اراك
اراك اي شهر علم و دانش و فـــــــن
عروس شهــــــــــر هاي خوب ميهن
تويي گهواره ي دانـــــــــش به دوران
ز تو روشن همــــــــــاره چشم ايران
عــــــــــــلمدار شعور و فهم و ادراك
اميــــــــر آن اسوه ي مردان بي باك
چراغـــــــــي شد فروزان تر ز خورشيد
به بام خــــــاك ميهن خوش درخشيد
براي ملك و ميهن جــــــــان فدا كرد
به خــــــــون آغشته ايران از وفا كرد
نمود او راه مـــــــــــــردي را نمايان
هزاران لـعــــــــــــن بر حكام نادان
ببال اي نــــــــوجوان بر اصل و ريشه
كه داري خــــــون از اين شيران بيشه
همي گويـــــم من ازمردي به حق مرد
مصدق جان ما درمـــــــــان هر درد
شود زايد چو او مــــــــــــام وطن باز
خــــــدا داند كه اين باشد چو يك راز
به گيتي كــــــــار او شد كار يك شير
كه شد با غــــــــــول استعمار درگير
چو رستم قــــــد علم كرد او به ميدان
جهاني شد زكــــــارش مات و حيران
ستد حق وطــــــــــــن از ديو دوران
نگر اي همــــــوطن اين سان به ايران
مصدق شد به عـــــــــــالم رهبر راه
نماياند معني بـــــــــــودن به گمراه
به مظلومان نمـــــــــــاياند راه پيكار
به هنـــــــــد و مصر و دنياي گرفتار
به دلها حكم رانــــــــدن جاودانيست
كه دل جاي خـــــــدا و بي زبانيست
اراك اي شهر مظاــــــوم و پر از دود
فدا گشتي تو بهر صنعت و ســـــــود
ز باغ و جنگل و سبزي خبـــــر نيست
نه جاي گردشي جـــــاي سفر نيست
نسوزانده كسي دل برتو از جــــــــان
نبودت هيچگاه دانـــــــــــا نگهبان
تو هم مثل همه ايـــــــــران خرابي
بزرگ و بي قــــــــــــواره در شبابي
دو صــــــــد سالت گذشته عمر دردا
دريغا كس نبــــــــــــودت فكر فردا
همه حرف و همه حرف و همه حــرف
شد از كف عمر و موها گشت چون برف
جوانــــــــان جملگي در كوي و بازار
بسان سيل ســــــــــرگردان و بيكار
فساد و اعتيـــــــــــاد و جرم فحشا
فزون گرديده يــــــــــارب راه بگشا
نه دلسوزي نه غمخـــــواري نه راهي
پريشان دردمند زنـــــــدان به چاهي
سفيـــــــــر آدمي در كهكشان است
هنوزم درد ميهن درد نــــــــان است
اراك اي شهـــــر من درد است بسيار
مطب ها جمله پر از سيــــــــل بيمار
دگر بوي خـــــوش گل در هوا نيست
صفا و پـــــــاكي و لطف فضا نيست
تو آرايش شدي با دود و آهـــــــــن
هزاران درد و غم شد عــــــــايد تن
دريغا هر كه اين جا فكـر خويش است
بهشت گرگ و قربـــانگاه ميش است
اساس و پايه ي هر درد جهـــل است
فريب اين جمـاعت هم كه سهل است
تو دانش پروري اي خــــاك چون زر
حسابي و عراقي هر دو گوهـــــــــر
وكيــــل و هم قريب، پروين، خزائـل
فزون از صد اديبان جملـــــــه فاضل
تو خوبي مردمـــــانت هم همه خوب
ز حكام است كه ايران مي خورد چوب
اراك من به چيـــــــن بايد سفر كرد
شكوه و قدرتش مـــــــــد نظر كرد
بياموزيم وطــــــــــن داري ز آنان
جهاني گشته زان قــــــدرت هراسان
ز عقل و درك و هوش كامل عيـاريم
بگو با من چــــــرا پس خوار و زاريم
بسي مـــردند ز درد و درد رنج ميهن
شياطين هم ببردند گنــــــــج ميهن
اراك من همـــــــــه بايد بكوشيم
لبــــــــاس غيرت و خدمت بپوشيم
وطن را ره نماييم سوي عمــــــران
بسوزيم همچـــو شمعي از دل و جان
مكن (ماني) شكايت چون خدا هست
فزون در اين وطن مشكل گشا هست
