادر آن که آمد و جان داد بر ملت، مصدق بود

ستایش می کنم او را ،سر و جانم فدای نام و کارش باد

نماد کوروش و دارا ، نماد بابک و غیرت، مصدق بود

نباشد حد و مرزی نفرت ما را ز نوکرهای بیگانه

خوشا (مانی) اگر الگوی ما در مردی و غیرت مصدق بود

ز روسپی کمترند آن ها که بر ضد مصدق کودتا کردند

گرفت پول از سیا و انگلیس و دشمن ملت ، مصدق بود

هماره بی وطن ها زخم کاری ، بدتر از دشمن زدند بر ما

وگرنه ناجی ایران به راه عزت و شوکت مصدق بود

1/6/92 مانی آریانا  

ایران

 ** ایران**

تو   برام   خیلی     عزیزی     حتی    از  جونم      عزیزتر                                 

اسمتو   تو   دل    نوشتم   تا   تپشهاش     بشه       بهتر

شادیام     همش     همینه  که   تو   هر جا  رو  به  رومی                           

 آخه   من   سراغ   ندارم   نامی   از    نام   تو          برتر

آرزوهام     همه      اینه     که     بشی     سرور        دنیا                                   

 مثله   اون  قدیم   قدیما   که   بودی   بزرگ   و   سرور

 نمی دونی  که   چه   خوبه     همه  جا    نام  تو   مونده                            

 به   شکوه و  به   بزرگی   که   شدی   بر    همگان   سر

مردمانت   همگی  پاک  هر  چه  داشتند    همگی نیک                     

 گفتار  و  پندار  و   کردار   همشون    یه    دنیا   گوهر

میترا   و   زروان  و  زردشت   مانی  و  مزدک  و   بابک                          

 راهشون تو   خون  ماهاست  مثله  جون  تا  دم  آخر

ایلامی    کاسی    لولوبی     میتانی     گوتی    سکائی                           

ماد  و  پارس  پارتی و  سومر   همشون     شیر  دلاور

کورورش و  داریوش   سورنا     آریو برزن   و    شاپور                             

 اردشیر ها      انوشیروان        نادر    گرد       توانگر

فر   و    فرهنگی   که    داری  توی   گیتی    بی نظیره                               

شب یلدا        جشن آتش     مهرگان   و    سده    برتر

نوروزت    آنقدر     قشنگه     که نداره     مثل و  مانند                              

برای  همین   قشنگی    جهانی      گشته   و      سرور

زبـــــــــون پــــــارسیتو قربـــــون لنگر هــــویت ماست

گفته حافظ مثله قنده بــــــی نظیره برتر از زر

دشمنا    خیلی   رسوندن    خسارت   به آب و خاکت                        

ولی  تو   با   همه    زخمات     هنوزم   هستی  توانگر

درسته   از   تو   جدا   شد   بلوچ  و  افغان و  تاجیک                           

 آذری    ارمن    و    گرجی   کرد    و    قزاق     دلاور

قرقیز   و  ازبک  و   چرکس   ترکمن ها  و   داغستان                         

تیسفون  و   موسل  و   انبار  بحرین و عمان چون زر

دریای     مازندران  و     خلیج       فارستو      قربون                                  

پس   می گیریم   رفته  ها  را با   دلیرا    توی لشگر

برا   ما   خیلی    عزیزند   اقوامت  هرجا   که باشند                          

داده ا ند شیر و پلنگات     برا تو جان       برا تو سر

بیخودی نیست خاک دشتات همه سرخ و لاله زاره                 

خفته شیری غرقه در خون تا بشه   دشتات معطر

حالا هم پیر و جوونت همگی   شیرند   تو میدون                    

خاک تو ناموس  ماهاست   سینه هامون   همه سنگر

جوونا   گاه    تلاشه   یا  که  دانش    یا    که   صنعت                            

شب و روز   باید  بجنبیم  تا   بشیم    هرجا   توانگر

نکنه   خدا    نکرده   عمرمون   پوچ  بره    از دست                            

گر بخوایم ما کم  نظیریم  نیستیم از   آلمانی کمتر

سهم   ما    خیلی  زیاده   تو    تمدن    توی  دانش                             

حیفه  گر   کوتاه    بیائیم    نشیمون    قدرت برتر

بیرونی  و   ابن سینا   رازی   و   خوارزمی    خیام                         

پور داوود هشترودی جوز جانی و حسابی همچو اختر

برزویه    ابن مقفع     دهخدا      دکتر      مصدق                                  

نظامی  و  مولوی ها   حافظ  و    فردوسی  سرور

راه  پاکی    راه راستی     راه تو   بوده   به دوران                             

دروغ  و  دزدی  و  نیرنگ  راه  انگل های   بی بر

پاشو  ای فرزند  جمشید  گاه کاره    گاه کوشش                        

پاشو  ای  فرزند کوروش  تا   بشیم   قدرت برتر

راه   (مانی)   راه   خیره   راه   دلسوزان میهن                         

اونایی که  خوب  و  پاکن چه برادر یا که خواهر

                                                       16/1/1392 

 

گناه عشق                                                                                             21/9/89

