qبهشت 4/10/
ايرانيــــــــــــــم كه جان منست نام ميهنم
من مرغ جــــــان گرفته ازين بـــاغ و گلشنـم
ايران بهشت و خـــــــــانه ي دل آرزوي من
بي نـــــام و ياد او نبود جـــــان بر اين تنـم
قربان كوه و دشت و كويــــــــر و هــواي آن
هرگز ز خــــاك پـــــاك وطن دل نمي كنم
شيرين و پر بهــــاست همـــــــه شوره زار او
من عاشقم به خار و خس پاك ميهنـــــــــم
ايــران و مهر او همه از عالمـــــــي سر است
شــادم در اين بهشت كه شد جـــــا و مسكنم
دنياي زرق و برق اجـانب همه ريــــــــاست
كوخش بهين ز قصـــــر جواهــــر ز دشمنم
هر ذره ذره خــــاك عزيــــزش مقدس است
من زين غبـــار رفته به هــــر كوي و برزنم
هستم غلام پور وطـــن آن حكيـــم تـــوس
دربند عشق رستـــــــــم دستــــان تهمتنم
دارم هـــــــواي بلخ و بخـــارا و تيسفـــون
من مفتخر به نــــــــادر و سورنا و بـــــرزنم
هستم رهيـــــــن خون شهيـــدان نامــــدار
از خون پــــــاكشان شده اين خانه ايمنـــــم
نوشم ز چشمه سار وطــــن آب زنـــــــدگي
جاويد و پـــــــــايدار تا به ابد نام ميهنـــــم (مـــاني) دلش ز مهر وطن مي تپـــد مــــدام
