نیایشگاه مهر

مسلمــاني  گر اين  باشد دريغا بر مسلمانـــــــان

خداجويـان همه رفتند و بر جا مانده است شيطـــان

نه مؤمن را مسلمـــــــــاني نه خلقي درغم مردم

همه در فكر جيبند و نماند كس بر سر پيمـــــــان

وطن ويـــــــــــــرانه و تنها شده ميدان غارتگر  

سرهم شيـره مي مالند در اين ويرانه ي ويــــــران

فريب و حيــــــله مي بارد ز رخسار و همه خرسند 

خدايا اينكه مي بينم  مسلمان است يا شيطــــــان

همه مداحي  و نيرنگ خداوندا تــــــــو مي داني

نه  دلسوزي نه  غمخواري كجـا شد  واژه ي وجدان

خورند از مال  بيت المال همچون شير مادرهـــــا  

همه دل هــــا شده  سنگي نمي بينم  در آن ايمان

چنين آشفته  بـــــازاري الحق نوبر دنيــــــاست       

نه قانوني نه وجداني همــه چون كـــرم در جولان

زدل بيرون  رود  ايمان چو فقـــري مي رسد از ره 

تو را هشــــــدار كشتيبان نياسايي ازيــــن توفان

يكي محتاج  نان شب دگر در اوج شادي هــــــا    

تفاوت را ببين ازخـــــــاك باشد تا سر كيهــــان

كجاي كارمي لنگد كه دزدان جمله  آزادنـــــــد 

شگفتا مجري قانون شده بي مصرف و حيــــــران

مرو از مرز خود بيرون تو باوركــــــــن مردن را         

گناهي بس عظيم است بـال و پر دادن  به مداحـان

خطاي خويشتن بر غيـــــر بستن نيست شايسته   

ز پرحرفي نشد هرگزخراب  آبـــــــــــــاد آبادان

چو مزدي مي ستاند كس كه كاري را دهد سامان  

دگر تعريف و تمجيدش بـــراي چيست اي  انسـان

اگر قـــــانون نبندد  مرز خاطي  را براي  چيست

به جنگل نيست قانوني كه مظلومند مظلومــــــان

خوشابرحال آن حاكم  كه بر دل هـا حكومت كرد 

خوش آن حاكم كه هرگز ازسرش بيرون نشد پيمان

سگان بر مدح گويان حكومت هـــــا شرف دارند

كه با مدح و  ريــاكاري به گمـــــراهي كشند آنان

به حال و روز دنيا كن نگاهي از ســـــــر عبرت

ببين آباد كشورهــــاي  كافـر  يكدل و يكجــــان

كجا فرهنگ تازي بوده اصل و پــــايه ي اسلام

كه فرهنگ اصيل  مــــــا شده بازيچــه اي آسان

ز خاطر برده ايم گويا كه مـــــا در خاك ايرانيم

رها بنموده  ارزش هاي ميهــــن را چرا اين ســان

چو شير از پرچم ما رفت مشكل هـا همه حل شد

وگرنه  شيـر هم در  طول دوران بــوده است گريان

يقيناً ما مسلمانيم و ايران هم ســــــراي ماست

مكن بـازي تو بــا قومي كه مشكل مي شود تـاوان

بروي گنج ها ي گونه گون جولان كنيم امّـــــا

عذابش از بــراي ما  و سودش بهر خفاشـــــــان

به ميل دشمنان بودن تو مي گويي خيانت نيست

فغــان از اين همه  خائن كجا ئي رستم دستــــان

نشسته خائنان و بي وطن ها در صف نـــــوبت

كه بخت آخــر كند  ياري براي غارت ايـــــــران

شگفتا غيرت و مردي زماني ارج و قربــي داشت

كنــون از بهـر عنواني فروشي گشته است آســـان

براي خويش مي گريم غريبم در ديــــــار خود

كجاييد اي سلحشـوران وطــن خواهان با ايمـــان

بيا باور كنيم اين را كه ايران خانه ي مــا نيست

چرا چون  پيش روي ما بـــود ايـن خانه بس ويران

وفاي سگ بنازم من كه پـــــاس لقمه اي دارد

بقدر سگ  نديدم من حيـــايي   در  ريــــــاكاران

خدا بردارد از گيتي نشان پير استعمـــــــــــار

كه هر چه  ارمغان آورد  بلايــــي   بود  بي درمـان

علي گر پيشواي ماست اينسان زندگي   مي كرد

تو هم گويي يقيناً   خيـــــــــر  علي بد آيت قرآن

بترس از آه مظلومــــان كه رو سوي خدا آرنـد

كه مرگ ناگهاني مي دهد بر هر مقام ومنصبي پايان

شهيدان غرقه در خونند هنوز اندر دل اين خـاك

بكن شرمي  تو  اي  حيوان مخفي در تن انســــان

نگاهي از سر عبرت به شرق آسيـــــا بد نيست

همه كافر ولي در كارخود  مؤمن  همه  انســــــان

سخن بسيار و غم بسيار وطن را جمله در يـــــابيد

تو بهدين و يهودي  و  مسيحي  با  مسلمانــــــان

عدالت شرط پيروزي بود در اين سفر مـــــــــا را

كليد و گنج  پيروزي  بود  در  سايه ي ايمـــــــان

حقارت بس بود ديگر ز زير ننگ بيــــــــرون آي

ز خواب مرگ برخيزيد  و  بشتـــابيد در عمـــــران

جدا از هر مرام و مسلكي اي هموطن مردانه برپاخيز

برادر وار و خواهـــر وار  پا بگذار در ميـــــــــدان

وطن ايثار مي خواهد همه يك سو همه يكـــــدل

هدف آبـــادي ميهن به پا اي ملت ايــــــــــران

به خون پاك سربازان گمنـــــــام وطــن سوگند

                  وطـــن جز با تلاش  مــــــا نخواهد گشت آبادان دردمند    

21/7/80

دردمند افغان

اي خدا اين ملك ويــــران كه ويران كرده است

     ملتــــــي را غرق ماتم جمله گريان كرده است

خانه اش ويرانه باد آن منشأ ويــــــــــرانگري

مردمي را بـــي سر و سامان پريشان كرده است

جاي نان بمب است وموشك بر سر ما بي كسان

 اين همه رنج و بلا  بـر  ما كه فرمان كرده است

كودكان در اضطـــراب و وحشت و ترسان مدام

 روزگار ملّت  ما را كه ايــــــن سان كرده است

گر بياني بود حيــــــوان را كه گويد شرح حال

نعره مي زد  شرم بايد زان  چه انسان كرده است

كار حيوان نيست خونخـــواري مگر از روي آز

كي چو انسـان اين همه جرم فـراوان كرده است

كي بود قانون جنگل اين چنين درهرج و مرج

كاش غول  غرب بيند چون به افغان كرده است

رهبران پرورده ي دست اجــــــانب بي وطن

گرگ  خود را در لباس ميش پنهـان كرده است

پا برهنه بي غذا آواره ايـــــــــــم و دردمند

اين بلا  دنياي ما را همچو زنـــدان كرده است

سرنوشت شوم مـــا جز مرگ و جز ذلّت نبود

از چه رو تقدير ما  را  خـــوار دوران كرده است

خون ببارد گر ز چشمــان بشر (ماني) رواست

بهر عنواني جهــــاني را  به چوگان كرده است