هماره  دوست  میدارم  وطن را همچو جان درتار و پود تن         

سر و جانم فدای نام ایران این گل   زیبای هرگلشن

بود برتر ز هر فردوس  بی مانند  به رنگ و بوی و    زیبائی        

امید انکه بخشکد در وطن بنیان  ناپاکان  و   اهریمن

بود میراث و گنج کورش  و  دارا  و   نادرشاه  و    نوشروان       

خدا داند که می جوشد دلم از مهر و عشق  مادر میهن

هنوزم  بر  بلندای  دماوند عطر و  بوی   ارشت     پیداست         

پیام تیر او این بود بمان ای خاک پاک ای میهنم ایمن

خدا داند چه  ارش ها  که در راهت به میدانها سپردند جان       

فقط  با یاد  و  با نام تو و مهرت به دل زیبا  بود   بودن

چه  سر  ها داده  افسرها و سربازان  به میدان  جوانمردی         

هماره  مهر تو  تابیده چون خورشید بر دلها ز هر روزن

بریدند روزبه را دست و پاد تنها به جرم عشقت  ای ایران        

فکند  ان  پیکر  بی دست و پا را  در تنور  داغ  اهریمن

برای   اعتلای   شوکت  دیرینه ات   بابک   به   پا    خیزد        

هزاران همچو  بابک ها که پروردی به نیکوئی  بر دامن

سراسر  غیرت  و  مردیست  تاریخ    گهر بار   وطن یاران       

زن ومردپیروکودک جمله جنگیدندهمچون شیر با دشمن

وطن   پاینده  و جاوید باشی  چون  نگین  بر تارک   گیتی        

هماره خاک پاکت   باد  از مهر  اهورای   بزرگ   روشن

دریغا دیو و دد ها همچو  انگل  لانه  بنمودند   در   خاکت          

 که  الودند  فرهنگ گهربارت به هر کوی و  به هر برزن

 

فروفرهنگ                                   7/6/91                                                                                                                                                                   

شکوه وجلوه های فروفرهنگت به هرسوئی نمایان است      

چراغ  دانشت  ای گوهر رخشنده  بر دلها     فروزان است

تورا خاکی بود انسان که بی همتا بود در پهنه ی گیتی      

 که گلهائی دران روید که هرگل خود به تنهائی گلستان است

چنان دلبسته گشتم برتو و مهرت چو اب و زندگی  باهم    

 که  از باغ  و گلستان و بهشت  بهتر برایم  خاک ایران است

نمی د انم پی وبنیان نامت راچه کس  زیبا چنین  بنهاد        

 چه   زردشت  یا  که  جمشید یا  کیومرث    فریزدان است

سپاس بی کران برتک تک مردوزن تاریخ پربارت          

که گرنامی زانان نیست به هرجائی نشانش بس فراوان است

سومر ایلام  و ماد و پارس باختر  پارت مکرانی وکرمانی     

سکائی  و  تپوری  ایبری ها و  اران  هر    جا    نمایان است

کاسی ها و  الان ها کوردوان مکران و سغدی ها و البانی      

ز  پیشدادی   کیانی  یا  که   میتانی   نماد  قوم  ایران است

به جان ودیده جاداردهرانکو خون پاکش خون ایرانیست      

هر انکو ازختن  تا سند و تا لیبی  ارال  تا خاک یونان است

ستایش می کنم  او  را  که  پور  نامدار    مام  میهن  بود       

نمادش  اریوبرزن  سورنا  سام  و رستم  پوردستان است

سروجانم  فدای مرد و زن هائی  که  در راه   وطن   مردند     

زهرقومی به هردینی دراین کشورچوخورشیدفروزان است

هوخشتره  فرورتیش  و کورش  افتخار ما و   تاریخ ساز         

زکمبوجیه و داریوش خشایار اردشیر هرجادرخشان است

امید انکه بسازیم  میهن خود را  همه  با هم   به نیکوئی         

برای  هر که  ایرانیست  نماد زندگانی  مهر    ایران است

 

بتگر                                                 5/3/89

خوش انروزی که بوی گل گرفت کاشانه ام ازبوی افسانه

ندیدم   من   به  زیبائی گلی را  هم  طراز  روی   افسانه

میان  صد هزاران گل یکی از هر  نظر    شایسته میگردد

بسان خرمن   پر  بار  و  زیبا  بود  کمند   موی     افسانه

زمرد بودیا برتر دو چشمانش ولی سوزنده چون خورشید

بیاور ای نسیم ان عطر و  بوی جان فزا  از  سوی افسانه

هزاران بتگر و صورتگر  ماهر  چنین  شاهکار  می سازند

خداوندا  نسیبم  کن که  بینم  بار  دیگر   روی    افسانه

بود الکن زبان از وصف رخسار و قدوبالای چون سروش

امیدم هست  باشم خاک  زیر پا به  راه  و   کوی افسانه

هماره خاطر و  یادش چوخون (مانی) به تار وپودمی ماند

خوشاان چشم و ان مژگان  و ان زیباکمان ابروی افسانه

  

                                                          پژواک صدا                                   20/8/91

کویری شد سپیده  باغ د ل  بی جلوه ی      رویت                     

هنوزم  مانده ام  اواره   چون  مجنون درکویت

خوش انروزی که پژواک صدایت بود هستی بخش                    

هماره   ارزویم  بود که  بویم   عطر   گیسویت

چه زیبابوده هرروزش چه جانبخش بوده شبهایش                    

دلم    همواره    می لرزید  برای  طاق   ابرویت

میان  دیده  و دل   بر  سر تو    جنگ و   دعوا  بود                      

که   ایا  می شود   پیدا گل  رخسار   دلجویت

هنوزم  گفته های  دلنشینت   زندگی    ساز  است                    

خوشا  ارد  نسیمی  بر مشامم   بوئی از سویت

نمی  چرخد  چرا  بر میل کس    چرخ   جفا  پیشه                    

 بریدی  رشته ی  پیوند ولی دل مانده درکویت

نشسته  بر سر و  رویم   غبار  و   رنگ    پائیزی                     

  بیا و  خانه ی  دل  را  بهاری  کن    با    رویت

هنوزم  حسرت   دیدار    مانده   بر  دل    (مانی)                        

هنوزم  چشم  می دوزم پی  رخسارد  لجویت

 

