qفرياد
چنان آشفته بازار است گويـــــي نيست قانوني پرا كندند خلق آن سان كه گويـي نيست كانوني
چنان فرياد و واويــــلا بلند است از دل مظلوم كه اشك و آه و افغان شد به هر ويرانه اي معلوم
چنان اموال مردم را به يغمــــا مي برند آسان كه گويي نيست فردايــــي و اين دنيا بود پايان
چنان مدح و ريا كاري شده پر رونق و پركــار كه براين كار ناميمون نباشد ننگ و عيب و عــار
چنان زالو صفت سر مي كشد با نعره جام خون كه من مبهوتم از صبر فــــــزون خالق گردون
چنان گرم است بازار فريب و حيله و نيــرنگ كه بازار جوانمردي شده بــــي رونق و بي رنگ
چنان بيچاره مي گريد به حال زار خود هر دم كه خون مي بارد از چشمان او از غصه و مــاتم
چنان (ماني) پريشان شد به حال كشور و ملت كه سرگردان و بي سامان فتــاده جمله در ذلّت
qخانه ي مظلوم
بجزاشك و غم و ماتم ز مظلـومان نمي بينم بجز آه يتيم و ناله و افغـــــان نمي بينم
بسي اموال مردم مي شـود غارت به نيرنگي ستمگررادراين وادي بجزجولان نمي بينم
فلك را ظلم بنيـاداست وويران خانه ي مظلوم ضعيفان رابجزگوي خم چوگان نمي بينم
بسي ازعيش ونوش وشادماني مي كنندمستي بجزخون ستم در بــاده مستان نمي بينم
شقاروپينه ي دست ستمكش را خود او دانــد براين دستان دواو مرهم ودرمان نمي بينم
وطن بيچـــاره و مضطر فتاده در غم و اندوه براين ويرانه جز زالو و خفاشـان نمي بينم
روان شد كــاروان علم سوي كهكشان اينك وليكن گرد خود غير از رياكاران نمي بينم
فغان و ناله مي آيدكه چون شـد روز بهروزي درين ماتمسرا جز رنج محرومان نمي بينم
همه ظالم همه خائــــــن همه دلال بيگانه خيانت بروطن، جز راه نـاپاكان نمي بينم
وفاي سگ بنازم من كه پــاس لقمه اي دارد به قدر سگ وفائي در جفاكاران نمي بينم
مگو از ظلم و جور ناكسان و خائنان (مانــي) جهان دائم به كام فتنه انگيزان نمي بينم
qحريم 21/1/73
اي كه بادزدي و دزدان دوست گشتي بي ريــــــا
كيسه ات را پـــــر كني از كيــسه ي خلق خدا
از خدا دوري گزيدن عاقبت درمـــــــــاندگيـست
مي روي راهي كه شيطــــانش بود فرمانـــروا
بينوايان را به ياد آور فقيـــران را ببيـــــــــــن
گر حريم خودشناسي نيست دنيا را وفــــــــــا
جملگي كوشيم اگر در راه بهبود وطـــــــــــــن
ميهن ما مي شود از رنج و از ذلَت رهــــــــــا
گركه قانوني نباشد از براي ظالمــــــــــــــــان
ما مسلمانيم و باشد پيش رو روز جــــــــــــزا
خوش به حال ملتي كـــو در عدالت زيست نيــك
يـا همه در ناز بودند يا كه جمله بيـــــــــــنوا
كاخ هر جا قد برافرازد نشــــــان از غــارت است
يا كه آن جا ظلم و بيداد و ستم دارد بقـــــــا
نيك بودي گر گدايي در ميـــــــــــــان ما نبود
يا چپاولگر دمي مي شد ز دزدي هــــــــا جدا
در كمين مرگ است و تو در خواب غفلت غوطه ور
از خدا شرمي نداري از فقيران كن حيـــــــــا
نــاله مي زد در جدال مرگ با خود ظــــــــالمي
اي خدا رحمي نما من رفته ام راه خطــــــــا
حال مي دانم كــه حق ها خورده ام از بي كسـان
نيست هرگز خوردن اموال مظلومــــان روا
qرستاخيز 6/11/72
اي كه از اموال بيت المال خوردي بي حسـاب روز رستاخيز با ايزد چه مي گويي جــــــــواب
خوردن اموال مردم را چنين آسان مگيــــــر هيچ مي داني كه باشد خون دل هاي كبــــاب
بس كه بي شام و گرسنه سر به بستر مي روند بس يتيمان بي پناه و ناتوان در اضطــــــراب
بس كه بيماران ز فقر و بينوايي مرده انـــــد بس كه مادر از غم بيچارگي در التهـــــــاب
بس كه رنجوران در اين ويران ســرا آواره اند بس كه از چشمان مظلومان روان شد جوي آب
عيش و نوش چون تو از دزدي فراهم مي شود جامت از خون ضعيفان پر شده جاي شـــــراب
از خدا ترسي نداري ورنه اين سان رسم نيست تا شود كاخي مهيا خانه ها سازد خـــــــــراب
نعمت خالق براي دسته هاي خــــاص نيست مي رسد روزي كه افتي از بلا در پيچ و تـــاب
گر نداري دين و ايمان لااقل آزاده بــــــاش پاك زي تا مي تواني زندگي باشد ســـــراب
چوب ايزد مرگبار و بي صدا باشد بـــــــدان زندگي پايان پذيرد همچو عمر يك حبــــــاب
مال دنيـــــــــا گرد نايد جز كه از راه حرام اي كه داري در جهان اموال بي حد و حســـاب
