qغمنامه 18/3/73
خانه گر ويران بود تقصيــــــــر صاحبخانه است كي بــود كارقضا اين ها همه افســـانه است
رهروان علم و دانش رفته تـــــــــــا اوج فلك ميهن مظلوم ما آخر چرا ويـــــــــرانه است
ننگ و نفرين بر رياكاران تــــــــــــاريخ وطن حال ميهن اي خدا تفسيــر يك غمنامه است
حال و روز شرق و غرب دردي به دامان من است زين مصيبت ديده ام خونبار و دل ديوانه است
كيست تا گويد چرا ما در خـــــم يك كوچه ايم كـار نيرنگ ريـــــــا كالاي هر كاشانه است
برده اند ما را به دامـــــــــان خرافات و فريب گر مسلمـانيم چرا چشمـان سوي بتخانه است
مي دمد هر كس به ســازي جز به ساز مملكت رشـوه و دزدي به هر جا تا عدالتخـــانه است
دشمنان غرق سرورند زانچه بر مـــــا مي رود از چه رو پــور وطن با مـــام خود بيگانه است
كاش مي مردم نمي ديدم چنيـــن رنج و عذاب كــاخ بسيار است و ويران دركنارش لانه است
گر ببارد زآسمــــــــان درد و بلا غافل مباش با خدا هــم نقش دينداران ريــــا كارانه است
دوست گفتا شرح حال دل ولي دشمـــن نگفت اي بــرادر دل بسوزان خـــانه ات ويرانه است
پاره هاي در خون 17/8/80
من آن پاره هاي به خون خفته ي خاك ايران زمينم كه از درد هجران مام وطن روز و شبهــا غمينم
اگرتيغ ناپاك اهريمنــــــان كرد جـــدايم از ايران هنوزم به جان و به دل عضو اين كشور و سرزمينم
منم گنجه و ايروان و شوشي نخجوان شهر بــاكو شكي، شيـــــروان لنكران خاك با خون عجينم
منم ساليان و موقان و داغستــــــــان و دربنــد قراباغ و تفليس و قفقاز و تالــش بهشت بريـــنم
منم رود جيحون بخارا و مرو و سمرقنــد و رودك خجند و بدخشان و فرغانه خوارزم گرد آفرينـــم
منم بلخ وفاراب و غزنه سرافراز تيسفـون وبحرين ز سند تا ختن تا به يونان و مصر چون نگينـــم
به خاكم نظركن همه رنگ خـون است امّا معطّر بر اين خون و گردان در خاك خفته هماره رهينم
وجب دروجب خفته درخاك و خــون شرزه شيران به رنگ خضاب است ز خون عزيزان و ياران جبينم
اميدم همه اين بود قدرت و شوكــت رفته از كف كجايي تواي كورش و نادر و اردشير عزّت سرزمينم
كجايي تواي رادمرد بزرگ اي حكيــــم خراسان كجايـــي تو اي رستم از داغ و هجران ياران حزينم
كجاييدشما اي به خـون خفتگان دلاور به دوران دوچشمم به ره تا ابد بهر ديدارتان مي نشيــــنم
منم پاره هاي گرانبار و خونبـــار ايران به غربت شود بار ديگر وصالي و من روي جانــــان ببينم
مصدّق 6/3/74
مصدّق بود نور و روشنـــــــــايي براي بنـدگان در اســــــــــارت
براي ملت ما يك همـــــــــا بود هماي نيك بختي و سعــــــادت
صدايش بود فرياد رهــــــــــايي ز بند تيـره روزي و فـــــــلاكت
زبانش مرهم و درمــــــان دل بود كلامش مي دهد هـــر جا شهـادت
كسي كو سينه ي خود را سپـــركرد به پيش غول استعمــار و غـــارت
هم او شد يـــاور و فرزند ميـــهن جلودار رهايـــي از حقـــــــــارت
به سيري رهنما شد بهر ميهـــــن تو بين مردي و غيـــرت با شجاعت
نيامد تا به چنگ آرد مقـــــــامي كه دارد حال و روزش ايـــن اشارت
براي ملتش جان را فدا كـــــــرد چشيد از دست اهـــريمن مـــرارت
بود يادش همـاره بر دل و جـــان به ايـران اين چنين نعمت بشـــارت
كسي كو جان به راه دوست بـــازد بود معنـــا و مصداق شهــــــامت
اگر نامي ز ايران هست (مــــاني) بود مرهـــون خون ها و رشـــادت
شب 6/3/74
شب است اما چراغم نيست دردست گرفتــــــار سياهي راه بن بست
دراين شهري كه ازايمان خبرنيست دلم از بودن بيـــــهوده بشكست
گنه آلوده ايم امّا به ناچــــــــــار امان و صد فغــــان از آدم پست
در اين آشفته بازار تبــــــــــاهي حرامي با شيـاطين دست در دست
اسيران درغل و زنجيــــــــر ذلّت خوشا حال كسي كز زندگي رست
يكي شب زنده دار است از فــلاكت دگر ازعيش و نوش وباده سرمست
دريغــــــــا بودن ما زندگي نيست تو مي گويي به دنيا داد هم هست
يكي نــــابرده رنج در اوج شــادي دگر با رنج افــزون پينه در دست
شگفتا اين همه خائن به ميـــــهن كسي در كشـور ديگر نديده است
دريغا غيرت مردان كجـــــــا رفت كه اينسان گشته اند بيغيرت وپست
شرف دارند فواحش بركســــــاني كه با حكام ظـــالم بوده همدست