                                                 ابر سپید                         27/10/91

ای   ابر   سپید   نیک       کردار                    

بنمای به تشنه لب تورخسار

پژمرد   گل   و  گیاه   و  خشکید                    

دشت  و دمن و صفای گلزار

آوای خوش   پرنده  ای   نیست                    

در شاخ  گلی   کنار   جوبار

افتاد  از  نشاط   دشت و  هامون                   

دهقان  فقیر    شد   گرفتار

کاهریز  و  رود  و چشمه خشکید                 

 شد گردش  روزگار  دشوار

ای   ابر  ببار  یک     دمی    چند                   

 تا دانه  شود ز خواب  بیدار

بر باغ  و  چمن   دل     بسوزان                   

 برسبزه  و گل  شو پرستار

آلوده  شده   هوا  به       هر  جا                   

 مردم  همه در فغان وبیمار

مشکل شده است نفس کشیدن                    

در دام  بلا  به  غم  گرفتار

آلود  بشر       خود  و     طبیعت                    

 بوده  ثمرش  بلای  بسیار

بردار   تو      توشه ی   فراوان                    

 بردشت و دمن توباربگذار

زنگار و  غبار    بشوی   با  مهر                   

 تاخنده شود به لب  پدیدار

برخیز و شتاب   کن  به    پرواز                   

 (مانی)   و  تو  ، گاه   دیدار

خراب آباد / درد مند افغان

مسلمــاني  گر اين  باشد دريغا بر مسلمانـــــــان

خداجويـان همه رفتند و بر جا مانده است شيطـــان

نه مؤمن را مسلمـــــــــاني نه خلقي درغم مردم

همه در فكر جيبند و نماند كس بر سر پيمـــــــان

وطن ويـــــــــــــرانه و تنها شده ميدان غارتگر  

سرهم شيـره مي مالند در اين ويرانه ي ويــــــران

فريب و حيــــــله مي بارد ز رخسار و همه خرسند 

خدايا اينكه مي بينم  مسلمان است يا شيطــــــان

همه مداحي  و نيرنگ خداوندا تــــــــو مي داني

نه  دلسوزي نه  غمخواري كجـا شد  واژه ي وجدان

خورند از مال  بيت المال همچون شير مادرهـــــا  

همه دل هــــا شده  سنگي نمي بينم  در آن ايمان

چنين آشفته  بـــــازاري الحق نوبر دنيــــــاست       

نه قانوني نه وجداني همــه چون كـــرم در جولان

زدل بيرون  رود  ايمان چو فقـــري مي رسد از ره 

تو را هشــــــدار كشتيبان نياسايي ازيــــن توفان

يكي محتاج  نان شب دگر در اوج شادي هــــــا    

تفاوت را ببين ازخـــــــاك باشد تا سر كيهــــان

كجاي كارمي لنگد كه دزدان جمله  آزادنـــــــد 

شگفتا مجري قانون شده بي مصرف و حيــــــران

مرو از مرز خود بيرون تو باوركــــــــن مردن را         

گناهي بس عظيم است بـال و پر دادن  به مداحـان

خطاي خويشتن بر غيـــــر بستن نيست شايسته   

ز پرحرفي نشد هرگزخراب  آبـــــــــــــاد آبادان

چو مزدي مي ستاند كس كه كاري را دهد سامان  

دگر تعريف و تمجيدش بـــراي چيست اي  انسـان

اگر قـــــانون نبندد  مرز خاطي  را براي  چيست

به جنگل نيست قانوني كه مظلومند مظلومــــــان

خوشابرحال آن حاكم  كه بر دل هـا حكومت كرد 

خوش آن حاكم كه هرگز ازسرش بيرون نشد پيمان

سگان بر مدح گويان حكومت هـــــا شرف دارند

كه با مدح و  ريــاكاري به گمـــــراهي كشند آنان

به حال و روز دنيا كن نگاهي از ســـــــر عبرت

ببين آباد كشورهــــاي  كافـر  يكدل و يكجــــان

كجا فرهنگ تازي بوده اصل و پــــايه ي اسلام

كه فرهنگ اصيل  مــــــا شده بازيچــه اي آسان

ز خاطر برده ايم گويا كه مـــــا در خاك ايرانيم

رها بنموده  ارزش هاي ميهــــن را چرا اين ســان

چو شير از پرچم ما رفت مشكل هـا همه حل شد

وگرنه  شيـر هم در  طول دوران بــوده است گريان

يقيناً ما مسلمانيم و ايران هم ســــــراي ماست

مكن بـازي تو بــا قومي كه مشكل مي شود تـاوان

بروي گنج ها ي گونه گون جولان كنيم امّـــــا

عذابش از بــراي ما  و سودش بهر خفاشـــــــان

به ميل دشمنان بودن تو مي گويي خيانت نيست

فغــان از اين همه  خائن كجا ئي رستم دستــــان

نشسته خائنان و بي وطن ها در صف نـــــوبت

كه بخت آخــر كند  ياري براي غارت ايـــــــران

شگفتا غيرت و مردي زماني ارج و قربــي داشت

كنــون از بهـر عنواني فروشي گشته است آســـان

