گناه عشق 21/9/89
هماره دوست میدارم وطن را همچو جان درتار و پود تن
سر و جانم فدای نام ایران این گل زیبای هرگلشن
بود برتر ز هر فردوس بی مانند به رنگ و بوی و زیبائی
امید انکه بخشکد در وطن بنیان ناپاکان و اهریمن
بود میراث و گنج کورش و دارا و نادرشاه و نوشروان
خدا داند که می جوشد دلم از مهر و عشق مادر میهن
هنوزم بر بلندای دماوند عطر و بوی ارشت پیداست
پیام تیر او این بود بمان ای خاک پاک ای میهنم ایمن
خدا داند چه ارش ها که در راهت به میدانها سپردند جان
فقط با یاد و با نام تو و مهرت به دل زیبا بود بودن
چه سر ها داده افسرها و سربازان به میدان جوانمردی
هماره مهر تو تابیده چون خورشید بر دلها ز هر روزن
بریدند روزبه را دست و پاد تنها به جرم عشقت ای ایران
فکند ان پیکر بی دست و پا را در تنور داغ اهریمن
برای اعتلای شوکت دیرینه ات بابک به پا خیزد
هزاران همچو بابک ها که پروردی به نیکوئی بر دامن
سراسر غیرت و مردیست تاریخ گهر بار وطن یاران
زن ومردپیروکودک جمله جنگیدندهمچون شیر با دشمن
وطن پاینده و جاوید باشی چون نگین بر تارک گیتی
هماره خاک پاکت باد از مهر اهورای بزرگ روشن
دریغا دیو و دد ها همچو انگل لانه بنمودند در خاکت
که الودند فرهنگ گهربارت به هر کوی و به هر برزن
فروفرهنگ 7/6/91
شکوه وجلوه های فروفرهنگت به هرسوئی نمایان است
چراغ دانشت ای گوهر رخشنده بر دلها فروزان است
تورا خاکی بود انسان که بی همتا بود در پهنه ی
گیتی
که گلهائی دران روید که هرگل خود به تنهائی گلستان است
چنان دلبسته گشتم برتو و مهرت چو اب و زندگی باهم
که از باغ و گلستان و بهشت بهتر برایم خاک ایران است
نمی د انم پی وبنیان نامت راچه کس زیبا چنین بنهاد
چه زردشت یا که جمشید یا کیومرث فریزدان است
سپاس بی کران برتک تک مردوزن تاریخ پربارت
که گرنامی زانان نیست به هرجائی نشانش بس فراوان است
سومر ایلام و ماد و پارس باختر پارت مکرانی وکرمانی
سکائی و تپوری ایبری ها و اران هر جا نمایان است
کاسی ها و الان ها کوردوان مکران و سغدی ها و البانی
ز پیشدادی کیانی یا که میتانی نماد قوم ایران است
به جان ودیده جاداردهرانکو خون پاکش خون ایرانیست
هر انکو ازختن تا سند و تا لیبی ارال تا خاک یونان است
ستایش می کنم او را که پور نامدار مام میهن بود
نمادش اریوبرزن سورنا سام و رستم پوردستان است
سروجانم فدای مرد و زن هائی که در راه وطن مردند
زهرقومی به هردینی دراین کشورچوخورشیدفروزان است
هوخشتره فرورتیش و کورش افتخار ما و تاریخ ساز
زکمبوجیه و داریوش خشایار اردشیر هرجادرخشان است
امید انکه بسازیم میهن خود را همه با هم به نیکوئی
برای هر که ایرانیست نماد زندگانی مهر ایران است
بتگر 5/3/89
خوش انروزی که بوی گل گرفت کاشانه ام ازبوی افسانه
ندیدم من به زیبائی گلی را هم طراز روی افسانه
میان صد هزاران گل یکی از هر نظر شایسته میگردد
بسان خرمن پر بار و زیبا بود کمند موی افسانه
زمرد بودیا برتر دو چشمانش ولی سوزنده چون خورشید
بیاور ای نسیم ان عطر و بوی جان فزا از سوی افسانه
هزاران بتگر و صورتگر ماهر چنین شاهکار می سازند
خداوندا نسیبم کن که بینم بار دیگر روی افسانه
بود الکن زبان از وصف رخسار و قدوبالای چون سروش
امیدم هست باشم خاک زیر پا به راه و کوی افسانه
هماره خاطر و یادش چوخون (مانی) به تار وپودمی ماند
خوشاان چشم و ان مژگان و ان زیباکمان ابروی افسانه
پژواک صدا 20/8/91
کویری شد سپیده باغ د ل بی جلوه ی رویت
هنوزم مانده ام اواره چون مجنون درکویت
خوش انروزی که پژواک صدایت بود هستی بخش
هماره ارزویم بود که بویم عطر گیسویت
چه زیبابوده هرروزش چه جانبخش بوده شبهایش
دلم همواره می لرزید برای طاق ابرویت
میان دیده و دل بر سر تو جنگ و دعوا بود
که ایا می شود پیدا گل رخسار دلجویت
هنوزم گفته های دلنشینت زندگی ساز است
خوشا ارد نسیمی بر مشامم بوئی از سویت
نمی چرخد چرا بر میل کس چرخ جفا پیشه
بریدی رشته ی پیوند ولی دل مانده درکویت
نشسته بر سر و رویم غبار و رنگ پائیزی
بیا و خانه ی دل را بهاری کن با رویت
هنوزم حسرت دیدار مانده بر دل (مانی)
هنوزم چشم می دوزم پی رخسارد لجویت