براي خويش مي گريم غريبم در ديــــــار خود

كجاييد اي سلحشـوران وطــن خواهان با ايمـــان

بيا باور كنيم اين را كه ايران خانه ي مــا نيست

چرا چون  پيش روي ما بـــود ايـن خانه بس ويران

وفاي سگ بنازم من كه پـــــاس لقمه اي دارد

بقدر سگ  نديدم من حيـــايي   در  ريــــــاكاران

خدا بردارد از گيتي نشان پير استعمـــــــــــار

كه هر چه  ارمغان آورد  بلايــــي   بود  بي درمـان

علي گر پيشواي ماست اينسان زندگي   مي كرد

تو هم گويي يقيناً   خيـــــــــر  علي بد آيت قرآن

بترس از آه مظلومــــان كه رو سوي خدا آرنـد

كه مرگ ناگهاني مي دهد بر هر مقام ومنصبي پايان

شهيدان غرقه در خونند هنوز اندر دل اين خـاك

بكن شرمي  تو  اي  حيوان مخفي در تن انســــان

نگاهي از سر عبرت به شرق آسيـــــا بد نيست

همه كافر ولي در كارخود  مؤمن  همه  انســــــان

سخن بسيار و غم بسيار وطن را جمله در يـــــابيد

تو بهدين و يهودي  و  مسيحي  با  مسلمانــــــان

عدالت شرط پيروزي بود در اين سفر مـــــــــا را

كليد و گنج  پيروزي  بود  در  سايه ي ايمـــــــان

حقارت بس بود ديگر ز زير ننگ بيــــــــرون آي

ز خواب مرگ برخيزيد  و  بشتـــابيد در عمـــــران

جدا از هر مرام و مسلكي اي هموطن مردانه برپاخيز

برادر وار و خواهـــر وار  پا بگذار در ميـــــــــدان

وطن ايثار مي خواهد همه يك سو همه يكـــــدل

هدف آبـــادي ميهن به پا اي ملت ايــــــــــران

به خون پاك سربازان گمنـــــــام وطــن سوگند

                  وطـــن جز با تلاش  مــــــا نخواهد گشت آبادان دردمند    

21/7/80

دردمند افغان

اي خدا اين ملك ويــــران كه ويران كرده است

     ملتــــــي را غرق ماتم جمله گريان كرده است

خانه اش ويرانه باد آن منشأ ويــــــــــرانگري

مردمي را بـــي سر و سامان پريشان كرده است

جاي نان بمب است وموشك بر سر ما بي كسان

 اين همه رنج و بلا  بـر  ما كه فرمان كرده است

كودكان در اضطـــراب و وحشت و ترسان مدام

 روزگار ملّت  ما را كه ايــــــن سان كرده است

گر بياني بود حيــــــوان را كه گويد شرح حال

نعره مي زد  شرم بايد زان  چه انسان كرده است

كار حيوان نيست خونخـــواري مگر از روي آز

كي چو انسـان اين همه جرم فـراوان كرده است

كي بود قانون جنگل اين چنين درهرج و مرج

كاش غول  غرب بيند چون به افغان كرده است

رهبران پرورده ي دست اجــــــانب بي وطن

گرگ  خود را در لباس ميش پنهـان كرده است

پا برهنه بي غذا آواره ايـــــــــــم و دردمند

اين بلا  دنياي ما را همچو زنـــدان كرده است

سرنوشت شوم مـــا جز مرگ و جز ذلّت نبود

از چه رو تقدير ما  را  خـــوار دوران كرده است

خون ببارد گر ز چشمــان بشر (ماني) رواست

بهر عنواني جهــــاني را  به چوگان كرده است

نوای زندگی درتاروپودم مهرایرانیست                          

هرانچه درتن وجانم سرشته چرخ یزدانیست

شگفتامعنی عشق ومحبت با وطن زیباست                        

چراچون ارزوهای بلنددرسینه زندانیست

مجال ان نمی بخشم که ازسینه برون اید                       

خداهرگزنیاردبی وطن بودن که مرگ انیست

روزنو

ای روزنوشناسه ی ایران خوش امدی                       

شورش به کوه ودشت وبیابان خوش امدی

ای جلوه های خلقت و هستی به روزگار                    

ای برترین نشانه ی یزدان خوش امدی

گیتی ندیده چون توفریبا پدیده ای                                

ای روز سرفرازی ایران خوش امدی

نامت سرامد همه نیکان عالم است                           

ای یادگاردلنشین نیاکان خوش امدی

مهرت چو خون به دل و جان نشسته است                     

ای جنبش طبیعت بی جان خوش امدی

شورونشاط وشادی ایران زمین توئی                   

جان داده برشکوفه ی خندان خوش امدی

مهرت چوخون به دل وجان نشسته است             

پیوند بادوام مردم ایران خوش امدی

فرخنده وخجسته ومیمون ودلبری                      

جان و تنم فدای توجانان خوش امدی                                                                                                           -2/1/90

گلبانگ

نوروز ای شکوه جلوه ی هستی تودلبری                

برتارو پود مام وطن مهربرتری

سوغات تو شکوفه ی زیبای زندگیست                

برهرچه جشن وسوربودتاج وافسری

گلبانگ دلنشین باغ بهشتی به شوروشوق                      

همتای تو نزاده مادرهستی به دلبری

ای مردم بزرگ ونامی ایران زمین درود                      

برتارک زمین وزمان مهرانوری

برمیهنت ببال وبه نوروز برترت                        

مائیم و نام وخاک وطن دربرادری

ای روززندگی وخلقت هستی تونیک زی           

ای جلوه ی سترگ ملت ایران به سروری

                                                                                              9/1/89               

نوروزجمشیدی

چه باشد این بهشتین بو که جان بخشیده برایران         

مسیحائی بودگوئی که می بخشدبه هرسوجان

به دلهاداده شوری جان فزا شوراهورائی                        

نسیم باد نوروزی رسیدبافره ی یزدان

مبارک بادومیمون روزنو نوروزجمشیدی                         

درودبیکران همواره براوبادوبرایران

کم است گرسجده اریم برنیان بزرگ خود                                                                             

به میراث گرانبارش که بی همتاست دردوران

نباشدنیک ائینی به جائی اینچنین زیبا                          

که اغاز بهاران است وروزخلقت انسان

فدای هر کسی کو دوست می دارد تو را نوروز           

ز تاجیک و قزاق و ز ازبک ها تا افغان

ز پاکستانی و هندی، زترک و آذری قرقیز                  

ز آلبانی و کشمیری و داغستانی و توران

ز کرد و لر،بلوچ و چرکسی، قفقاز                            

بود همواره میمون روز نو بر مردم ایران

به شور و شوق می گویم که ما  فرزند جمشیدیم       

و یا کورش یا دارا،نادر شاه و نوشروان

سپاس بیکران (مانی) به ایران و اهورایش               

به سان قوم ایرانی ندیده بر خودش کیهان

امید آنکه بخشکد ریشه ی ناپاک و اهریمن              

فدای نام فردوسی، فدای رستم دستان

ز گنج عالمی برتر بود فرهنگ ایرانی                                   

بود پاینده این فرهنگ،بمان پیروز و جاویدان

15/12/89

گنجینه نیاکان

آمد ز غیب گویی، بوی خوش بهاران                                   

پیروز باد و میمون بر خاک پاک ایران

گویی که جان تازه بر جسم و جان دمیده                  

بادا هماره پیروز،نوروز فر یزدان

هرگز ندیده ایران، روزی چو روز نوروز                    

روزی به این بزرگی، حتی ندیده دوران

با تار و پود و جان ها، پیوند خورده چون خون                       

جاوید و جانفزا شد بر بام ملک ایران

الهام بوده این جشن از جانب خداوند                      

جمشید زنده بادا در تارو پود و در جان

خاکم به راه آن کس کو عاشق است به نوروز            

بر جشن و سور و شادی،گنجینه ی نیاکان

دارم گلایه بسیار از مردم اورارتو                            

از چه رها نمودند، فرهنگ ناب ایران

تغییر دین نباید گیرد هویت ما                                

برگرد به جشن نوروز ای اهل ارمنستان

پیوند بین ماها،بسیار هست و نیکو                          

بودید تا دو قرن پیش عضوی ز خاک ایران

از بهر حفظ قفقاز بسیار کشته دادیم                        

رنگین ز خون ما شد، اطراف شهر یروان

بر شوکت و شکوه نوروز دیده بگشا                        

با این همه قشنگی هرگز ندیده انسان

باید که آفرین گفت بر مردمی چنین پاک                  

هرگز ندیده جایی همپای خاک ایران

دارم هوای پرواز همراه باد نوروز                            

جانم فدای میهن ، جانم فدای جانان

صد آفرین به باکو، شاهکار آفریدند                        

در جشن و شور نوروز، ای مرحبا فراوان

ای آذری و تاجیک، امید ما شمایید                          

از بهر حفظ نوروز شایسته اید و شایان

امید آنکه مرزی در بین ما نباشد                             

گردد فلات ایران آقا و میر دوران

(مانی) همیشه گوید نیکو تر از شما نیست             

ای آذری و تاجیک قزاق و کرد و افغان

قرقیز و چرکس ازبک ،افغانی دلاور                         

ای ارمنی و گرجی، ای مردم داغستان

امید نسل ضحاک از خاک ما بر افتد                         

ایران شود چو خورشید تابنده و فروزان

28/12/89

 

                                                بوی نوروز

پیچیده بوی نوروز در جای جای ایران                      

مطرب بخوان ترانه از عشق روی جانان

آمد دوباره نوروز با عطر بوی گلها                           

نامش چه جان نواز است همراه نو بهاران

دشت و دمن به تن کرد تنپوش سبزه و گل               

آوای شور  و شادی می آید از گلستان

جشن عروسی گل با بلبلان چه زیباست                   

برخیز گاه شادی آمد ز سوی یزدان

جمشید زنده باشد با سور پر شکوهش                    

او آفریده این جشن همراه با نیاکان

جشن و سرور و شادی برپا نموده نوروز                   

فرخنده و خجسته بادا برای ایران

فرخنده باد برای ازبک قوم پشتون                          

قرقیز و ترکمن ها قزاق و خاک افغان

گرجی و قوم چرکس آلبانی و تاجیک ها                   

کشمیری و بلوچ ها لاهوری و پاکستان

بر فارس و کرد و لرها گیلانی سیستانی                   

بر آذری و شوشی بر مردم داغستان

امید جمله باشند در شادی  وسلامت                        

بادا هماره جاوید فرهنگ ما به دوران

1/1/91

                                بابک سرفراز                    5/10/91

زاده ی پاک مادرمیهن                  همچوخورشید زنده وروشن

مردغیرت شرف جوانمردی            همچوسدی مقابل دشمن

درتنش خون پاک ایرانی              دشمن تازیان اهریمن

زادگاهش بذ و بلال آباد                سرزمینی پرازگل وگلشن

بابک سرفراز خرمدین                   همچوجان شدبه پیکر میهن

افتخار آفرید و پیروزی                      لانه ی تازیان نمود ناامن

درسرش بود شوکت دیرین            ترسش ازمرگ نبودوازمردن

خواب راحت گرفته ازتازی            بودهمواره برتنش جوشن

رنج می برد زسلطه ی تازی          کرده بودندبه هرکجامسکن

بیست ویک سال پادشاهی کرد     شد امید دوباره ی میهن

ازخراسان اران وخوزستان           نام اوبودشورهربرزن

لرزه افکند به کاخ عباسی         معتصم چون سگان به هر روزن

گرنبوددست خائنی ناپاک            بودنزدیک مرگ اهریمن

بی وطن بی شرف پلیدی پست    گشت مانع زمردن دشمن

بودنام کثیف اوافشین                  برگ ننگی نوشته بردامن

سهل سنباد هم خیانت کرد          خائن دیگری چو اهریمن

بود مهمان به خانه اش بابک       بی کس وبی پناه وبی مامن

تازیان باسپاه وبا درهم                همچو مور و ملخ به لولیدن

عرصه راتنگ کرده بربابک          سخت گردید به هرکجاماندن

غرقه درخون شدند یارانش       گشت بابک اسیراهریمن

شدبه زنجیرپلنگ نام اور           ملتی شددوباه درشیون

دادفرمان خلیفه ی حیوان          دست وپایش بریده شد ازتن

مثله کردند و سربریدندش          شدخلیفه دیانتش روشن

شد تجاوز به دختر پاکش            مایه ی ننگ و خفت دشمن

باتوام ای جوان ایرانی              دیده بگشابرای فهمیدن

هروجب خاک پاک ایرانت         دیده مردی به گاه جان دادن

شو قوی همچو شیر در پیکار     تابگیریم تقاص ازدشمن

زنده گردان تونام بابک را        پاک گردان وطن زاهریمن

پندگیر ز آنچه دیده تاریخت     نیست هرگزشنیده چون دیدن

بوده تاریخ ماهمه اندرز            گه که تاریک بودوبس روشن

ازسیاهی چه گویمت ایدوست   مایه ی ننگ ملت ومیهن

روشنی هم فزون وبسیاراست   چون که کشوررسید به اهل فن

نادر و داریوش و نوشروان          کورش و اردشیر شیراوژن       

سورنا و به افرید روزبه               سهروردی و آریوبرزن

مازیار،هرمزان و فیروزها            صدهزاران دگرچنان گلشن

بوده فردوسی و مصدق ها         همچو شیری مقابل دشمن

بس که سرهابرای میهن رفت    زنده ماندیم زخون مردوزن

دست دردست هم ببایدداد         گاه کاراست نه گاه آسودن

درپس کاروان خوشایند نیست     شو جلوداروکن وطن گلشن

راه اینست وطن قوی سازیم       باتلاشی به سختی آهن

پیش تازیم به سوی پیروزی        بسپاریم وطن به اهل فن

پاس داریم زخون بابک ها          یاکه سربازسرجداازتن

کارهاپیش نمی رودباحرف         باتلاش سنگ می شودآهن

هرکه درخون تپیده درپیکار        یاکه پیروزگشت بر دشمن

هرچه داریم ازوبود بی شک        رهبرورهنمابود  برمن

گریه ی شوروشوق کند( مانی)       گرکنیم خاک پاک خودگلشن

 

 

گلزار

بهشتی دلنشین وجان فزاچون خاک ایران نیست 

گلی زیباترازایران به گلزارو گلستان نیست

درون سینه ام چون جان شیرین می تپدمهرش    

چنان مهری که مانندش بجزدرخون پاکان نیست

همه دارونداروهستیم قربانت ای ایران                                                                                  

به پیش نامت ای جانان بهائی برسرجان نیست                                                                      

سپاس ای ایزدداناکه مهر میهنم دادی 

که چون ایران وایرانی به نیکوئی به دوران نیست

نوای زندگانی میرسد ازدشت وهامونش

چوفرهنگ گهرباروگهرائین ایران نیست

بود هرگوشه از این خاک پاک گنجینه ی دانش

چنین گنجینه در گیتی به جز فرمان یزدان نیست

خدا هرگز نیارد لحظه ای دوری ز میهن را

که مهرش با تن و جانم یکی گردید وپایان نیست

       qفرياد

چنان آشفته بازار است گويـــــي نيست قانوني                 پرا كندند خلق آن سان كه گويـي  نيست كانوني

چنان فرياد و واويــــلا بلند است از دل مظلوم                    كه اشك و آه و افغان شد به هر ويرانه اي معلوم

چنان اموال مردم را به يغمــــا  مي برند آسان                     كه گويي نيست فردايــــي  و اين دنيا بود پايان

چنان مدح و ريا كاري شده  پر رونق و پركــار                     كه براين كار ناميمون نباشد ننگ و عيب و عــار

چنان زالو صفت سر مي كشد با نعره جام خون                     كه من مبهوتم از صبر فــــــزون خالق گردون

چنان گرم است بازار فريب  و حيله و نيــرنگ                  كه بازار جوانمردي شده بــــي رونق و بي رنگ

چنان بيچاره مي گريد به حال زار خود هر دم                 كه خون مي بارد از چشمان او از غصه و مــاتم

چنان (ماني) پريشان شد به حال كشور و ملت              كه سرگردان و بي سامان فتــاده جمله در ذلّت

 

       qخانه ي مظلوم

بجزاشك و غم و ماتم ز مظلـومان  نمي بينم                 بجز آه يتيم و ناله و افغـــــان نمي بينم

بسي اموال مردم مي شـود  غارت به  نيرنگي                  ستمگررادراين وادي بجزجولان نمي بينم

فلك را ظلم بنيـاداست وويران خانه ي مظلوم                  ضعيفان رابجزگوي خم چوگان نمي بينم

بسي ازعيش ونوش وشادماني مي كنندمستي                 بجزخون ستم در  بــاده مستان نمي بينم

شقاروپينه ي دست ستمكش را خود او دانــد                  براين دستان دواو مرهم ودرمان نمي بينم

وطن بيچـــاره و مضطر فتاده در غم و اندوه                 براين ويرانه جز زالو و خفاشـان نمي بينم

روان شد كــاروان علم سوي كهكشان اينك                   وليكن گرد خود غير از رياكاران نمي بينم

فغان و ناله مي آيدكه چون شـد روز بهروزي                  درين ماتمسرا جز رنج محرومان نمي بينم

همه ظالم همه خائــــــن همه دلال بيگانه                  خيانت بروطن، جز راه  نـاپاكان نمي بينم

وفاي سگ بنازم من كه پــاس لقمه اي دارد                 به قدر سگ وفائي در جفاكاران نمي بينم

مگو از ظلم و جور ناكسان و خائنان (مانــي)                 جهان دائم  به كام فتنه انگيزان نمي بينم

       qحريم                                      21/1/73

اي كه بادزدي و دزدان دوست گشتي بي ريــــــا

 كيسه ات را پـــــر كني از كيــسه ي خلق خدا

از خدا دوري گزيدن عاقبت درمـــــــــاندگيـست        

مي روي راهي كه شيطــــانش بود  فرمانـــروا

بينوايان را به ياد آور فقيـــران  را ببيـــــــــــن        

گر حريم خودشناسي نيست دنيا را وفــــــــــا

جملگي كوشيم اگر در راه بهبود وطـــــــــــــن        

 ميهن ما مي شود از رنج و از ذلَت رهــــــــــا

گركه قانوني نباشد از براي ظالمــــــــــــــــان        

ما مسلمانيم و باشد پيش رو روز جــــــــــــزا

خوش به حال ملتي كـــو در عدالت زيست نيــك    

يـا همه در ناز بودند يا كه جمله بيـــــــــــنوا

كاخ هر جا قد برافرازد نشــــــان از غــارت است         

يا كه آن جا ظلم و بيداد و ستم دارد  بقـــــــا

نيك بودي گر گدايي در ميـــــــــــــان ما نبود         

 يا چپاولگر دمي مي شد ز دزدي هــــــــا جدا

در كمين مرگ است و تو در خواب غفلت غوطه ور   

از خدا شرمي نداري از فقيران كن حيـــــــــا

نــاله مي زد در جدال مرگ با خود ظــــــــالمي                                 

اي  خدا رحمي نما من رفته ام راه خطــــــــا

حال مي دانم كــه حق ها خورده ام از بي كسـان   

نيست  هرگز  خوردن  اموال  مظلومــــان  روا

       qرستاخيز                                                                                                         6/11/72

اي كه از اموال بيت المال خوردي بي حسـاب                    روز رستاخيز با ايزد چه  مي گويي جــــــــواب

خوردن اموال مردم را چنين آسان مگيــــــر                       هيچ مي داني كه باشد  خون دل هاي كبــــاب

بس كه بي شام و گرسنه سر به بستر مي روند               بس يتيمان بي پناه و  ناتوان در اضطــــــراب

بس كه بيماران ز فقر و بينوايي مرده انـــــد                      بس كه  مادر از  غم بيچارگي در التهـــــــاب

بس كه رنجوران در اين ويران ســرا آواره اند                     بس كه از چشمان  مظلومان روان شد جوي آب

عيش و نوش چون تو از دزدي فراهم مي شود                  جامت از خون ضعيفان  پر شده جاي شـــــراب

از خدا ترسي نداري ورنه اين سان رسم نيست                 تا شود كاخي مهيا خانه ها  سازد خـــــــــراب

نعمت خالق براي دسته هاي خــــاص نيست                   مي رسد  روزي كه  افتي از بلا در پيچ  و تـــاب

گر نداري دين و ايمان لااقل آزاده بــــــاش                        پاك زي تا  مي تواني  زندگي  باشد  ســـــراب

چوب ايزد مرگبار و بي صدا باشد بـــــــدان                       زندگي پايان پذيرد همچو عمر يك  حبــــــاب

مال دنيـــــــــا گرد نايد جز كه از راه حرام                         اي كه داري در  جهان اموال بي حد و حســـاب

       qغمنامه                                                                                                         18/3/73

خانه گر ويران بود تقصيــــــــر صاحبخانه است      كي بــود كارقضا اين ها همه افســـانه است

رهروان علم و دانش رفته تـــــــــــا اوج فلك       ميهن مظلوم ما آخر چرا ويـــــــــرانه است

ننگ و نفرين بر رياكاران تــــــــــــاريخ وطن       حال ميهن اي خدا تفسيــر يك غمنامه است

حال و روز شرق و غرب دردي به دامان من است        زين مصيبت ديده ام خونبار و دل ديوانه است

كيست تا گويد چرا ما در خـــــم يك كوچه ايم        كـار نيرنگ ريـــــــا كالاي هر كاشانه است

برده اند ما را به دامـــــــــان خرافات و فريب         گر مسلمـانيم چرا چشمـان سوي بتخانه است

مي دمد هر كس به ســازي جز  به ساز مملكت         رشـوه و  دزدي به هر جا تا عدالتخـــانه است

دشمنان غرق سرورند  زانچه بر مـــــا مي رود         از چه رو پــور وطن با مـــام خود بيگانه است

كاش مي مردم نمي ديدم چنيـــن رنج و عذاب         كــاخ بسيار است و ويران دركنارش لانه است

گر ببارد زآسمــــــــان درد و  بلا غافل مباش       با خدا هــم نقش دينداران ريــــا كارانه است

دوست گفتا شرح حال دل  ولي دشمـــن نگفت        اي بــرادر دل بسوزان خـــانه ات ويرانه است

                                       پاره هاي در خون                                                                     17/8/80

من آن پاره هاي به خون خفته ي خاك ايران زمينم    كه از درد  هجران مام  وطن روز و شبهــا  غمينم                  

اگرتيغ ناپاك اهريمنــــــان كرد جـــدايم از ايران         هنوزم به جان و به دل عضو اين كشور و  سرزمينم                    

منم گنجه و ايروان و شوشي نخجوان  شهر بــاكو    شكي، شيـــــروان  لنكران خاك  با خون  عجينم

منم ساليان و موقان و داغستــــــــان و دربنــد        قراباغ و تفليس و قفقاز و تالــش  بهشت  بريـــنم

 منم رود جيحون بخارا و مرو و سمرقنــد و رودك       خجند و بدخشان  و  فرغانه  خوارزم  گرد آفرينـــم

منم بلخ وفاراب و غزنه سرافراز تيسفـون وبحرين      ز سند تا ختن تا به  يونان  و  مصر  چون  نگينـــم

به خاكم نظركن همه رنگ خـون است  امّا معطّر      بر اين خون و گردان  در خاك  خفته  هماره  رهينم

وجب دروجب خفته درخاك و خــون شرزه شيران      به رنگ خضاب است  ز خون عزيزان و ياران جبينم

اميدم همه اين بود قدرت و شوكــت رفته از كف       كجايي تواي كورش و نادر و اردشير عزّت  سرزمينم

كجايي تواي رادمرد بزرگ اي حكيــــم خراسان         كجايـــي تو اي رستم از داغ و هجران ياران حزينم

كجاييدشما اي به خـون خفتگان دلاور به دوران         دوچشمم به ره تا  ابد  بهر  ديدارتان  مي نشيــــنم

منم پاره هاي گرانبار و خونبـــار ايران به غربت          شود بار ديگر  وصالي  و  من  روي جانــــان ببينم

                           مصدّق                                                6/3/74 

مصدّق بود نور  و روشنـــــــــايي                براي  بنـدگان  در  اســــــــــارت

براي ملت ما يك  همـــــــــا بود              هماي  نيك بختي   و  سعــــــادت

صدايش بود  فرياد رهــــــــــايي              ز بند  تيـره روزي  و  فـــــــلاكت

زبانش مرهم و درمــــــان دل بود              كلامش مي دهد هـــر جا  شهـادت

كسي كو سينه ي خود را سپـــركرد        به پيش  غول  استعمــار و غـــارت

هم او شد يـــاور  و فرزند ميـــهن              جلودار رهايـــي از حقـــــــــارت

به سيري رهنما  شد بهر ميهـــــن              تو بين مردي و غيـــرت با شجاعت

نيامد تا به چنگ  آرد مقـــــــامي              كه دارد حال و روزش ايـــن اشارت

براي ملتش جان  را فدا كـــــــرد              چشيد از دست اهـــريمن مـــرارت

بود يادش  همـاره  بر دل و جـــان              به ايـران اين چنين نعمت بشـــارت

كسي كو جان به  راه دوست بـــازد              بود معنـــا و مصداق  شهــــــامت

اگر نامي ز ايران  هست  (مــــاني)              بود مرهـــون خون ها و  رشـــادت

                                                                  شب                                                     6/3/74

شب است اما چراغم نيست دردست                                  گرفتــــــار  سياهي راه بن بست

دراين شهري كه ازايمان خبرنيست                                  دلم از بودن بيـــــهوده بشكست

گنه آلوده ايم امّا به ناچــــــــــار                                 امان و صد  فغــــان از آدم پست

در اين آشفته بازار تبــــــــــاهي                                حرامي با شيـاطين دست در دست

اسيران درغل و زنجيــــــــر ذلّت                                 خوشا حال كسي كز  زندگي رست

يكي شب زنده دار است از فــلاكت                                 دگر ازعيش و نوش وباده سرمست

دريغــــــــا بودن ما زندگي نيست                                تو مي گويي به دنيا داد هم هست

يكي نــــابرده رنج در اوج شــادي                                  دگر با رنج افــزون  پينه در دست

شگفتا اين همه خائن به ميـــــهن                                  كسي  در كشـور ديگر  نديده است

دريغا غيرت مردان كجـــــــا رفت                                 كه اينسان گشته اند بيغيرت وپست

شرف دارند  فواحش بركســــــاني                                 كه با حكام ظـــالم بوده  همدست            

qبهشت                                    4/10/                                                             

ايرانيــــــــــــــم كه جان منست نام  ميهنم                                                            

  من مرغ جــــــان گرفته ازين بـــاغ و گلشنـم

ايران بهشت و خـــــــــانه ي دل آرزوي  من                                                            

  بي نـــــام و ياد او نبود جـــــان بر  اين تنـم

قربان كوه و دشت و كويــــــــر و هــواي آن                                                             

  هرگز ز خــــاك پـــــاك وطن  دل نمي كنم

شيرين و پر بهــــاست همـــــــه شوره زار او                                                            

  من عاشقم به خار و  خس پاك ميهنـــــــــم

ايــران و مهر او همه از عالمـــــــي سر است                                                             

  شــادم در اين بهشت كه شد جـــــا و مسكنم

دنياي زرق و برق اجـانب  همه ريــــــــاست                                                            

  كوخش بهين ز قصـــــر جواهــــر ز   دشمنم

هر ذره ذره خــــاك عزيــــزش  مقدس است                                                            

  من زين غبـــار رفته به هــــر كوي  و  برزنم

هستم غلام پور وطـــن آن حكيـــم تـــوس                                                              

  دربند عشق رستـــــــــم  دستــــان تهمتنم

دارم هـــــــواي بلخ و بخـــارا و تيسفـــون                                                             

  من مفتخر به نــــــــادر و سورنا و بـــــرزنم

هستم رهيـــــــن خون شهيـــدان نامــــدار                                                            

  از خون پــــــاكشان شده اين خانه ايمنـــــم

نوشم ز چشمه سار وطــــن  آب زنـــــــدگي

 جاويد و پـــــــــايدار تا به ابد نام ميهنـــــم                                                                                                                                                                (مـــاني) دلش ز مهر وطن مي تپـــد مــــدام                                                           

 از شـــــــادي وطن چو گلي  در شكفتنـــــم